Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku – o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. z 2001 roku Nr 87, poz. 960 ze zm./ po rozpoznaniu wniosku I. J. orzekł o wymeldowaniu P. J. z pobytu stałego w lokalu nr 14 przy ul. A 29 w Ł. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie P. J. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz procesowego w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10, 79, 81 K.p.a., wnosząc o jej uchylenie i odmowę wymeldowania P. J. z przedmiotowego lokalu.
W wyniku odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 18 lutego 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] złożyła I. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż od dnia 7 grudnia 2001 roku pozostaje z P. J. w separacji /wyrok Sądu Okręgowego sygn. akt XII C 2769/00/. We wrześniu 2004 roku P. J. wyprowadził się i zostawił skarżącej klucze od mieszkania. Pomimo nalegań skarżącej pozostawił w lokalu część swoich rzeczy. W trakcie trwania związku małżeńskiego P. J. wyprowadzał się z lokalu kilkakrotnie do swoich rodziców na okresy trwające 3 – 4 miesiące. Obecnie P. J. stale przebywa u rodziców w Ł. ul. B 17/19 m.
- 18. W ocenie skarżącej P. J. dobrowolnie i na stałe opuścił przedmiotowy lokal nie zgłaszając chęci powrotu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 6 lipca 2005 roku na rozprawie pełnomocnik skarżącej I. J. adwokat z urzędu A. D. złożyła kserokopię decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu P. J. z pobytu stałego w lokalu nr 14 przy ul. A 29 w Ł. i w związku z powyższym oświadczyła, iż cofa skargę oraz wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej I. J. z urzędu.
Pełnomocnik Wojewody [...] radca prawny M. S. przychyliła się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § l pkt l p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Ponadto w myśl art. 161 § l pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-2 stało się bezprzedmiotowe.
Umorzenie postępowania polega na jego przerwaniu, uchyleniu wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu /por. W. Chróścielewski: Glosa do wyroku NSA z dnia 23 listopada 1995 roku SA/Kr 95/95 Palestra 1997/3-4 s. 256/. Powodem umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. Dwa zdarzenia powodujące bezprzedmiotowość postępowania zostały expressis verbis /pkt l i 2/ wymienione w treści przepisu art. 161 § l p.p.s.a. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać również z innych przyczyn. Istotne jest, że przyczyną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego może być jedynie zdarzenie zaszłe w toku rozpoznawania skargi /por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis Warszawa 2004 s. 235/.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia w następstwie, których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna.
O bezprzedmiotowości postępowania w rozpoznawanej sprawie zdecydował fakt, iż Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o wymeldowaniu P. J. z pobytu stałego w lokalu nr 14 przy ul. A 29 w Ł., a oświadczenie woli pełnomocnika skarżącej I. J. adwokat z urzędu A. D. o cofnięciu skargi jest skuteczne, nie zmierza do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ postępowanie umorzył.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 pkt 1 i § 18 ust 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./.