Uzasadnienie
I.M. złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego.
W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ponosi straty. Jego majątek stanowią mieszkanie o pow. 68,8 m2 i samochód osobowy marki Opel Vectra (rocznik 1999) o wartości 5.000 zł. Skarżący oświadczył przy tym, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
W uzasadnieniu wniosku skarżący dodatkowo wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą – tartak, od dnia jej rozpoczęcia (tj. od 23 kwietnia 2008 roku) wykazuje brak dochodu. Skarżący podkreślił, że na uruchomienie zakładu przeznaczył wszystkie oszczędności życia oraz kredyty. Aktualnie jest zadłużony w kilku bankach, nie płaci czynszu za mieszkanie, składek ZUS, ma zaległości w podatkach (z tytułu sprzedaży mieszkań i podatku dochodowego od pracowników) w urzędzie skarbowym. Jego zadłużenie na dzień składania wniosku wynosi 300.000 zł. Środki finansowe uzyskane ze sprzedaży mieszkań w całości przeznaczył na uruchomienie zakładu, obecnie żyje na granicy ubóstwa. Ma zablokowane konta bankowe i zajęcia komornicze. Ponadto skarżący dodał, że sytuacja, w jakiej się znalazł, jest skutkiem panującego kryzysu gospodarczego oraz brakiem zrozumienia i pomocy ze strony urzędów państwowych.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 13 marca 2015 roku wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, w tym do nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych przez skarżącego rachunków i lokat bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy, podania źródła i kwoty środków przeznaczanych miesięcznie na utrzymanie i podstawowe opłaty eksploatacyjne, przedstawienia dokumentów potwierdzających fakt ponoszenia straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wraz ze wskazaniem kwoty tej straty za okres obejmujący ostatnie 3 miesiące, nadesłania dokumentów potwierdzających wskazaną we wniosku kwotę zadłużenia w wysokości 300.000 zł, przedstawienia aktualnego zeznania podatkowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
Wezwanie w powyższej kwestii wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach jego niewykonania zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 marca 2015 roku.
W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wymaganych przez referendarza sądowego dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, szczegółowo wskazanych w zarządzeniu z dnia 13 marca 2015 roku.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób niebudzący wątpliwości wynika jedynie, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego majątek stanowią mieszkanie o pow. 68,8 m2 i samochód osobowy marki Opel Vectra (rocznik 1999) o wartości 5.000 zł.
Pozostałe zaś kwestie dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego – wobec niewykonania zarządzenia referendarza sądowego z dnia 13 marca 2015 roku – należało uznać, że nie zostały przez skarżącego dostatecznie wyjaśnione. W szczególności, skarżący nie udokumentował w żaden sposób kwoty poniesionej straty z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, nie podał także źródła i kwoty środków przeznaczanych miesięcznie na własne utrzymanie i podstawowe opłaty eksploatacyjne, a ponadto nie nadesłał dokumentów potwierdzających wskazaną we wniosku kwotę zadłużenia w wysokości 300.000 zł. Ponadto wobec braku nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków bankowych nie sposób zweryfikować twierdzeń skarżącego o przeznaczeniu wszystkich środków finansowych uzyskane ze sprzedaży mieszkań w całości na uruchomienie zakładu i życiu na granicy ubóstwa.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że niewykonanie przez skarżącego obowiązków nałożonych powyższym zarządzeniem referendarza sądowego uniemożliwia faktyczną ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego i ustalenia, czy rzeczywiście nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Tym samym uznać należało, iż wnioskodawca nie wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wyjaśnić przy tym należy, że strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym może się ubiegać wyłącznie o jednego pełnomocnika z urzędu, którym może zostać m. in. adwokat bądź radca prawny.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 oraz § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
(MSi)