Uzasadnienie
III SA/Łd 1124/17
G. A. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem referendarza sądowego z 18 października 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. oddalił skargę. Wobec treści wyroku wnioskodawca złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, przedkładając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe z synem. Skarżący utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.863,04 zł. Osiąga dodatkowy dochód z wynajmu lokalu w kwocie 1.300 zł. Jest właścicielem domu (nie sprecyzował jego wielkości) oraz mieszkania o powierzchni 57 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Wskazał na szereg wydatków bieżących, w tym m.in. alimenty, czynsz, opłaty mieszkaniowe oraz koszty obsługi pożyczki i zakupu leków na łączną kwotę ok. 2.400 zł.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawcy, postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 18 października 2016 r., przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji wobec stwierdzenia, że wnioskodawca korzysta już z przyznanego mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, to ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skutkować będzie przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy więc zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Dochody gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą ok. 3.100 zł. Z tych dochodów skarżący pokrywa bieżące wydatki i koszty utrzymania, w tym opłaty mieszkaniowe, zakup leków. Koszty te łącznie wyliczył na ok. 2.400 zł. Nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Główny dochód skarżącego stanowi świadczenie emerytalne.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności stwierdza się, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.