Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. M.S. wniosła skargę na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi wskazała ogólnikowo, iż organy administracji (Wojewoda [...] oraz Starosta [...]) rażąco naruszyły art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Łodzi z dnia 9 lutego 2012 r. wezwano stronę skarżącą do podpisania skargi (bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi) oraz do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego.
W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. wskazała, iż podpisała skargę oraz, że "w sprawie doszło do przedawnienia roszczeń zgodnie z ustawą k.p.a.". Nadto ponownie wskazała iż organy naruszyły art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 29 lutego 2012 r. poinformowano skarżącą, iż oryginał skargi znajdujący się w aktach sądowych nie został opatrzony podpisem. W związku z powyższym skarżącej przesłano kserokopię skargi w celu jej podpisania i nadesłania na adres sądu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano ponownie skarżącą do wskazania na czym polegało naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym postanowieniu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Ww. zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 9 marca 2012 r. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Z treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.), wynika iż skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym [...]. Z kolei w myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W niniejszej sprawie skarga M.S. nie została przez nią podpisana, a zatem zawierała brak formalny, do usunięcia którego skarżąca została wezwana zarządzeniami z dnia 9 i 23 lutego 2012 roku. Pomimo prawidłowego wezwania, skarżąca nie podpisała skargi.
Ponadto pomimo ww. wezwań skarżąca nie wskazała na czym polegało naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym postanowieniu – w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a.. W szczególności interes ten nie wynika z bardzo lakonicznych sformułowań zawartych w skardze oraz piśmie z dnia 20 lutego 2012 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
a.k.