Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. Wskazaną decyzją ostateczną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M.O. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za czerwiec, lipiec, sierpień 2007 r.
W skardze na powyższą decyzję M.O. sformułował zarzut naruszenia art. 233 § 2 lit. a w zw. z art. 70 § 1 o.p. poprzez pominięcie tego, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za 2007 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r., "co orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku sygn. akt III SA/Łd 1103/13".
Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 54/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie na zgodny wniosek stron w związku z zawisłą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawą o sygn. akt II FSK 3418/14 toczącą się na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w sprawie III SA/Łd 1103/13.
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3418/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1103/13 w sprawie ze skargi M.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i oddalił skargę.
W piśmie z dnia 1 lutego 2017 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 54/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.
W piśmie z dnia 23 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3418/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W piśmie z dnia 23 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3418/14.
Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne tym bardziej, że wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3418/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1103/13 w sprawie ze skargi M.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i oddalił skargę.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
D.Cz.