Uzasadnienie
Doradca podatkowy T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w imieniu K. Z. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zarządzeniem z 10 lutego 2020 r. wezwano doradcę podatkowego T. S., jako pełnomocnika skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia wskazanego braku formalnego została doręczona doradcy podatkowemu T. S. 19 lutego 2020 r.
Brak ten nie został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.
W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajdują zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. W przepisach tych ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył pełnomocnictwa przed sądem, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, publik.
OSP 2006/5/63; postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14). Sąd nie posiada kompetencji do uznania, że nieuzupełniony, istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10; 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14).
W rozpoznawanej sprawie doradca podatkowy T. S., wnosząc skargę w imieniu skarżącej, nie załączył do niej pełnomocnictwa. Okoliczność, że złożone w postępowaniu przed organami administracji pełnomocnictwo obejmowało również postępowanie sądowoadministracyjne, nie zwalnia pełnomocnika od obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2015 r., II FSK 3627/14).
W związku z tym nawet w sytuacji, gdy w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo upoważniające do działania również przed sądem administracyjnym, a pełnomocnik nie przejawia w tym postępowaniu żadnej aktywności procesowej, nie dokonując żadnej czynności procesowej, nie ma obowiązku domyślania się, lub też wyjaśniania, czy to upoważnienie nadal obowiązuje, czy też zostało wypowiedziane. Przez akta sprawy należy rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej jako sprawy nowej, odrębnej od sprawy administracyjnej, a nie akta administracyjne, co wynika z zakresu regulacji ustawy – p.p.s.a. – unormowano w niej postępowanie sądowe. Skoro art. 37 § 1 p.p.s.a. wymaga w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostawienia pełnomocnictwa w aktach sprawy, a nigdzie w ustawie nie wyrażono wyjątku od tego obowiązku, pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z 15 maja 2018 r., I FSK 1379/16).
Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie wywołuje skutek w postaci jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe zarządzeniem z 10 lutego 2020 r. wezwano doradcę podatkowego T. S., jako pełnomocnika skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa do jej reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
19 lutego 2020 r. doręczono doradcy podatkowemu T. S. wezwanie do usunięcia wskazanego wyżej braku formalnego skargi. W związku z tym siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi zakończył swój bieg 26 lutego 2020 r. (w środę). Brak ten nie został jednak usunięty.
Stosownie do powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie jest jej odrzucenie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę.
Rozstrzygnięcie o zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego od skargi uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
e.o.