Uzasadnienie
III SA/Łd 1285/13
Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu.
Uprzednio skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od koszów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 25 marca 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Łodzi delegowała do zastępstwa w niniejszej sprawie adwokata J. B. W dniu 23 czerwca 2014 r. adwokat J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W piśmie tym wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych, oświadczając zarazem, że do dnia dzisiejszego koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia. Paragraf 6 pkt5 stanowi, że stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy w przedziale 10.000 – 50.000 zł (wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 11.216 zł) wynosi 2.400 zł. Ustęp 1 pkt 2 lit b powoływanego rozporządzenia stanowi natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł.
W niniejszej sprawie, w dniu 23 czerwca 2014 r. adwokat J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 maja 2014 roku, sygn. akt III SA/Łd 1285/13 oddalającego skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Wyżej wymienione pismo zawierało wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez adwokata ustanowionego z urzędu, wraz z oświadczeniem, że do dnia dzisiejszego koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę.
Ustalając koszty udzielonej skarżącemu przez pełnomocnika z urzędu pomocy prawnej w postaci przygotowania opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej referendarz sądowy dokonał ich miarkowania. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W tym zakresie referendarz odwołał się do uzasadnienia wyroku zapadłego w niniejszej sprawie w części dotyczącej przyznania pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Miarkując zatem koszty należało mieć na uwadze okoliczność, że w III Wydziale tutejszego Sądu adwokat J. B. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w kilkudziesięciu sprawach. Wszystkie te sprawy dotyczą zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu. Stan faktyczny i prawny jest w nich prawie identyczny jak w niniejszej sprawie. Ponadto opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej ograniczała się w zasadzie do stwierdzenia, że w podobnym stanie faktycznym zapadło orzeczenia NSA, w którym Sąd ten oddalił skargę kasacyjną. Okoliczności te uzasadniały przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w kwocie minimalnej, tj. 120 zł powiększonego o należny podatek VAT. W tym zakresie odwołać się można do orzecznictwa sądów administracyjnych, które w swoich orzeczeniach niejednokrotnie istotnie miarkowały koszty pełnomocnika z uwagi na ustalony nakład pracy - por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 371/08, wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 375/12.
Z tych też względów, działając na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit. b) w zw. z § 6 pkt 5 i w zw. z § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.