Uzasadnienie
Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej K.p.a.; art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, art. 72 ust. 1, ust. 2, art. 73 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) – dalej ustawa, w wyniku rozpoznania odwołania M. W. od decyzji Starosty S. z dnia [...] wydanej w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przyznał M. W.prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r., w wysokości 80 % kwoty zasiłku podstawowego na okres 4 dni, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub utratę prawa do zasiłku.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu [...] r. M. W.zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w S. w celu dokonania rejestracji i uzyskania statusu osoby bezrobotnej.
Z załączonego przez stronę świadectwa pracy z dnia [...] r. wynikało, iż stosunek pracy z M. W. został rozwiązany bez wypowiedzenia, z winy pracownika.
Mając powyższe na uwadze Starosta S. decyzją z dnia [...]przyznał M.W.status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy z własnej winy w okresie 6 miesięcy przed dniem rejestracji.
Kolejną decyzją z dnia [...] Starosta S. przyznał M.W. prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...]. w wysokości 593,70 zł. miesięcznie. Uzasadniając organ pierwszej instancji wskazał, iż bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się we właściwym powiatowym urzędzie pracy spowodował ze swej winy rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia, prawo do zasiłku przysługuje po upływie 180 dni od dnia rejestracji. Starosta podniósł, iż z uwagi na upływ w/w okresu z dniem [...] r., stronie przysługuje prawo do zasiłku na okres i w wymiarze określonym w sentencji.
W odwołaniu od powyższej decyzji M.W. podniósł, iż ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje przyznania zasiłku na kilka godzi lub jeden dzień. Okres, na który przyznaje się zasiłek zależy od stopy bezrobocia na danym terenie. W jego przypadku przysługuje mu prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący oświadczył, że odwołuje się od decyzji z dnia [...] bowiem w jego ocenie po upływie okresu karencji powinien otrzymywać zasiłek dla bezrobotnego przez okres pełnych 6 miesięcy.
Decyzją z dnia [...]. Wojewoda Ł. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przyznał M. W. prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 80 % kwoty zasiłku podstawowego, na okres 4 dni, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub utratę prawa do zasiłku. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż M. W.w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] r. spełniał przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i na podstawie decyzji z dnia [...]r. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Skarżący w dniu rejestracji legitymował się nadto okresem pracy w łącznym wymiarze 3 lat 1 miesiąca i 14 dni, na który składają się okresy zatrudnienia w A oraz w B. Spełniając przesłanki określone w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy mógł nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres 6 miesięcy w wysokości 80 % kwoty zasiłku podstawowego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy (tj. od dnia [...]., łącznie 184 dni).
Jednakże z uwagi na fakt, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w PUP w S.spowodował z własnej winy rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, okres pobierania zasiłku, w myśl art. 75 ust. 2 pkt 3 i art. 73 ust. 4 ustawy, uległ skróceniu o okres 180 dni, liczony od dnia rejestracji. W związku z powyższym stronie przysługuje zasiłek na okres 4 dni.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.W. podniósł, iż z jednoznacznej treści art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy wprost wynika, że po upływie 180 dniowej karencji przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnego w pełnej wysokości, za okres 6 miesięcy. Stąd w ocenie skarżącego za błędną należy uznać argumentację organu odwoławczego przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Argumentacja ta zdaniem skarżącego stanowi jedynie swobodną interpretacje prawa, sprzeczną z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy naruszył ponadto art. 87 § 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa są ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Wojewoda Ł.nie powołał poza ustawą innych aktów normatywnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.)- zwanej dalej ustawą.
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone od lit. a do lit. l.
Bezsporne pozostaje, że w dniu rejestracji skarżący spełniał przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i na podstawie decyzji z dnia [...] r. uzyskał status osoby bezrobotnej.
Wskazać również należy, iż w dniu rejestracji M. W. udokumentował okres zatrudnienia w łącznym wymiarze 3 lat 1 miesiąca i 14 dni, co w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 72 ust. 2 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy uprawniało go do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego, w wysokości 80 % kwoty zasiłku podstawowego, na okres 6 miesięcy.
Zgodnie bowiem z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105: w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Natomiast przepis art. 72 ust. 2 ustawy stanowi, że bezrobotnemu, którego okresy wymienione w art. 71 pkt 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą mniej niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1.
W myśl art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych świadectwa pracy skarżącego z dnia [...] r., stosunek pracy pomiędzy M. W. a B został rozwiązany bez wypowiedzenia, z winy pracownika, na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.).
Zasadnie zatem organy administracji obu instancji swych decyzjach uwzględniły treść art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy.
W myśl art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 71 ustawy. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym wyłącza możliwość uznania administracyjnego. Określa on negatywne przesłanki, których wystąpienie wyłącza przyznanie bezrobotnemu prawa do zasiłku, na zasadach ustanowionych w art. 71 ust. 1 ustawy, pomimo spełnienia określonych w tym przepisie warunków przyznania zasiłku. Bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ust. 1 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy).
Natomiast zgodnie z treścią art. 73 ust. 4 ustawy okres pobierania zasiłku, o który mowa w ust. 1 i ust. 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okresy odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło bez wypowiedzenia, z winy skarżącego. Okoliczność ta wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego i nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą. Z akt sprawy wynika ponadto, iż skarżący na mocy decyzji z dnia [...] r. uzyskał status osoby bezrobotnej z dniem [...] r. Uznać zatem należy, że w świetle przepisów art. 75 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3 i art. 73 ust. 4 ustawy organ odwoławczy zasadnie przyjął, że upływ 180 dniowej karencji, liczonej od dnia rejestracji ([...] r.) nastąpił w dniu [..] r., a więc skarżący prawo do zasiłku nabył z dniem [...] r. Wskazać również należy, iż stosownie do treści obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 30 września 2009 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju na obszarze powiatów (M.P. z 2009 r. Nr 64 poz. 854) przeciętna stopa bezrobocia w kraju w dniu 30 czerwca 2009 r. wynosiła 10,1 %, zaś na obszarze powiatu sieradzkiego wynosiła 11,4%, a więc nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.
Zasadnie zatem organy administracji przyjęły, w oparciu o przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy, że na obszarze Powiatowego Urzędu Pracy w S. okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy. Przy czym, co wymaga szczególnego podkreślenia, okres ten na zasadzie art. 73 ust. 4 ustawy ulega skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 3 ustawy, a więc w rozpatrywanym przypadku o 180 dni, w których prawo do zasiłku skarżącemu nie przysługiwało. Stwierdzić zatem należy, że skoro M. W. w dniu rejestracji spełniał warunki nabycia zasiłku dla bezrobotnego na okres 6 miesięcy (tj. od dnia [...] r. – łącznie 184 dni) i okres pobierania tego zasiłku został skrócony o 180 dni, to organ odwoławczy w sposób prawidłowy wyliczył, że skarżącemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnego na okres 4 dni, od dnia upływu karencji, tj. od [...]
Z uwagi na nieprawidłowe wyliczenie przez organ administracji pierwszej instancji okresu zasiłku przysługującego skarżącemu Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż są one chybione. Słusznie skarżący wywodzi, że powołany przez niego przepis art. 87 ust. 1 Konstytucji RP zawiera zamknięty katalog źródeł prawa obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej. Nie mniej jednak wyliczenie tych źródeł w jednym przepisie ustawy zasadniczej nie oznacza konieczności zastosowania każdego z nich w indywidualnej, rozpatrywanej przez organ administracji publicznej sprawie. Błędne jest również twierdzenie skarżącego, iż przepisy art. 75 ust. 2 pkt 3 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy, uprawniają go do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego za okres pełnych 6 miesięcy liczonych od dnia upływu 180 dniowej karencji, tj. od dnia [...] r. Wskazać bowiem należy, iż przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowią zbiór uzupełniających się norm prawnych.
Natomiast skarżący wywodzi swoje prawa, powołując poszczególne przepisy ustawy, w oderwaniu od pozostałych rozwiązań przyjętych w innych, regulujących jego sytuację prawną, przepisach ustawy. Jak już wcześniej wskazano przepis art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy w zw. z ust. 1 pkt 3 ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 71 ustawy i przesądza o tym, iż w przypadku rozwiązania stosunku pracy, bez wypowiedzenia, z winy pracownika prawo do zasiłku bezrobotnemu nie przysługuje. Zasiłek ten może być przyznany po okresie 180 dni jeżeli osoba ubiegająca się o zasiłek będzie nadal osobą bezrobotną spełniającą wszystkie niezbędne warunki przewidziane w przepisach ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
t.p.