Uzasadnienie
III SA/Łd 1294/13
Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. K. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. referendarz sądowy odmówił K. K. przyznania prawa pomocy. w dniu 16 stycznia 2014 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, co następuje
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie posiada domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Nie osiąga żadnych dochodów. Określając swój stan majątkowy, skarżący – w dacie składania wniosku - podał jednakże, że dysponuje oszczędnościami pieniężnymi w wysokości 1.500 zł.
W piśmie z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprzeciwie od postanowienia referendarza) skarżący podniósł jednakże, że wskazane w formularzu oszczędności w praktyce zostały już zużytkowane na koszty bieżącego utrzymania, z uwagi na fakt, iż skarżący nie posiada żadnych stałych dochodów. Do sprzeciwu załączył decyzję powiatowego urzędu pracy uznającą go za osobę bezrobotną oraz informację spółdzielni mieszkaniowej o wysokości opłacanego czynszu za mieszkanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) [dalej: ustawa p.p.s.a.], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowy (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący nie uzyskuje żądnych odchodów, ponosi natomiast bieżące wydatki związane z utrzymaniem siebie i mieszkania. Nie sposób także uznać, że wykazane pierwotnie w formularzu oszczędności mogą zdecydować o uznaniu faktycznych możliwości regulowania przez skarżącego kosztów sądowych. Tym bardziej, iż jak wskazał, ze wskazanych oszczędności reguluje bieżące zobowiązania, a obecnie kwota oszczędności już w praktyce nie istnieje.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego może w istotnym stopniu wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz informacje załączone do akt postępowania należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
R.A.