Uzasadnienie
Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), § 47 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.Nr 38, poz. 454 z 2001 r.), porozumienia zawartego w dniu 31 grudnia 1990 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Z. a Wójtem Gminy Z., w zw. z art. 90 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 153, poz. 872 ze zm.) oraz art. [...] k.p.a., po rozpoznaniu wniosku S. Z., B. Z. i M. F. odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu U. gmina Z. dotyczącej działki nr [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...].
Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wnioskodawcy pismem z dnia 10 marca 2008 r. wystąpili do Starostwa Powiatowego w Z. o ujawnienie w operacie ewidencji gruntów danych dotyczących działki nr [...] położonej na terenie L. – N. L., uregulowanej w księdze wieczystej [...] i doprowadzenia do zgodności zapisów w operacie ewidencji gruntów obrębu U. z dokumentami przedwojennych właścicieli działek, które są w posiadaniu ich spadkobierców. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Starostwo Powiatowe w Z. przekazało Wójtowi Gminy Z., jako organowi właściwemu do załatwienia sprawy, przedmiotowy wniosek informując, że w sprawie wszczęte zostało postępowanie administracyjne na podstawie zawiadomienia z dnia 23 kwietnia 2008 r.
Organ administracji wskazał, iż zgodnie z § 5 porozumienia z dnia 31 grudnia 1990 r., zawartego pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Z. a Zarządem Gminy Z., prowadzenie ewidencji gruntów i budynków dla tego obszaru powierzone zostało Urzędowi Gminy Z..
Organ ustalił, że w Sądzie Rejonowym w Z., V Wydziale Ksiąg Wieczystych, prowadzona jest księga hipoteczna [...]. W dziale II księgi wpisana jest A. M. K. jako właścicielka części nieruchomości uregulowanej w tej księdze oznaczonej jako parcela Nr [...] o pow. [...] m. kw. Do zbioru dowodów tej księgi załączony jest plan mierniczego przysięgłego F. z dnia [...]. Na mocy postanowień o nabyciu spadku spadkobiercami A. K. są B. M. Z., S. J. Z. oraz M. H. F., każdy z nich w 1/3 spadku. Od założenia ewidencji gruntów w 1967 r. dla obrębu U. działka nr [...] wchodziła w skład kompleksu leśnego, oznaczonego obecnie nr ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha będącego we władaniu Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa G. Taki przebieg granic potwierdzony został mapą do celów sądowych wykonaną przez geodetę uprawnionego P. P. i zaewidencjonowaną w Starostwie Powiatowym w Z. w dniu 21 lutego 2006 r. Organ administracji pierwszej instancji ustalił ponadto okoliczność złożenia w dniu 8 lipca 2008 r. przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo G. wniosku o zasiedzenie nieruchomości leśnej położonej w Ustroniu, gmina Z. oznaczonej jako działka nr [...].
Główny Geodeta Kraju pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. podtrzymał ważność mapy prawnej do celów sądowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego P. P. i zaewidencjonowanej w Starostwie Powiatowym w Z. w dniu 21 lutego 2006 r.
Ewidencja gruntów posiada jedynie charakter rejestru, w którym ujawnia się wszelkie zmiany przedmiotowe i podmiotowe. Sposób i tryb wprowadzania danych do operatu ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy artykułów 22 i 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), rozdział 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 378, poz. 454). W myśl § 46 ust. 2 tego rozporządzenia wprowadzanie zmian do rejestru ewidencyjnego następuje wyłącznie na podstawie określonych dokumentów, t.j. prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, dokumentacji architektoniczno – budowlanej oraz ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.
Urząd Gminy Z. kierował do S. Z., B. Z. i M. F. pisma wzywające do doręczenia dokumentów umożliwiających ujawnienie przebiegu granic prawnych działki nr [...] położonej w obrębie U. (mapy do celów prawnych). Wymienione osoby pismem z dnia 29 października 2009 r. po raz czwarty odmówiły wykonania dokumentacji geodezyjnej. Wójt Gminy Z. nie jest organem właściwym do podważania treści mapy zaewidencjonowanej przez Starostwo Powiatowe. Mapę tę sporządzono w celu uregulowania praw do gruntu w postępowaniu sądowym w sprawie o zasiedzenie nieruchomości. Wykorzystanie mapy do postępowania sądowego powoduje, ze podważenie jej treści może nastąpić jedynie w postępowaniu sądowym przez sąd powszechny. Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne osoby zgłaszające zmiany do ewidencji gruntów i budynków są zobowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne i kartograficzne.
Brak tych dokumentów powoduje, że sprawa nie może zostać ostatecznie rozstrzygnięta. Wójt Gminy Z. nie popełnił błędów przy prowadzeniu ewidencji gruntów. Dlatego tez nie ma obowiązku wydzielania działek geodezyjnych i sporządzania map do celów prawnych dla osób fizycznych. Załączone przez wnioskodawców dokumenty nie zawierają danych liczbowych do ustalenia innego niż w aktualnej ewidencji przebiegu granic i powierzchni działki nr [...]. Nie mogą zatem stanowić podstawy ujawnienia zmian w żądanym zakresie.
S. Z., B. Z. i M. F. odwołali się od decyzji organu administracji pierwszej instancji do Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego w Ł., żądając jej uchylenia i nakazania organowi I instancji doprowadzenia do zgodności ewidencji z dokumentami znajdującymi się w księdze hipotecznej [...]. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż w marcu 2008 r. wystąpili do Starostwa Powiatowego w Z. o doprowadzenia z urzędu do zgodności Operatu Ewidencji Gruntów i Budynków obrębu U. z dokumentami znajdującymi się w księdze Hipotecznej [...] a w konsekwencji ujawnienie działki nr [...], której jako spadkobiercy A. M. K. są właścicielami. Decyzja organu I instancji nie rozstrzyga ich żądania.
Skarżący stwierdzili ponadto, iż P. P. nie był autorem opracowanej mapy, bowiem to nie on zawarł umowę o sporządzenie mapy z nadleśnictwem G.. Przedmiotowa mapa sporządzona została wadliwie i powinna zostać wyłączona z zasobu starostwa. W ocenie skarżących odrębnego ustosunkowania wymaga poprawność porozumienia z dnia 31 grudnia 1990 r. pomiędzy kierownikiem Urzędu Rejonowego w Z. a Zarządem Gminy Z. o prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Porównanie art. 60 i art. 6a pkt 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne uzasadnia twierdzenie, iż Wójt Gminy Z. mógłby pełnić funkcje geodezyjne w imieniu starosty, wyłącznie wówczas, gdyby porozumienie w tym zakresie zostało zawarte do dnia wejścia w życie ustawy, to jest 1 lipca 1989 r. Tymczasem porozumienie zawarto 31 grudnia 1990 r. W tej sytuacji Wójt Gminy Z. nie był organem właściwym do oceny wniosku z 10 marca 2008 r., a to czyni skarżoną decyzję sprzeczną z prawem, jako wydaną przez organ niewłaściwy.
Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje orzeczenie stwierdził, że decyzja organu I instancji pod względem merytorycznym została wydana zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. Wójt Gminy Z. na podstawie dokumentacji będącej w jego posiadaniu ustalił stan faktyczny i prawny nieruchomości oraz wziął pod uwagę wszystkie okoliczności i zebrane dowody w sprawie.
Z dokumentów będących w posiadaniu organu odwoławczego wynika, iż skarżący wielokrotnie kwestionowali poprawność wykonania mapy przez geodetę uprawnionego P. P., zaewidencjonowanej w Starostwie Powiatowym w Z. w dniu [...], wnosząc o usunięcie jej z obiegu prawnego przez organy służby geodezyjnej. W ocenie organu odwoławczego skarżący błędnie podnoszą okoliczność braku kontroli tej mapy. Zgodnie z dyspozycją § 9 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz.U. z 2001 r., Nr 78, poz. 837) dokumentacja przekazywana do zasobu podlega kontroli m.in. w zakresie: przestrzegania zasad wykonywania prac, osiągnięcia wymaganych dokładności, zgodności opracowania ze standardami technicznymi dotyczącymi geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie, spójności topologicznej informacji dostarczanej przez wykonawcę z informacjami uzyskanymi z ośrodka w trakcie realizacji pracy, kompletności materiałów.
Czynności kontroli dokonują osoby posiadające uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii upoważnione przez właściwe organy, w tym wypadku przez Starostę Powiatu Z. W związku z tym, iż w wyniku kontroli nie stwierdzono braku zgodności w/w mapy z dyspozycją § 9 powołanego rozporządzenia mapa została przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Zdaniem organu odwoławczego nie ma możliwości na drodze postępowania administracyjnego wydania decyzji o odmowie rejestracji przedmiotowej mapy, gdyż przyjmowanie dokumentacji do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego następuje w oparciu o powołane rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. W związku z tym, że w oparciu o przedmiotową mapę wydano orzeczenia sądu o zasiedzenie nieruchomości podważenie treści mapy może nastąpić w postępowaniu sądowym, poprzez zaskarżenie orzeczeń sądu, dla których mapa ta stała się podstawą rozstrzygnięcia.
W dniu [...] organ odwoławczy na podstawie art. 113 § 2 k.p.a wydał postanowienie nr [...], w którym wyjaśnił wątpliwości skarżących co do treści swojej decyzji z dnia [...], znak j.w., uzupełniając uzasadnienie decyzji o następujące informacje:
- 1. porozumienie z dnia 31 grudnia 1990 r. zawarte pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Z. a zarządem Gminy Z. w sprawie powierzenia organom gminy m. in. prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów, było zawarte zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami i jego ustalenia w zakresie określenia właściwych organów w sprawach ewidencji gruntów i budynków są obowiązujące,
- 2. rejestracja mapy prawnej do celów sądowych wykonanej przez geodetę uprawnionego Pana P. P. i zaewidencjonowanej w ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w Starostwie Powiatowym w Z. w dniu [...], nr [...] została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, iż porozumienie z dnia 31 grudnia 1990 r. powierzyło organom gminy prowadzenie spraw w zakresie ewidencji gruntów i budynków od dnia 1 stycznia 1991 r. na czas nieokreślony. Wnioskujący podnoszą, iż zawarte porozumienie narusza art. 6 a pkt 4 i art. 60 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i nie mogło wywołać skutku w postaci upoważnienia Wójta Gminy Z. do prowadzenia spraw należących do kompetencji Starosty. Należy zauważyć, iż w roku 1990 nie obowiązywał wspomniany art. 6a, a funkcje organów właściwych w sprawach ewidencji gruntów pełniły terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego, czyli w tym przypadku kierownik urzędu rejonowego. Wskazany art. 6a wprowadzono do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z dniem 1 stycznia 1999 r. nie zawiera przepisów, które uchylałyby porozumienia wcześniej zawarte, należy więc stwierdzić, że wcześniejsze porozumienia ciągle obowiązują, oczywiście z uwzględnieniem przepisów prawa dotyczących następstw prawnych poszczególnych organów.
Przedmiotowe porozumienie z 1990 r. było zawarte zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami i zawarte w nim ustalenia w zakresie określenia właściwych organów w sprawach ewidencji gruntów i budynków są obowiązujące.
S. Z., M. F. i B. Z. zaskarżyli decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności bądź uchylenie. W uzasadnieniu skargi podnieśli zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności zwrócili uwagę na to, iż przedmiotem wniosku z dnia 10 marca 2008 r. było doprowadzenie z urzędu przez właściwy organ do zgodności zapisów ewidencji gruntów i budynków z dokumentami przedwojennych właścicieli. Wniosek nie został oparty o przepis art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Zatem przedmiot żądania nie pozostaje w żadnym związku z techniczną stroną zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków o czym stanowią przepisy rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., a które jako podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia organ przywołał. Zdaniem skarżących organy geodezyjno – kartograficzne nie dostrzegają podstawowego problemu w sprawie, a mianowicie faktu, iż funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji z 21 lutego 2006 r. o rejestracji mapy i dokumentów operatu sporządzonych dla celów prawnych umożliwia uzyskanie niezbędnego w wielu sprawach (w tym o zasiedzenie) wypisu i wyrysu z tej ewidencji starostwa. Sprostowanie wadliwego postępowania odnośnie wprowadzenia operatu opisowo-kartograficznego do bazy danych ewidencyjnych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego następuje w trybie przepisów k.p.a. i w żadnym innym postępowaniu sprostowanie wykazanych uchybień i naruszeń nie jest możliwe.
Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż w jego ocenie wniosek z dnia 10 marca 2008 r., wbrew twierdzeniu skarżących, faktycznie dotyczy wprowadzenia zmiany (aktualizacji) w operacie ewidencji gruntów i budynków i oparty jest o przepis art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Skarżący do wniosku dołączyli kserokopię projektu planu rozparcelowanej części majątku N., zatwierdzonego przez Wydział Powiatowy Sejmiku Ł. w dniu [...], wydzielonej pod nazwą [...], znajdującego się w zbiorze dokumentów księgi hipotecznej [...] oraz kserokopie postanowień o nabyciu spadku. Nie dostarczyli natomiast żadnej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej określającej przebieg granic przedmiotowej działki, wobec powyższego wprowadzenie wnioskowanej zmiany nie było możliwe.
Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 roku pełnomocnik S. Z. – K. Z. poparła skargę i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto oświadczyła, iż wielokrotnie wyjaśniała organom administracji, że złożony wniosek nie jest wnioskiem złożonym w trybie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jest natomiast wnioskiem o doprowadzenie zgodności zapisów mapy zarejestrowanej w dniu 21 lutego 2006 r. w zasobie geodezyjnym w Starostwie Powiatowym w Z. z dokumentami przedwojennych właścicieli działki o obecnym numerze [...]. Obecny na rozprawie pełnomocnik Ł. Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi.
Ponadto stwierdził, że wójt upoważniony jest do wydawania decyzji w zakresie prowadzenia ewidencji gruntów. Na mocy porozumienia z dnia 31 grudnia 1990 r. zawartego pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Z. a Zarządem Gminy Z. sprawy prowadzenia ewidencji gruntów powierzono Zarządowi Gminy Z. Uprawnienie wójta do wydania decyzji wynika z następstwa prawnego.
W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2010 r. pełnomocnik organu odwoławczego wyjaśnił, że następcą prawnym kierownika Urzędu Rejonowego w Z. jest Starosta Z. na mocy art. 89 w zw. z art. 94 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Następstwo prawne między Zarządem Miasta Z. a obecnym Prezydentem Miasta Z. wynika natomiast z art. 99 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta.
Skarżący w piśmie z dnia 18 maja 2010 r. ustosunkowali się do powyższych wyjaśnień pełnomocnika organu. Podnieśli okoliczność zaskarżenia decyzji Wójta Gminy Z. i Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, a nie jak twierdzi pełnomocnik decyzji Zarządu Miasta Z. i Prezydenta Miasta Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W ocenie sądu organy administracji obu instancji nie orzekły w zakresie żądania określonego przez skarżących we wniosku z dnia 10 marca 2008 r., inicjującym postępowanie w sprawie. W piśmie tym skarżący oświadczyli, cyt: " wnosimy o ujawnienie w ewidencji gruntów danych dotyczących działki nr [...] położonej na terenie [...]. W kolejnym piśmie z dnia 14 kwietnia 2008 r., podpisanym przez S. Z., skierowanym do Starosty Powiatowego w Z. znalazło się stwierdzenie, iż nałożony na spadkobierców obowiązek w zakresie przedłożenia w terminie 14 dni dokumentów geodezyjnych, kartograficznych i innych niezbędnych do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków wywiedziony z treści art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne świadczy o niezrozumieniu wniosku. Gdyby intencją wnioskodawców było wprowadzenie jakichkolwiek zmian w odniesieniu do działki nr [...] położonej na terenie [...], to wówczas przywołana norma prawna i określone tam obowiązki byłyby stosowne w sprawie.
Nie taka była intencja wniosku. Skoro zatem przywołana norma dotyczy sytuacji odmiennych niż ta, która jest przedmiotem wniosku, to i nałożone obowiązki nie mogą warunkować realizacji przez Starostę Powiatowego w Z. żądania. Także po przekazaniu przez Starostę Powiatowego w Z., postanowieniem z dnia [...], sprawy Wójtowi Gminy Z. skarżący jednoznacznie wyrażali swoje stanowisko w zakresie treści zgłoszonego wniosku. W piśmie z dnia 15 października 2008 r., którego adresatem był Wójt Gminy Z., po raz kolejny wyjaśnili, iż ich wolą było doprowadzenie do zgodności w operacie ewidencyjnym z dokumentami przedwojennych właścicieli, a nie zgłoszenie zmian danych ewidencyjnych. Powyższe stanowisko niezmiennie przedstawiali w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a także na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r.
Tymczasem organy obu instancji decyzje swoje wydały na podstawie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Powołały się na art. 22 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym osoby zgłaszające zmiany do ewidencji gruntów i budynków mają obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów niezbędnych do wprowadzenia zmian w tej ewidencji. W ocenie organów wniosek z dnia 10 marca 2008 r., wbrew twierdzeniu skarżących, faktycznie dotyczył wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków i oparty został o przepis art. 22 ust. 3 powołanej ustawy.
Stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Powyższy pogląd przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/09 (publ. Orzecznictwo NSA rok1990, Nr 2, poz. 47). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., w niniejszym składzie, podziela stanowisko NSA.
Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. Wynika z niej obowiązek ustalenia treści żądania strony w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego na jej wniosek. Organ związany jest tym żądaniem i nie może z urzędu zmienić jego kwalifikacji. Żądanie to wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a jego treść pozwala na wyznaczenie stosownej normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania dowodowego. Organ winien więc z urzędu podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia treści rzeczywistego żądania wnioskodawcy, w przypadku gdy budzi ono jakiekolwiek wątpliwości (v. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. C.H. Beck. Warszawa 2005 r. str. 68-69).
Obowiązek taki wynika ponadto z zawartej w art. 9 k.p.a. zasady udzielania stronom przez organ informacji faktycznej i prawnej.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wielokrotnie wskazywała treść swojego żądania. Organ nie powinien zatem mieć wątpliwości jakie są jej intencje. Mógł bez trudności przeprowadzić stosowne postępowanie w przedmiocie zakreślonym tym żądaniem. Natomiast jeśli miał wątpliwości, to zobowiązany był wyjaśnić przedmiot wniosku, wzywając stronę do jego sprecyzowania.
Organ wydając decyzję w przedmiocie rozbieżnym z żądaniem strony naruszył przepisy art. 7, 9 i 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji uchylił się od rozpoznania sprawy w zakresie określonym przez wnioskodawców.
Organ administracji rozpoznając sprawę ponownie weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażona przez sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności wypowie się co do żądania skarżących zawartego w ich wniosku wszczynającym postępowanie. Ponadto w sposób wnikliwy i staranny uzasadni właściwość Wójta Gminy Z. do wydania decyzji w sprawie. Brak właściwości tego organu podnoszony był przez skarżących wielokrotnie. Wyjaśnienia organu odwoławczego w tym zakresie, zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...], jest lakoniczne. Sprowadza się do stwierdzenia, iż porozumienie z 1990 r. było zawarte zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami i zawarte w nim ustalenia w zakresie określenia właściwych organów w sprawach ewidencji gruntów i budynków są obowiązujące. Przy omawianiu tej kwestii pomocne mogą okazać się wyjaśnienia zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika organu odwoławczego z dnia 10 maja 2010 r. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę zastrzeżenia skarżących zamieszczone w ich piśmie z dnia 18 maja 2010 r., złożonym w odpowiedzi na pismo z dnia 10 maja 2010 r.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Wójt Gminy Z. z dnia [...].
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Sąd nie orzekł w trybie art. 152 p.p.s.a. bowiem zaskarżona decyzja nie posiadała przymiotu wykonalności.
A. B.