Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w Ł rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [..] wydanym na podstawie art.6f w zw. z art.32 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U Nr 7, poz.58 ze zm., tj.2002 r./ zwolnił policjanta K. B. z zajmowanego dotychczas stanowiska i przeniósł do pełnienia służby w V Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dniem [..] i mianował K. B. - kierownika Referatu III Sekcji Kryminalnej KMP - na stanowisko kierownika / Referatu I Sekcji Kryminalnej V Komisariatu Policji KMP w Ł. z dotychczasowym uposażeniem.
Rozkaz został uzasadniony w sposób następujący:
Z wnioskiem personalnym o przeniesienie wyżej wymienionego wystąpił bezpośredni przełożony.
Wniosek został rozpatrzony pozytywnie.
K. B. w odwołaniu od rozkazu podniósł, że nie zna treści wniosku przełożonego. Przypuszcza, że powodem złożenia wniosku była korespondencja w dniach 5-9 grudnia 2003 r. między nim a zastępcą Naczelnika SK KMP komisarzem J. B. Dotyczyła ona odmiennych poglądów na sposób prowadzenia czynności w zakresie zwalczania narkotyków.
Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozkazem personalnym Nr [..] z dnia [..] po rozpoznaniu odwołania:
- - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe,
- - ustalił datę mianowania na stanowisko Kierownika Referatu I Sekcji Kryminalnej V Komisariatu Policji KMP w Ł. na dzień [..],
- - utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałej części.
W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy stwierdził:
W zaistniałej sytuacji konfliktowej z przełożonym nadkomisarz K. B. oczekiwał przyjęcia swojej koncepcji działania kierowanego przez siebie Referatu III Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w Ł., a przeniesienie do dalszego pełnienia służby w V Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. przyjmuje jako karę za głoszone poglądy.
Komendant Miejski Policji w przedłożonym do sprawy stanowisku wskazał podstawy prawne i faktyczne podjętej decyzji oraz wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego wniosku personalnego.
Ustawa o Policji pozostawia swobodę organom policji w zakresie mianowania, przenoszenia i zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych. Wynika to ze szczególnego charakteru stosunku służbowego w Policji cechującej się podległością i podporządkowaniem.
Stosownie do art.32 ust.1 ustawy Komendant Miejski Policji posiada uprawnienia personalne do mianowania policjantów na stanowiska służbowe.
Kieruje się on potrzebami i dobrem służby, ale także słusznym interesem strony.
Komendant Miejski kierując K. B. do pełnienia służby w V Komisariacie i mianując na równorzędne stanowisko służbowe wziął pod uwagę wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta. Istniała bowiem potrzeba rozwiązania zaistniałego konfliktu i konieczność zapewnienia prawidłowego toku służby w podległej jednostce.
Ustawodawca nie uzależnił mianowania policjanta na równorzędne stanowisko od wyrażenia przez niego zgody.
Przeniesienie na równorzędne stanowisko mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie służbowej dyscypliny, której policjant musi się podporządkować stosownie do postanowień ustawy o policji.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę na ogólnikowość decyzji I-szej instancji oraz niewyjaśnienie w niej wszystkich aspektów dokonanego rozstrzygnięcia. W jego ocenie brak wszechstronnego wyjaśnienia podstaw działania nie miał jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Pan K. B. w dniu [..] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozkaz personalny nr [..] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., wnosząc o jego uchylenie.
Zarzucił zaskarżonemu rozkazowi naruszenie art.7, 8, 9, 10 § 1, 11, 75, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 kpa, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci art.32 ust.1 i 2 ustawy o Policji poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie.
Skarżący stwierdził., iż rozkazy organów obu instancji jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć powołują jedyne przepisy kompetencyjne - art.6f i art.32 ust.1 i2 ustawy o Policji.
Aby jednak uprawnienie do przeniesienia policjanta na inne stanowisko mogło być legalnie zrealizowane, winno być ono uzasadnione merytorycznie i formalnie.
Rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w istocie rzeczy nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia zgodnego z art.107 kpa. Powołuje się tylko na bliżej nieokreślony wniosek personalny bezpośredniego przełożonego, z którym to wnioskiem nie został zapoznany.
Uzasadnienie decyzji II instancji sugeruje natomiast, że powodem przeniesienia jest konflikt z przełożonym, co nie jest zgodne z prawdą. Skarżący oświadczył, że nigdy nie odmawiał wykonywania poleceń ani obowiązków zawodowych. Nie można konfliktem nazwać, a jego osobę konfliktową, jeżeli prezentuje poglądy merytoryczne w zakresie pracy powierzonego referatu i to poglądy identyczne z zalecanymi merytorycznymi wytycznymi wyższych przełożonych - Komendanta Wojewódzkiego Policji i jego zastępcy. Nie wiadomo zatem, o jakim konflikcie mowa. Brak o tym wzmianki w rozkazie.
Skarżący nie jest w stanie zaakceptować decyzji instancji odwoławczej także dlatego, że prezentował poglądy przez tę instancję zalecane.
W II instancji nie przeprowadzono żadnych czynności zmierzających do ustalenia przesłanek faktycznych w sprawie. Uznano zasadność decyzji organu I -szej instancji jedynie w oparciu o to, iż "jest zasadna".
Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż mianowanie policjanta na równorzędne stanowisko służbowe nastąpiło w oparciu o wniosek bezpośredniego przełożonego i taka decyzja organu mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych składających się na kształtowanie służbowej dyscypliny, której policjant musi się podporządkować stosownie do postanowień ustawy pragmatycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organem administracji publicznej.
Rozpoznając skargę Sąd stwierdził naruszenie przez organy administracyjne obu instancji przepisów k.p.a.
Stosownie do art.77 § 1 i art.80 kpa podstawą prawidłowej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego. Ponadto art.81 kpa wymaga, by strona przed wydaniem decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wydana decyzja - zgodnie z art.107 kpa - powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Tymczasem decyzja organu I-szej instancji w zasadzie nie zawiera uzasadnienia. Nie wskazuje jakichkolwiek przyczyn zwolnienia K. B. z zajmowanego stanowiska. Organ odwoławczy mimo, że dostrzegł brak wszechstronnego wyjaśnienia podstaw działania Komendanta Miejskiego Policji nie uchylił decyzji w części dotyczącej zwolnienia policjanta ze stanowiska.
Nie przeprowadził także postępowania dowodowego we własnym zakresie celem ustalenia istnienia konfliktu, który miał powstać między skarżącym i jego bezpośrednim przełożonym.
Nie można zatem wykluczyć iż, jak twierdzi skarżący, nie istniał żaden konflikt i nie odmówił on wykonania poleceń przełożonego. Zwolnienie z dotychczasowego stanowiska było zaś formą kary za prezentowanie poglądów zgodnych z zaleceniami wyższych przełożonych, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji i jego zastępcy.
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że Komendant Miejski Policji wydając decyzję kierował się potrzebą rozwiązania zaistniałego konfliktu i koniecznością zapewnienia prawidłowego toku służby w jednostce. Nie wyjaśniono jednak, czy taki konflikt rzeczywiście istniał i dlaczego pozostawienie skarżącego na dotychczasowym stanowisku utrudniać mogło prawidłowy tok służby.
Ponadto organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do odwołania policjanta. Nie wyjaśnił dlaczego nie podziela argumentów w tym odwołaniu zawartych. W szczególności nie podał przyczyn niezapoznania K. B. przez organ I instancji z treścią wniosku personalnego, który został złożony przez jego bezpośredniego przełożonego. Gdyby faktycznie taka sytuacja miała miejsce należałoby uznać za trafny zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art.10 § 1 kpa.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji prawidłowo stwierdził, iż przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko nie wymaga jego zgody, bowiem mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie służbowej dyscypliny.
Nie dostrzegł jednak, że rozkaz personalny dotyczący takiego przeniesienia będąc decyzją administracyjną powinien zostać wydany zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego.
Konieczne jest zatem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy /art.7 kpa/ oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego /art.77 § 1 kpa/.
W toku postępowania administracyjnego powyższe wymogi nie zostały spełnione. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, podobnie jak organu I-szej instancji, nie jest zgodne z art.107 § 3 kpa.
Nie ustalając dokładnie stanu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie wykazał, aby dla dobra służby należało zwolnić skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska.
Przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko jest uprawnieniem Komendanta Miejskiego Policji.
Jednakże przeniesienie nie może nastąpić w sposób dowolny, bez zbadania okoliczności sprawy, a ponadto w sposób naruszający uprawnienia procesowe strony i bez rzetelnego wyjaśnienia policjantowi przyczyn wydania rozkazu kształtującego jego nową sytuację zawodową.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1c/ w zw. z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony rozkaz i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji Nr [..] z dnia [..]
Na podstawie art.152 powołanej ustawy orzekł, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Rozpoznając sprawę ponownie organ administracyjny przeprowadzi w sposób wnikliwy postępowanie dowodowe, uwzględniając m. in. przepisy artykułów 7, 10 § 1, 77 § 1, 80 i 81 kpa. Wydane orzeczenie uzasadni w sposób określony w art.107 § 3 kpa.