Uzasadnienie
W dniu 6 grudnia 2011 roku (data wpływu skargi do organu) K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Ł., z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2011 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie odpisu skargi.
W dniu 5 stycznia 2012 roku skarżący usunął braki formalne skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi i ustanowił pełnomocnika w osobie R. K., upoważniając go do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.
Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2012 roku sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy dopuszczenia R. K. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego, czy R. K. należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.], pouczając jednocześnie skarżącego o treści powyższego przepisu.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w trybie awizo w dniu 2 lutego 2012 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Wymieniony przepis wymienia zatem dwie grupy podmiotów mogących występować w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika procesowego: pełnomocników profesjonalnych (np. adwokat, radca prawny), a także pełnomocników, którym rola ta została przyznana z uwagi na stosunek rodzinny łączący osobę pełnomocnika ze stroną.
W myśl natomiast art. 65 § 1 p.p.s.a., Sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy.
Stosownie zaś do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzenie o wezwaniu do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy dopuszczenia R. K. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego, czy R. K. należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a doręczono skarżącemu na adres wskazany w skardze w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) w dniu 2 lutego 2012 roku. Przesyłkę zawierającą wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 19 stycznia 2012 roku i złożono ją na okres siedmiu dni w placówce pocztowej w K. Przyczynę jej niedoręczenia określono jako "adresat nieobecny". W dniu 27 stycznia 2012 roku przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie w dniu 6 lutego 2012 roku odesłano ją nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie".
Skoro zatem skarżący nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 2 lutego 2012 roku. W tej sytuacji termin do wykonania wezwania upływał w dniu 9 lutego 2012 roku (czwartek).
Z powyższych względów na podstawie art. 35 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.
A. B.