Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] zobowiązano B. K. do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca zwróciła się do Starosty T. o rozłożenie na raty zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Decyzją Starosty przychylono się do wniosku i rozłożono zadłużenie na 15 rat.
Pismem z dnia [...] B. K. ponownie zwróciła się do Starosty T. z prośbą o umorzenie pozostałej kwoty nienależnie pobranego świadczenia lub zmniejszenie wysokości rat do kwoty 50,00 zł. W odpowiedzi Starosta T. w dniu [...]. wydał decyzję nr [...] o nie umorzeniu nienależnie pobranego świadczenia oraz rozłożeniu na 18 rat należności w wysokości 2.675,80 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia.
W dniu 30 grudnia 2004 r. od powyższej decyzji Starosty T. B. K. złożyła odwołanie do Wojewody [...], w którym wniosła o umorzenie pozostałej kwoty nienależnie pobranego świadczenia lub zmniejszenie wysokości rat do kwoty 50,00 zł miesięcznie.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda Ł., działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty T. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca w dniu 30 grudnia 2004 r. wniosła odwołanie od decyzji Starosty T., zaś termin do wniesienia odwołania, upływał w dniu 29 grudnia 2004 r.. Mając to na uwadze Wojewoda [...] uznał, że skarżąca nie dotrzymała czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania. Ponadto dodał, iż skarżąca wnosząc odwołanie z przekroczeniem terminu dla dokonania tej czynności, nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu
Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] B. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniosła, iż składała odwołanie od decyzji Starosty T. w Urzędzie Pracy i nikt nie informował jej, że powinna jeszcze coś złożyć. Wskazała, iż nie uchyla się od spłaty nienależnie przyznanego jej zasiłku, lecz prosi o rozłożenie na raty po 50 zł maksymalnie, gdyż dochód który posiada jest mniejszy od raty jaką ma płacić.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia.
W myśl art. 107 § 1 kpa jednym z niezbędnych składników decyzji administracyjnej jest pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie.
Odwołanie, zgodnie z art. 129 § 1 i 2 kpa, wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Orzeczenie Starosty T. z dnia [...] nr [...] o nie umorzeniu nienależnie pobranego świadczenia oraz rozłożeniu należności w wysokości 2.675,80 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia na 18 rat, zostało doręczone B. K. w dniu 15 grudnia 2004 roku. Skarżąca potwierdziła odbiór powyższej decyzji swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.
Wspomniane orzeczenie zawierało pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jego otrzymania, do Wojewody [...] za pośrednictwem organu, który wydał orzeczenie. Pouczenie zawarte w decyzji, jest pełne i sformułowane w sposób jasny, nie nasuwający żadnych wątpliwości, co do terminu i sposobu wniesienia odwołania.
Termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] upłynął zatem skarżącej w dniu 29 grudnia 2004r.
Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji nr [...] w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu 30 grudnia 2004 roku, a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa.
Odwołanie nie zawiera prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również nie zostały podane w jego treści żadne okoliczności, które organ odwoławczy mógłby potraktować jako usprawiedliwiające złożenie odwołania po upływie terminu.
Stosownie do art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z przepisu tego wynika, iż w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy nie ma podstaw do rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, gdyż działanie takie stanowiłoby rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości – art. 16 § 1 kpa.
Wobec tego, iż bezspornym jest, iż odwołanie od decyzji Starosty T. z dnia [...] nr [...] zostało wniesione przez skarżącą po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla jego dokonania, postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania należy uznać za zgodne z prawem.
Z powyższych względów Sąd nie rozpatrywał zarzutów skarżącej odnoszących się do treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty T. z dnia [...] nr [...], gdyż orzeczenie to stało się już ostateczne i nie było przedmiotem niniejszego postępowania. W tym postępowaniu, Sąd miał jedynie podstawy do oceny prawidłowości wydanego przez organ odwoławczy postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.