Uzasadnienie
III SA/Łd 119/18
A. C. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] (znak [...]) w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie – po wezwaniu Sądu - formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem (14 lat). Nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Z oświadczenia wynika także, że jedyne dochody gospodarstwa domowego stanowi zasiłek rehabilitacyjny w kwocie 1.324,10 zł. Skarżąca wskazał na ponoszone wydatki, które wyliczyła na ok. 750 zł.
Powyższe dane majątkowe zostały potwierdzone przez skarżącą stosownymi dokumentami w związku z wezwaniem do przekazania dodatkowych informacji o stanie majątkowych i dochodach.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem.
Wskazać należy w związku z tym na sytuację materialno-bytową skarżącej. W szczególności należy mieć na uwadze fakt, że jedyne dochody gospodarstwa domowego stanowi zasiłek rehabilitacyjny w kwocie 1.324,10 zł. Skarżąca wskazała przy tym, że ponosi wydatki, które wyliczyła na kwotę ok. 750 zł. We wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącą pozostaje jej 14-letni syn. Średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny wynosi zatem ok. 650 zł. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżąca nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł.
W ocenie referendarza sądowego, skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika z uwagi na swoją sytuację materialną. Stąd też uznać należy, że spełnione zostały przesłanki do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.