Uzasadnienie
M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z (...) w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz wniosku na urzędowym druku "PPF". W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem oraz dwojgiem dzieci. Wskazała, że właścicielem domu jednorodzinnego, w którym zamieszkuje jest jej teściowa. Sama skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów o wartości przekraczającej 5 000 zł, ani oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych. Wskazując na dochody gospodarstwa domowego podała jedynie dochody, jakie sama uzyskuje, tj. wynagrodzenie za pracę w wysokości 420 zł oraz dochody z tytułu dodatków rodzinnych w kwocie 1 178,25 zł. Podała także, że wydatki na żywność, energię elektryczną, opał, itp. wynoszą łącznie ok. 1 300 zł.
Z uwagi na fakt, że zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy dane skarżącej o jej stanie majątkowym i rodzinnym były niepełne i nie zawierały wszystkich niezbędnych informacji, referendarz wezwał skarżącą do nadesłania dodatkowych dokumentów, tj. poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów zeznań podatkowych skarżącej i jej męża za lata 2014-2015 lub stosownego zaświadczenia z urzędu skarbowego o wysokości osiąganych w tych latach dochodów (w sposób umożliwiający ustalenie wysokości przychodów i kosztów uzyskania przychodów); złożenia zaświadczenia z banku(ów) o posiadanych lub współposiadanych przez skarżącą lub jej męża rachunkach bankowych, kontach i lokatach bankowych oraz wyciągów z tych kont (rachunków) z okresu ostatnich sześciu miesięcy; złożenia odpowiedniego zaświadczenia od pracodawcy skarżącej o wysokości otrzymywanego wynagrodzenia oraz zaświadczenia od pracodawcy męża skarżącej o wysokości otrzymywanego przez niego wynagrodzenia; wyjaśnienia, czy skarżąca lub jej mąż jest właścicielem pojazdów mechanicznych, jeżeli tak to określenia ich marki, szacunkowej wartości i rocznika produkcji; wyjaśnienia, czy skarżąca lub jej mąż posiadali składniki majątku (nieruchomości lub rzeczy ruchome o wartości powyżej 5.000 zł), które zbyli odpłatnie lub nieodpłatnie w okresie 2015-2016; wyjaśnienia, czy skarżąca lub jej mąż prowadzą lub prowadzili działalność gospodarczą (ze wskazaniem rodzaju działalności i przychodów); wyjaśnienia tytułu prawnego, jaki przysługuje skarżącej do lokalu położonego w Z. przy ul. Ax 27a m 10; udokumentowania wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania; jeżeli skarżąca lub członkowie jej rodziny są najemcami lokalu – do przedstawienia umowy najmu, z której wynikają koszty najmu.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej przekazał jedynie zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia skarżącej (tj. wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 487,50 zł miesięcznie). Odnosząc się natomiast do sytuacji majątkowej wyjaśnił, że skarżąca nie posiada otwartych rachunków bankowych, pojazdów mechanicznych oraz innych składników majątkowych. W zakresie wskazywanego w formularzu "PPF" lokalu mieszkalnego podał, że lokal został zbyty, a uzyskane z tego tytułu środki skarżąca przeznaczyła na spłatę istniejących zobowiązań. Pełnomocnik skarżącej nie przedstawił natomiast żadnej informacji o dochodach i sytuacji majątkowej męża skarżącej wskazując na istnienie rozdzielności majątkowej małżonków.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017r. Referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odnosząc się merytorycznie do wniosku skarżącej Referendarz sądowy w pierwszej kolejności wskazał na fakt, że skarżąca wezwana do udzielenia dodatkowych informacji o stanie majątkowym swoim i męża w praktyce tych informacji nie udzieliła. Ograniczyła się do przekazania zaświadczenia o swoich zarobkach wystawionego przez firmę Ay Sp. z o.o. Z zaświadczenia wynikało, że uzyskuje dochód w kwocie 487,50 zł. Na podstawie natomiast wyciągu z KRS ustalono, że udziałowcem spółki pracodawcy skarżącej co najmniej do dnia 7 grudnia 2016r. pozostawał mąż skarżącej.
Niedopełnienie w całości lub choćby w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadniało, zdaniem Referendarza sądowego oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Odnosząc się natomiast do kwestii istniejącej pomiędzy małżonkami umowy majątkowej małżeńskiej rozdzielności majątkowej, z powodu której skarżąca nie przedstawiła żadnej informacji o dochodach i sytuacji majątkowej męża Referendarz sądowy podkreślił, że z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika obowiązek wzajemnej pomocy między małżonkami. Obowiązek ten nie zostaje wyłączony nawet w przypadku nieistnienia wspólności majątkowej, czy nieprowadzenia przez małżonków wspólnego gospodarstwa domowego. Obowiązek pomocy dotyczy każdej dziedziny życia i rozciąga się w szczególności na pomoc przy prowadzeniu spraw sądowych. Istotne jest wskazanie, że małżonkowie mają względem siebie obowiązek pomocy także w zakresie prowadzenia postępowania sądowego.
Rozdzielność majątkowa, jak sama nazwa wskazuje, odnosi się do majątku małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Instytucja wyłączenia wspólności ustawowej dotyczy zatem kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich oraz samodzielnego dysponowania i zarządzania swoimi majątkami.
Z powyższych uwag zdaniem Referendarza sądowego wynika, że przy rozpoznaniu wniosku, należało brać pod uwagę nie tylko dochody skarżącej, lecz również jej męża, który zobowiązany jest przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą wraz ze skarżącą stworzyli zawierając związek małżeński. Stąd też, również w razie ustanowienia rozdzielności majątkowej (czy nawet prowadzenia odrębnych gospodarstw domowych), małżonkowie nadal obowiązani są do zaspokajania potrzeb rodziny i do wzajemnej pomocy.
Referendarz sądowy nadmienił także, że mąż skarżącej – jak wynika z KRS – posiadał co najmniej do dnia 7 grudnia 2016r. udziały w spółce Ay (pracodawcy skarżącej) o wartości 50 000 zł. Z KRS wynika również, że jest udziałowcem innych spółek i prowadzi działalność gospodarczą. Odmowa zatem przekazania jakichkolwiek informacji we wskazanym zakresie uniemożliwiła ustalenie faktycznego stanu majątkowego rodziny skarżącej.
Argumentem przemawiającym przeciwko przyznaniu skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie był także fakt, że skarżąca, jak sama oświadczyła w odpowiedzi na wezwanie do udzielenia dodatkowych informacji zbyła lokal mieszkalny położony w Z. przy ul. Ax, a uzyskane z tytułu sprzedaży środki przeznaczyła na spłatę istniejących zobowiązań. Niezależnie czy były to zobowiązania o charakterze publicznoprawnym, czy prywatne skarżąca, zdaniem Referendarza sądowego nie może zasłaniać się argumentem, że nie posiada już tych środków.
Przedkładanie należności o charakterze prywatnoprawnym nad publicznoprawnymi (tj. koszty wpisu od skargi) nie może skutkować przerzuceniem ciężaru finansowania postępowań sądowoadministracyjnych na Skarb Państwa. Skoro skarżąca uzyskała środki z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego, to niewątpliwie uzyskane środki istotnie przekraczały kwotę wpisu w niniejszej sprawie (100 zł), czy nawet skumulowaną kwotę wszystkich wpisów, do uregulowania których zobowiązana została skarżąca przed tut. sądem.
Końcowo Referendarz sądowy zauważył, że skarżąca działa w sprawie przez pełnomocnika – adwokata, co z natury rzeczy jest związane z określonymi wydatkami, z pokryciem których również bez wątpienia musiała się liczyć i zabezpieczyć na to odpowiednie środki w znacznie wyższej wysokości, niż wpis sądowy od skargi. Brak jest w tej sytuacji przesłanek, by wydatki związane z jego wynagrodzeniem traktowane były w sposób priorytetowy względem kosztów sądowych.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej złożył sprzeciw. Zaskarżając powyższe postanowienie w całości zarzucił naruszenie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, ponieważ skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe i prowadzi w konsekwencji do nieuzasadnionego pozbawienia skarżącej drogi sądowej.
Ciężar spoczywający na wnioskodawcy do wykazania spełnienia przesłanek, został w ocenie pełnomocnika wykonany. Skarżąca w sposób jasny, pełny i wiarygodny wykazała swoją sytuację rodzinną i majątkową, a także możliwości płatnicze. Tymczasem Referendarz sądowy w ogóle nie wziął pod uwagę kosztów, jakie strona podnosi w życiu codziennym. Podkreślił, że trudno jest udokumentować wydatki ponoszone za zakup artykułów spożywczych, czy innych podstawowych kosztów życia codziennego, a powyższe okoliczności zostały podczas rozpoznawania wniosku całkowicie pominięte.
Podał, że z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżąca bez uszczerbku w majątku nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w pełnej wysokości. Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i powinna uzyskać pomoc państwa, aby zapobiec uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Zasadniczym celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu tym podmiotom, które ze względu na swoją trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych, bądź skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Tak rozumiane prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez strony pełnych kosztów postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, okoliczności przytoczone przez stronę ubiegającą się o to prawo powinny uzasadniać takie (wyjątkowe) traktowanie (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2004r., sygn. akt FZ 463/04, niepubl.).
Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa pomocy. Przyznanie tego prawa uzależnione jest od spełnienia ściśle określonych przesłanek.
Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Przyznanie prawa pomocy, bądź odmowa jego przyznania muszą się przy tym opierać wyłącznie na kryteriach ustawowych określonych w art. 246 p.p.s.a. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe. Sąd nie kieruje się w tym zakresie zasadami słuszności, lecz bada stan majątkowy i rodzinny wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt II OZ 26/10). Korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu. Celem instytucji prawa pomocy, która w istocie oznacza dofinansowanie strony postępowania przez Skarb Państwa, jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym, przede wszystkim bezrobotnym, samotnym bez źródeł stałego dochodu i bez majątku, a więc znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem.
Przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Poza tego rodzaju wypadkami strony postępowania sądowoadministracyjnego muszą samodzielnie ponieść ciężar uiszczenia kosztów sądowych. Prawo pomocy nie może chronić lub też wzbogacać majątku podmiotów prywatnych. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli dysponuje jakimkolwiek stałym miesięcznym dochodem lub wolnym od obciążeń majątkiem, który może przynosić potencjalne pożytki, jak również służyć jako zabezpieczenie pożyczki, czy kredytu, jeżeli brak jest bieżących środków finansowych na ponoszenie określonych wydatków związanych z postępowaniem. Posiadanie wolnego od obciążeń prawami osób trzecich majątku, szczególnie nieruchomości, w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych (por. postanowienia NSA z dnia 23 lipca 2013r., sygn. akt II FZ 565/13; z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt II OZ 406/13).
Osoba ubiegająca się o prawo pomocy powinna wcześniej poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznego do swojego utrzymania. Dopiero gdyby okazało się, że zgromadzenie w ten sposób jakiejkolwiek kwoty nie jest możliwe albo oszczędności poczynione w ten sposób okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1984r., sygn. akt II CZ 104/84, Lex nr 8623; postanowienie NSA z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt I FZ 10/12). Jak stanowi art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki przyznania pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określa art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zawarty w przepisie art. 246 § 1 p.p.s.a. zwrot "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Wnioskodawca winien zatem wykazać, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W związku z tym to w interesie wnioskodawcy leży przedstawienie stosownej argumentacji, która potwierdzałaby jego niezdolność do pokrycia jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania, tj. do podania wszystkich tych okoliczności, które wskazywać będą na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Wniosek powinien być rzetelnie sporządzony, a przedstawione w nim okoliczności powinny odpowiadać prawdzie (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt II OZ 1400/07). Niewykazanie przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. obliguje sąd do odmowy uwzględnienia takiego wniosku.
Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o jakim stanowi art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie oraz rodzinie minimum warunków socjalnych, natomiast przez wydatki utrzymania koniecznego należy rozumieć wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, takie jak żywność, mieszkanie, odzież i niezbędne opłaty (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2008r., sygn. akt I FZ 437/07). Ostatecznie to do sądu należy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się przy tym jedynie do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub też nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada majątek, a także obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia niezbędnych środków finansowych.
W rozpoznawanej sprawie sąd podzielił stanowisko Referendarza sądowego, że składając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie i nie uczyniła tego również w złożonym sprzeciwie. Nie zmieniły się zatem okoliczności faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Za kluczową okoliczność w niniejszej sprawie należy uznać niezastosowanie się do wystosowanego do skarżącej wezwania o przedłożenie dodatkowych dokumentów źródłowych na poparcie jej twierdzeń o nieposiadaniu środków na poniesienie kosztów postępowania. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 24 lutego 2017r. strona przedstawiła jedynie zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia i wyjaśniła, że nie posiada otwartych rachunków bankowych, pojazdów mechanicznych oraz innych składników majątkowych.
W zakresie wskazywanego w formularzu "PPF" lokalu mieszkalnego podała, że lokal został zbyty, a uzyskane z tego tytułu środki zostały przeznaczone na spłatę istniejących zobowiązań. Nie przedstawiła natomiast żadnych dokumentów źródłowych o dochodach i sytuacji majątkowej męża pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym wskazując na istnienie umowy majątkowej małżeńskiej o rozdzielności majątkowej. Tymczasem celem wezwania wystosowanego w trybie art. 255 p.p.s.a. jest uzyskanie przez sąd pełnej informacji na temat sytuacji majątkowej wnioskodawcy, tak by możliwe było dokonanie, na podstawie kompletnych danych, a nie tylko tych przedstawionych dobrowolnie przez – nieobiektywnego przecież – wnioskodawcę, oceny, czy spełnione zostały wymogi z art. 246 p.p.s.a., umożliwiające skorzystanie z instytucji prawa pomocy.
Z nadesłanego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach wynika jedynie, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem oraz dwojgiem dzieci. Wskazała, że właścicielem domu jednorodzinnego, w którym zamieszkuje jest jej teściowa. Sama skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów o wartości przekraczającej 5 000 zł, ani oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych. Wskazując na dochody gospodarstwa domowego podała jedynie dochody, jakie sama uzyskuje, tj. wynagrodzenie za pracę w wysokości 420 zł oraz dochody z tytułu dodatków rodzinnych w kwocie 1 178,25 zł. Podała także, że ponosi wydatki na żywność, energię elektryczną, opał, itp. w łącznej kwocie ok. 1 300 zł.
W świetle powyższych okoliczności zgodzić się zatem należy z Referendarzem sądowym, że skarżąca nie dołożyła wystarczających starań, aby zobrazować swoją rzeczywistą sytuację majątkową i rzeczywiste zdolności płatnicze w sposób umożliwiający ich ocenę w kontekście wskazanych na wstępie przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a tylko wykazanie tej przesłanki umożliwiało uwzględnienie wniosku w żądanym zakresie. Uchylając się od przedstawienia rzetelnej i pełnej dokumentacji dotyczącej sytuacji majątkowej swojej rodziny powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy.
W ocenie sądu Referendarz sądowy zasadnie uznał, że nieprzedstawienie żądanych dokumentów i informacji o stanie majątkowym i dochodach rodziny przesądza o braku podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższych kwestii strona nie wyjaśniła również w złożonym w niniejszej sprawie sprzeciwie.
Podsumowując skoro to stronę skarżącą obciążał obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., z którego to obowiązku w rzetelny sposób się nie wywiązała, nie realizując skierowanego do niej wezwania w trybie z art. 255 p.p.s.a., a fakt ten nie został w sposób skuteczny zakwestionowany, należy uznać, że skarżąca nie wykazała, by błędna była konkluzja Referendarza sądowego co do niewykazania w okolicznościach sprawy spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Referendarz sądowy wskazał stronie swoje wątpliwości, co do przedstawionych twierdzeń, a mimo to w sprzeciwie pełnomocnik skarżącej ograniczył się jedynie do polemiki ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu, nie podejmując próby rzetelnego odniesienia się do motywów, którymi kierował się Referendarz sądowy odmawiając przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Z powyższych względów na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.
B.K.