Uzasadnienie
Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej K.p.a.; art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 72 ust. 11, art. 73 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) – dalej ustawa, w wyniku rozpoznania odwołania M. W. od decyzji Starosty S. z dnia [...] wydanej w przedmiocie pozbawienia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i pozbawił M.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu [...] r. M.W. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w S. w celu dokonania rejestracji i uzyskania statusu osoby bezrobotnej.
Z załączonego przez stronę świadectwa pracy z dnia [...] r. wynikało, iż stosunek pracy z M. W.został rozwiązany bez wypowiedzenia, z winy pracownika.
Mając powyższe na uwadze Starosta S. decyzją z dnia [...] przyznał M. W. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy z własnej winy w okresie 6 miesięcy przed dniem rejestracji.
Kolejną decyzją z dnia [...] Starosta S. przyznał M. W. prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. w wysokości 593,70 zł. miesięcznie.
Po upływie maksymalnego okresu pobierania zasiłku Starosta S.decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez M. W. prawa do zasiłku od dnia [...] r.
W odwołaniu od powyższej decyzji M.W. podniósł, iż narusza ona przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie skarżącego przysługujący mu 6 miesięczny okres zasiłkowy upływa w dniu [...] r., co wprost wynika z treści art. 73 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Skarżący wskazał nadto, iż wniósł odwołanie od decyzji Starosty S.z dnia [...]
Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i pozbawił M. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż M. W.w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] r. spełniał przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i na podstawie decyzji z dnia [...] r. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Skarżący w dniu rejestracji legitymował się okresem pracy uprawniającym go do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy, na okres 6 miesięcy w wysokości 80 % kwoty zasiłku podstawowego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Jednakże z uwagi na fakt, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w PUP w S. spowodował z własnej winy rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, okres pobierania zasiłku, w myśl art. 75 ust. 2 pkt 3 i art. 73 ust. 4 ustawy, uległ skróceniu o okres 180 dni, liczony od dnia rejestracji.
W oparciu o powyżej powołane przepisy Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...]przyznał M. W. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. (od dnia upływu 180 dniowej karencji), w wysokości 80 % zasiłku podstawowego, na okres 4 dni, o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub prawa do zasiłku. Zatem okres pobierania zasiłku przez M. W. upłynął w dniu [...] r., czego następstwem było pozbawienie skarżącego prawa do zasiłku z dniem [...] r. organ odwoławczy podniósł, również, że w sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2ustawy, uzasadniające przedłużenie okresu pobierania zasiłku do 12 miesięcy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W. podniósł, iż z treści art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy wprost wynika, że po upływie 180 dniowej karencji przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnego w pełnej wysokości, za okres 6 miesięcy. Stąd w ocenie skarżącego za błędne należy uznać stanowisko organu zgodnie, z którym okres pobierania przez niego zasiłku upłynął w dniu [...] r., w sytuacji gdy okres ten upływa dopiero w dniu [...] r. Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, że przedstawiona w nim argumentacja stanowi jedynie swobodną interpretacje prawa, sprzeczną z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy naruszył ponadto art. 87 § 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa są ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Wojewoda Ł. nie powołał poza ustawą innych aktów normatywnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.
Prawa i obowiązki bezrobotnych uregulowane zostały przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Przepisy ustawy warunkują uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego i określają, kto i przez jaki czas zachowuje status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższe kwestie nie zostały pozostawione uznaniu organów orzekających w rozpoznawanych sprawach. Obowiązkiem organów administracji publicznej jest ustalenie sytuacji osoby bezrobotnej i ścisłe przestrzeganie przepisów ustawy.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy zgodnie, z którym okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.
Z powołanego przepisu wynika zatem, że zasiłek dla bezrobotnych przysługuje zasadniczo przez okres 6 miesięcy, a wydłużenie tego okresu może jedynie nastąpić w przypadku spełnienia dodatkowych warunków, ściśle określonych w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a- c oraz ust. 3 ustawy.
Stosownie do treści art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a-c okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy: 1) dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;
- 2) dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia posiadających co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku;
- 3) dla bezrobotnych, którzy mają co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.
Natomiast przepis art. 73 ust. 3 ustawy stanowi, iż w razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu okres ten ulega przedłużeniu o czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że M. W.w dniu rejestracji spełniał przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy uprawniające go do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i decyzją Starosty S. z dnia [...] r. został uznany za osobę bezrobotną od dnia [...] r. Ponadto udokumentowany przez skarżącego w momencie rejestracji staż pracy uprawniał go do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres 6 miesięcy (tj. od dnia [...] r. – łącznie 184 dni), na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2a i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy. Bezpośrednio przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. ze skarżącym rozwiązano stosunek pracy bez wypowiedzenia, z winy pracownika, na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.), w następstwie czego zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy, prawo do zasiłku skarżący uzyskał po upływie 180 dni od daty rejestracji, tj. od dnia [...] r. Przy czym przysługujący skarżącemu 6 miesięczny okres pobierania zasiłku, w myśl art. 73 ust. 4 ustawy, uległ skróceniu o okres nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 3 ustawy.
Po upływie 180 dniowej karencji Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Starosty S. z dnia [...] r. i przyznał M. W. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 listopada 2010 r. w wysokości 80 % zasiłku podstawowego, na okres 4 dni, o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub prawa do zasiłku. Zasiłek został więc przyznany na czas pozostały do zakończenia sześciomiesięcznego, maksymalnego prawa do jego pobierania.
Uznać zatem należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Ł. zasadnie orzekł o pozbawieniu M.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem [...] r. z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania. Jedną z okoliczności powodujących utratę tego prawa jest upływ okresu na jaki prawo to przysługiwało. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie spełnia żadnego z warunków wydłużenia okresu pobierania zasiłku, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a-c ustawy. Skarżący zamieszkuje bowiem na obszarze, na którym stopa bezrobocia dniu 30 czerwca 2009 r. nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; nie ukończył 50 lat; nie ma na utrzymaniu dziecka w wieku do 15 lat i jest stanu wolnego.
Z uwagi na nieprawidłowe ustalenie przez organ pierwszej instancji daty końcowej okresu przysługiwania skarżącemu prawa do zasiłku Wojewoda Ł. zasadnie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję Starosty S. z dnia [...] r. i orzekł co do istoty sprawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż są one niezasadne. Co prawda tranie skarżący wywodzi, że powołany przez niego przepis art. 87 ust. 1 Konstytucji RP zawiera zamknięty katalog źródeł prawa obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej. Nie mniej jednak wyliczenie tych źródeł w jednym przepisie ustawy zasadniczej nie oznacza konieczności zastosowania każdego z nich w indywidualnej sprawie rozpatrywanej przez organ administracji publicznej. Błędne jest również twierdzenie skarżącego, iż przepisy art. 75 ust. 2 pkt 3 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy, uprawniają go do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego za okres pełnych 6 miesięcy liczonych od dnia upływu 180 dniowej karencji, tj. od dnia [...] r. Wskazać bowiem należy, iż przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowią zbiór uzupełniających się norm prawnych.
Natomiast skarżący wywodzi swoje prawa, powołując poszczególne przepisy ustawy, w oderwaniu od pozostałych rozwiązań przyjętych w innych, regulujących jego sytuację prawną, przepisach ustawy. Jak już wcześniej wskazano przepis art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy w zw. z ust. 1 pkt 3 ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 71 ustawy i przesądza o tym, iż w przypadku rozwiązania stosunku pracy, bez wypowiedzenia, z winy pracownika prawo do zasiłku bezrobotnemu nie przysługuje. Zasiłek ten może być przyznany po okresie 180 dni jeżeli osoba ubiegająca się o zasiłek będzie nadal osobą bezrobotną spełniającą wszystkie niezbędne warunki przewidziane w przepisach ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
t.p.