Uzasadnienie
III SA/Łd 1154/13
W dniu 24 września 2013 r. J.G., zamieszkała A. 137-139 B.S. L. NW4 4 DJ Wielka Brytania (używająca w Wielkiej Brytanii nazwiska – G.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] stwierdzające, że wniesione zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy zmiany nazwiska przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarządzeniem z dnia 31 października 2013 r. Przewodniczący Wydziału III na podstawie art. 299 § 1 i § 2 p.p.s.a. wezwał skarżącą do uzupełnienia, w terminie 2 -miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Odpis powyższego zarządzenia został przesłany do skarżącej za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie.
Pismem z dnia 27 listopada 2013 r. Wydział Konsularny Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie zwrócił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi korespondencję skierowaną do J.G. z uwagi na braki formalne wniosku o jej doręczenie (brak dokumentu potwierdzający w sposób niebudzący wątpliwości, że adresat jest obywatelem polskim). Jednocześnie Wydział Konsularny wskazał na możliwość doręczenia przesyłki za pośrednictwem poczty.
Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2013 r. sędzia sprawozdawca zarządził doręczenie skarżącej odpisu zarządzenia z dnia 31 października 2013 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej.
W dniu 10 grudnia 2013 r. przesyłka zawierająca odpis zarządzenia z dnia 31 października 2013 r. została przekazana do biura podawczego sądu celem wysłania.
Pismem procesowym z dnia 12 grudnia 2012 r., przesłanym do sądu za pośrednictwem poczty elektronicznej J.G. wniosła o przesyłanie korespondencji bezpośrednio do niej, na nazwisko G., na adres A. 137-139 B.S. L. NW4 4 DJ Wielka Brytania. Wskazała, że podany adres jest jej adresem w kraju stałego pobytu. Podniosła także, że zgodnie z przepisami wspólnotowymi, w obrębie Unii Europejskiej nie jest konieczne ustanawianie pełnomocnika do doręczeń w Polsce, jak również nie jest konieczne korzystanie z pośrednictwa Konsulatu. Na zasadność powyższego twierdzenia powołała Rozporządzenie nr 1393/2007 oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2012 r., C-325/11.
Oryginał powyższego pisma procesowego wpłynął do akt sprawy w dniu 23 grudnia 2013 r.
Kolejnym pismem procesowym z dnia 27 grudnia 2013 r., przesłanym pocztą elektroniczną, stanowiącym odpowiedź na zarządzenie z dnia 31 października 2013 r. o wezwaniu do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce, skarżąca, powołując się na unijne Rozporządzenie nr 1393/2007 oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2012 r., C-325/11 wniosła o potraktowanie jako adresu do doręczeń adresu: J.G. A. 137-139 B.S. L.. NW4 4 DJ Wielka Brytania.
Oryginał powyższego pisma wpłynął do akt sądowych w dniu 3 stycznia 2014 r.
W zakreślonym 2 - miesięcznym terminie skarżąca nie wykonała zarządzenia z dnia 31 października 2013 r., tj. nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012.270) – zwanej dalej: p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Natomiast w myśl art. 299 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2.
Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.).
Przepis art. 112 zdanie pierwsze ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm.) stanowi, że termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
W niniejszej sprawie skarżąca, która zamieszkuje na stałe w Wielkiej Brytanii, wnosząc przedmiotową skargę nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Nie ustanowiła także pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 31 października 2013 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Wezwaniu nadano rygor odrzucenia skargi w przypadku zaniechania jego wykonania w zakreślonym 2 - miesięcznym terminie. Odpis powyższego zarządzenia przekazano do wysłania za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10 grudnia 2013 r. (k. 91 akt sądowych).
Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia skarżącej odpisu zarządzenia z dnia 31 października 2013 r. zawierającego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Mając jednak na uwadze treść pisma procesowego skarżącej z dnia 27 grudnia 2013 r. Sąd uznał, że odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej najpóźniej w dniu 27 grudnia 2013 r.
Tym samym 2 - miesięczny termin określony w art. 299 § 2 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg w dniu 28 grudnia 2013 r. i upłynął w dniu 28 lutego 2014 r. Skarżąca została prawidłowo pouczona o skutkach niewykonania zarządzenia z dnia 31 października 2013 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, tj. nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Wniosła natomiast, powołując przepisy unijne o potraktowanie jako adresu do doręczeń jej adresu w L..
Odnosząc się do argumentacji skarżącej przedstawionej w pismach procesowych z dnia 12 grudnia 2013 r. i 27 grudnia 2013 r., co do braku konieczności ustanawiania pełnomocnika do doręczeń w Polsce, w ocenie Sądu jest ona bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 ust 1 powoływanego przez skarżącą Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1393/2007 z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych ("doręczanie dokumentów") oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. UE L z 2007 r. poz. 324 s.
79) rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, w sytuacji gdy konieczne jest przekazanie dokumentu sądowego lub pozasądowego z jednego państwa członkowskiego do drugiego, po to by go doręczyć. Rozporządzenie nie obejmuje w szczególności spraw skarbowych, celnych czy administracyjnych ani odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania podczas sprawowania władzy publicznej.
Natomiast powołany przez skarżącą wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2012 r., C-325/11 stanowił odpowiedź na pytanie prejudycjalne co do interpretacji art. 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, przedstawione przez Sąd Rejonowy w Koszalinie, w sprawie z powództwa o zapłatę, a więc w sprawie cywilnej rozpoznawanej przez sądy powszechne.
Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Wojewody [...] wydane w toku postępowania administracyjnego, do którego, jak wyżej wskazano Rozporządzenie nr 1393/2007 nie ma zastosowania. Rozporządzenie to jak wynika z jego treści nie ma także zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do postępowania sądowoadministracyjnego ma zastosowanie cytowany na wstępie rozważań art. 299 § 1 p.p.s.a., który stanowi regulację szczególną. Do postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym przepisy K.p.c. dotyczące międzynarodowego postępowania cywilnego stosuje się z mocy art. 300 p.p.s.a. w sprawach nieuregulowanych, co oznacza, że w niniejszej sprawie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia przepis ten nie ma zastosowania.
Mając powyższe na uwadze uznać należało, że skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie barków formalnych skargi. Tym samym Sąd na podstawie art. 299 § 1p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.
U.K.