Wyrok WSA w Łodzi z 27 maja 2020 r., III SA/Łd 164/20

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia C.M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ło. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i 10, art. 34 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w mocy.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. wystawił wobec C.M. tytuł wykonawczy o nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został przekazany Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Ł., jako organowi egzekucyjnemu celem realizacji w trybie egzekucji administracyjnej.

Zawiadomieniem z dnia 5 września 2018 r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę C.M. w firmie A.M. Zawiadomienie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 11 września 2018 r., w tym samym dniu zawiadomienie zostało również doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności.

W piśmie z dnia 18 września 2018 r. C.M. na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. wniósł sprzeciw do prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...]. Podał, że tytuł wykonawczy został wystawiony na zły adres zamieszkania, a ponadto, jak podkreślił od lat nie posiada odbiornika telewizyjnego, ponieważ w latach 90 odbiornik telewizyjny został zajęty przez komornika z Urzędu Skarbowego w Ło.

Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec C.M. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji po rozpatrzeniu wniosku C.M. z dnia 20 września 2018 r., umorzyła zaległość w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2013 r. do dnia 30 września 2018 r. w wysokości 1 462,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 345,49 zł.

Pismem z dnia 8 lutego 2019 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. zawiadomił organ egzekucyjny o umorzeniu zaległości abonamentowych dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego ujętych w poz. E1-63 za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. w związku ze wskazaną powyżej decyzją Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...]. Jednocześnie wskazał, że w przypadku powstania kosztów egzekucyjnych, należy nimi obciążyć zobowiązanego.

Ostatecznym postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a.

Na powyższe postanowienie C.M. złożył zażalenie wskazał, iż w postępowaniu egzekucyjnym wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę zgłoszenia zarzutu, tj.

- przedawnienie albo nieistnienie obowiązku,
- niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,
- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego.

Podniósł, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ło. z dnia [...] zarzuty są zasadne, ponieważ zaległości abonamentowe objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] zostały umorzone decyzją Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...], nr [...], a ustalenie zasadności zarzutów zajęło organowi egzekucyjnemu prawie rok czasu. W załączeniu skarżący przedstawił kopię decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...].

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Podstawę zarzutu zgłoszonego przez C.M. stanowił art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art.

27. Jak już powyżej podniesiono w odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Uzasadniając swoje stanowisko, wierzyciel wskazał, że mając na uwadze obowiązujące uregulowania prawne, obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników rtv oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników rtv. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń rtv lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Ax. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015r. Brak dopełnienia czynności formalno -prawnych skutkuje naliczaniem kwot abonamentu za kolejne miesiące.

Wierzyciel wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych, Ax. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym.

Wierzyciel stwierdził, że na C.M. zgłoszona została rejestracja odbiornika telewizyjnego. Po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat rtv stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służyła do dokonywania opłat z tytułu abonamentu rtv. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zobowiązanemu został nadany indywidualny numer identyfikacyjny [...].

Odnosząc się do treści zarzutów zobowiązanego, wierzyciel wyjaśnił, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zmienionego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, które zostało uchylone obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych na użytkowników odbiorników rtv nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki Ax., od dnia 1 stycznia 2009 r. Ax. o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników.

W postanowieniu z dnia 13 lutego 2019 r. wierzyciel podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sposób wiążący wobec wszystkich abonentów i operatora publicznego, ustalają zasady rejestracji odbiorników oraz zmian zgłoszonych wcześniej danych na specjalnych, ustalonych rozporządzeniem formularzach. Wierzyciel wskazał, iż w dokumentacji Ax. brak jest potwierdzenia wyrejestrowania przez zobowiązanego odbiornika telewizyjnego, jak również, zobowiązany nie przedstawił dokumentu, że skutecznie dokonał wyrejestrowania.

Ponadto Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. podniósł, że w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym jak również o zaprzestaniu używania odbiorników rtv użytkownik powinien niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Ax. poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych" (tj. zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, obowiązującego do 31 grudnia 2013 r.).

W okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym należało, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Zasady postępowania w określonych sytuacjach, także w przypadku wyrejestrowania odbiorników rtv zawarte były na stronie drugiej książeczki radiofoniczne - telewizyjnej, wydanej przez urząd pocztowy w wyniku dopełnienia formalności rejestracji odbiorników rtv.

Wierzyciel zaznaczył, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv, opisanych w powołanych wyżej powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat z tytułu abonamentu rtv. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników rtv, wnoszenia opłat za abonament rtv oraz zgłaszania w urzędzie pocztowym zmiany stanu prawnego lub faktycznego, należy do obowiązków abonenta.

Wierzyciel wskazał, iż zobowiązany nie przedstawił dokumentów świadczących o dopełnieniu stosowanych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego. Brak dokumentu stanowiącego o wyrejestrowaniu odbiornika telewizyjnego oznacza, że C.M. jest zobowiązany do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, a zatem zarzut nieistnienia obowiązku należy uznać za niezasadny.

Odnosząc się z kolei do zarzutu zobowiązanego dotyczącego niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 organ wskazał, że zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 26 § 2 u.p.e.a. wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym.

W myśl art. 27 § 1 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera:

1)oznaczenie wierzyciela;

1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. póz. 868);

2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada;
3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;
4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;
5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;
6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;
7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;
8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;
9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;
10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;
11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych;
12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku;
13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a;
14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wystawiony przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Ax. wobec skarżącego tytuł wykonawczy spełnia wymogi formalne przewidziane w art. 27 § 1 u.p.e.a., zawiera wszystkie wskazane ww. przepisie elementy.

Ponadto zastosowany przez wierzyciela druk tytułu wykonawczego jest zgodny z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej.

Nadmienić również należy, iż adres wskazany w tytule wykonawczym, tj. [...] N., N. 169C, określa w rzeczywistości tę samą posesję co adres: [...] N., A.132, a jego zmiana wynika z treści uchwały Nr XXXVII/175/2017 Rady Gminy N. z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie nadania nazw ulic w miejscowości N. Przedmiotowa zmiana adresu polega więc na samej zmianie nazwy, a nie na zmianie miejsca, w którym przebywa zobowiązany.

Adres zamieszkania wskazany przez wierzyciela w tytule wykonawczym nie jest wiążący dla organu egzekucyjnego, a ma tylko znaczenie posiłkowe. Organ egzekucyjny bada bowiem z urzędu swoją właściwość miejscową i rzeczową na zasadzie art. 19 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem organu odwoławczego zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest nieuzasadniony.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji umorzyła zaległości abonamentowe objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] o czym organ egzekucyjny został poinformowany przez wierzyciela w piśmie z dnia 8 lutego 2019 r. Jednakże, w dniu złożenia przez zobowiązanego zarzutów pismem z dnia 18 września 2018 r., należności z tytułu opłat abonamentowych za okres objęty przedmiotowym tytułem wykonawczym były należne i wymagalne. Potwierdził to również wierzyciel w postanowieniu z dnia 13 lutego 2019 r. uznając wniesione przez C.M. zarzuty za niezasadne.

Podniesione natomiast w zażaleniu zarzuty dotyczące przedawnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego nie mogły zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy. Strona nie wskazała bowiem tej okoliczności w treści zarzutów wniesionych pismem z dnia 18 września 2018 r. Podniesienie zarzutu dopiero na etapie zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego spowodowało, iż w tym zakresie uchybiony został ustawowy 7-dniowy termin na wniesienie zarzutów. Termin ten ma charakter zawity, a to oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już ich uzupełniać o nowe podstawy prawne i okoliczności faktyczne.

Odnosząc się do kwestii ustalania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutów wniesionych przez zobowiązanego przez prawie rok organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią cyt. art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego zostały przekazane wierzycielowi (tj. Ax. Centrum Obsługi Finansowej) celem zajęcia stanowiska w zakresie ich zasadności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. wydał postanowienie z dnia [...] dopiero po otrzymaniu w dniu 30 maja 2019 r. ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia 13 lutego 2019 r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] jako podstawę zarzutu wskazał art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz art. 33 § 1 u.p.e.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w zażaleniu. Podkreślił, że na dzień wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ło. z dnia [...] zarzuty są zasadne, ponieważ zaległości abonamentowe objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] zostały umorzone decyzją Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...], nr [...], a ustalenie zasadności zarzutów zajęło organowi egzekucyjnemu prawie rok czasu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019 poz. 2325 – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenie prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Przedmiot sporu ogranicza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności z tytułu nieopłaconych opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r.

Skarżący składając w piśmie z dnia 18 września 2018 r. na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym podnosił, że tytuł wykonawczy został wystawiony na zły adres zamieszkania, a ponadto, że od lat nie posiada odbiornika telewizyjnego, ponieważ w latach 90 odbiornik telewizyjny został zajęty przez komornika z Urzędu Skarbowego w Ło.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 20 września 2018 r. skarżący wystąpił do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o umorzenie zaległości w opłatach abonamentowych. Decyzją z dnia [...], nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji po rozpatrzeniu wniosku C.M. z dnia 20 września 2018 r., umorzyła zaległość w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2013 r. do dnia 30 września 2018 r. w wysokości 1 462,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 345,49 zł.

Ostatecznym postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a.

Na powyższe postanowienie C.M. złożył zażalenie i wskazał, iż w postępowaniu egzekucyjnym wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę zgłoszenia zarzutu, tj.

- przedawnienie albo nieistnienie obowiązku,
- niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,
- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego.

W skardze skarżący powtórzył argumentację zażalenia i podkreślił, że na dzień wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ło. z dnia [...] zarzuty są zasadne, ponieważ zaległości abonamentowe objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] r. zostały umorzone decyzją Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...], nr [...]. Podniósł, że ustalenie zasadności zarzutów zajęło organowi egzekucyjnemu prawie rok czasu.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydanie przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji ww. decyzji nie miało wpływu na rozpatrzenie i uznanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ło. wniesionych w dniu 18 września 2018 r. przez zobowiązanego zarzutów za nieuzasadnione, pomimo umorzenia powyższą decyzją zaległości abonamentowych, bowiem w dniu złożenia przez zobowiązanego zarzutów pismem z dnia 18 września 2018 r., należności z tytułu opłat abonamentowych za okres objęty przedmiotowym tytułem wykonawczym były należne i wymagalne. Potwierdził to również wierzyciel w postanowieniu z dnia 13 lutego 2019 r. uznając wniesione przez C.M. zarzuty za niezasadne.

Odnosząc się natomiast do kwestii ustalania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutów wniesionych przez zobowiązanego przez prawie rok organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią cyt. art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego zostały przekazane wierzycielowi (tj. AX. Centrum Obsługi Finansowej) celem zajęcia stanowiska w zakresie ich zasadności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. wydał postanowienie z dnia [...] dopiero po otrzymaniu w dniu 30 maja 2019 r. ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia 13 lutego 2019 r.

Przed odniesieniem się do zasadniczego przedmiotu sporu, Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie ich treść, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny.

W rozpatrywanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 18 września 2018 r., po otrzymaniu tytułu wykonawczego, w ustawowym terminie 7 dni, wniósł zarzut oparty na art. 33 § 1 u.p.e.a., tj.: że nie posiada odbiornika RTV, który wierzyciel i organ egzekucyjny potraktował jako zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych RTV (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut wskazania w tytule wykonawczym błędnego adresu zamieszkania zobowiązanego, mieszczący się w ocenie organu w zarzucie na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie procedura ta została zachowana.

Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku dotyczącego należności z tytułu abonamentu RTV objętych tytułem wykonawczym za niezasadny. Dokonana przez wierzyciela ocena, jako wiążąca, stała się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o niezasadności zarzutów, a następnie postanowienia organu odwoławczego, utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W tym miejscu uzasadnienia wskazać należy, że kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiającego uwzględnienia zarzutów: nieistnienia obowiązku z tytułu należności abonamentu RTV oraz niespełnienia wymogów z art. 27 u.p.e.a. z uwagi na błędny adres zamieszkania wskazany w tytule wykonawczym. Ponadto, na podstawie art. 135 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie ocenie sądu administracyjnego podlega również legalność postanowienia wierzyciela w sprawie zasadności zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element jego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, wiążąco oddziałującego na postanowienie organu egzekucyjnego.

Kontrola przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. W związku z tym ocenie zgodności z prawem poddano również postanowienie wierzyciela - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Ax. W ocenie Sądu, zarówno postanowienie wierzyciela, jak również organu egzekucyjnego oraz organu odwoławczego nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Dokonana w niniejszej sprawie przez organ egzekucyjny ocena zgłoszonego przez skarżącego zarzutów jest trafna. Z akt sprawy nie wynika, aby na dzień wniesienia zarzutów egzekwowany obowiązek nie istniał (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz w tytule wykonawczym wskazano nieprawidłowy adres zamieszkania zobowiązanego. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

W zasadzie istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny jaki wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia ma wydana decyzja KRRiT umarzająca należności z tytułu abonamentu RTV. Jeszcze raz należy podkreślić, że z wnioskiem o umorzenie tych należności skarżący wystąpił w dniu 20 września 2018 r., a więc już po tym jak w dniu 18 września 2018 r. złożył opisane wyżej zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Ax. – wierzyciela - kwestia umorzenia przez KRRiT należności z tytułu abonamentu RTV za okres od marca 2013 do 2018 r. pozostaje bez wpływu na ocenę sformułowanych we wniosku z 18 września 2018 r. zarzutów i wskazanych w tym wniosku okoliczności uzasadniających sformułowane zarzuty (brak odbiornika rtv).

Jednocześnie należy w tym miejscu podkreślić, że skarżący wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku opłacania abonamentu RTV nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego stanowisko. Takim argumentem nie może być twierdzenie o nieposiadaniu odbiornika RTV. Wierzyciel, którego stanowiskiem w zakresie zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 1 związany jest organ egzekucyjnym w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji przedstawił sytuację faktyczną i prawną, która uzasadnia podjęte rozstrzygnięcie. Mianowicie jak podkreślił wierzyciel mając na uwadze obowiązujące uregulowania prawne, obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników rtv oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników rtv.

Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń rtv lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Ax. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015r. Brak dopełnienia czynności formalno -prawnych skutkuje naliczaniem kwot abonamentu za kolejne miesiące.

Wierzyciel zaznaczył, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv, opisanych w powołanych w uzasadnieniu postanowienia powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat z tytułu abonamentu rtv. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników rtv, wnoszenia opłat za abonament rtv oraz zgłaszania w urzędzie pocztowym zmiany stanu prawnego lub faktycznego, należy do obowiązków abonenta.

Wierzyciel wskazał, iż zobowiązany nie przedstawił dokumentów świadczących o dopełnieniu stosowanych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego. W konsekwencji wierzyciel uznał, że brak dokumentu stanowiącego o wyrejestrowaniu odbiornika rtv oznacza, że C.M. jest zobowiązany do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, a zatem zarzut nieistnienia obowiązku należy uznać za niezasadny.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. wydając rozstrzygnięcie w sprawie złożonych zarzutów, w sposób prawidłowy oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela dotyczącym zarzutu nieistnienia obowiązku, wyrażonym w postanowieniu z dnia 13 lutego 2019 r. Uprawnień do merytorycznego badania zasadności ww. zarzutu nie posiada również organ nadzoru nad organem egzekucyjnym tj. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. Odnosząc się natomiast do oceny zarzutu wskazania błędnego adresu zamieszkania zobowiązanego w tytule wykonawczym organ cytując obowiązujące przepisy prawa wyprowadził wniosek, że wystawiony przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Ax. wobec skarżącego tytuł wykonawczy spełnia wymogi formalne przewidziane w art. 27 § 1 u.p.e.a., zawiera wszystkie wskazane ww. przepisie elementy.

W przedmiotowym tytule wykonawczym wierzyciel wskazał prawidłowy Nr PESEL zobowiązanego, według którego w bazie danych organu egzekucyjnego C.M. figuruje pod aktualnym adresem zamieszkania, będącym we właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ło. Organ wyjaśnił, że adres wskazany w tytule wykonawczym, tj. [...]N., N.169C, określa w rzeczywistości tę samą posesję co adres: [...] N., A. 132, a jego zmiana wynika z treści uchwały Nr XXXVII/175/2017 Rady Gminy N. z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie nadania nazw ulic w miejscowości N. Przedmiotowa zmiana adresu polega więc na samej zmianie nazwy, a nie na zmianie miejsca, w którym przebywa zobowiązany. Co istotne w sprawie organ egzekucyjny nie miał żadnych problemów z jednoznacznym określeniem tożsamości zobowiązanego i doręczeniem zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę wraz z odpisem tytułu wykonawczego pod wskazany w tytule wykonawczym adres.

Odnosząc się natomiast do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących przedawnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego DIAS wyjaśnił, że nie mogły zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy. Strona nie wskazała bowiem tych okoliczności w treści zarzutów wniesionych pismem z dnia 18 września 2018 r. Podniesienie zarzutu dopiero na etapie zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego spowodowało, iż w tym zakresie uchybiony został ustawowy 7-dniowy termin na wniesienie zarzutów. Termin ten ma charakter zawity, a to oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już ich uzupełniać o nowe podstawy prawne i okoliczności faktyczne.

Mając na uwadze powyższą argumentację, sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie dokonał oceny podniesionych zarzutów, oceniając również wyrażone przez wierzyciela stanowisko i doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa.

Zobowiązany, wnosząc w dniu 18 września 2018 r. zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (np. umorzenie należności). Jak wynika z akt sprawy w dniu wniesienia zarzutów tj. 18 września 2018 r. skarżący takich dowodów nie przedstawił, przy czym nie kwestionował faktu zarejestrowania odbiornika podnosił jedynie, że od lat nie posiada telewizora, który zabrał mu komornik.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej stwierdził, że Ax. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez zobowiązanego formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników rtv. Skarżący nie przedstawił również żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny potwierdzałyby jego tezę o nieposiadaniu od lat odbiorników rtv. Natomiast w zażaleniu na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniesionych zarzutów skarżący argumentował, że na dzień wydania tego postanowienia zarzuty są zasadne bowiem należności z tytuły abonamentu zostały umorzone decyzją KRRiT wydaną w toku postępowania egzekucyjnego.

W tym kontekście należy więc wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Termin ten stanowi termin (procesowy) o charakterze zawitym co oznacza bezskuteczność (niedopuszczalność) czynności zdziałanej po jego upływie. Warto przy tym zauważyć, że zgłoszenie zarzutów wszczyna postępowanie w tak określonej sprawie skutecznie tylko wówczas, gdy zachowany został termin do ich zgłoszenia, a zobowiązany wskazał podstawy takich zarzutów (art. 33 w zw. z art. 27 u.p.e.a.). Zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., nie mogą być składane lub uzupełnione w terminie późniejszym bądź w ramach innych, przewidzianych ustawą egzekucyjną, środków przysługujących zobowiązanemu, w tym skargi na czynności egzekucyjne z art. 54 u.p.e.a. lub żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny.

Wierzyciel wskazał, iż w dniu wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku zobowiązany nie przedstawił dokumentów świadczących o dopełnieniu stosowanych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego lub innych uzasadniających twierdzenie o nieistnieniu obowiązku. W dacie wniesienia zarzutów skarżący nie dysponował decyzją o umorzeniu należności z tytułu abonamentu rtv. Wierzyciel rozpoznawał zatem zarzuty w oparciu o argumentację i ewentualne dowody załączone do wniosku zawierającego zarzuty. Pamiętać bowiem należy, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już ich uzupełniać o nowe podstawy prawne i okoliczności faktyczne.

W konsekwencji wierzyciel zasadnie stwierdził że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

Wobec powyższego sąd uznał, że prowadzenie egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie było co do zasady dopuszczalne, bowiem w momencie wszczęcia egzekucji dochodzony w stosunku do skarżącego obowiązek istniał, i nie zmienia tego faktu wydana [...] r. decyzja KRRiT. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie są sformułowane we wniosku zobowiązanego z dnia 18 września 2018 r. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Treść tego wniosku i okoliczności faktyczne w nim podnoszone determinowały zatem granice sprawy, w której zapadły rozstrzygnięcia wierzyciela, organów egzekucyjnych oraz sądu.

Słuszne jest również stanowisko organu odwoławczego, że podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące przedawnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego nie mogły zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy. Strona nie wskazała bowiem tych okoliczności w treści zarzutów wniesionych pismem z dnia 18 września 2018 r. Podniesienie tych zarzutów dopiero na etapie zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego spowodowało, iż w tym zakresie uchybiony został ustawowy 7-dniowy termin na wniesienie zarzutów, a to oznacza wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności.

Sąd podzielił również prawidłowe stanowisko organów w zakresie oceny zarzutu wskazania błędnego adresu zamieszkania zobowiązanego w tytule wykonawczym akcentując, że fakt ten nie miał istotnego wpływu na ewentualne uprawnienia skarżącego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Trzeba bowiem podkreślić, że wymogi formalne tytułu wykonawczego nie są przewidziane same dla siebie, ale w celu zagwarantowania zobowiązanemu, że prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne znajduje podstawy prawne i że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której jest on rzeczywiście zobowiązany. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania innej kwoty niż obciążająca zobowiązanego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do uwzględnienia zarzutu i umorzenia postępowania egzekucyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r., sygn. II FSK 2222/15).

Zarzuty wadliwości postępowania egzekucyjnego opartego na niespełniającym wymogów formalnych tytule wykonawczym należy więc oceniać przez pryzmat wypełnienia funkcji gwarancyjnej oraz pewności co do tego, czy wyegzekwowana zostanie faktycznie obciążająca zobowiązanego kwota. Może bowiem zdarzyć się sytuacja, w której dostrzegalne są pewne braki bądź niedokładności tytułu wykonawczego, jednak ich nieistotność nie zagraża naruszeniu zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie.

Odnosząc się do kwestii ustalania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutów wniesionych przez zobowiązanego przez prawie rok, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią cyt. art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego zostały przekazane wierzycielowi (tj. Ax. Centrum Obsługi Finansowej) celem zajęcia stanowiska w zakresie ich zasadności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ło. wydał postanowienie z dnia [...] dopiero po otrzymaniu w dniu 30 maja 2019 r. ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia 13 lutego 2019 r. Sąd wyjaśnia, że w przypadku, gdy zdaniem strony, postępowanie w jej sprawie prowadzone jest z naruszeniem obowiązujących terminów stronie służy, w odrębnym trybie, ewentualna skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na zakończenie należy wskazać, że wydanie postanowienia w sprawie zarzutów zobowiązanego wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a., nie zamyka zobowiązanemu drogi do ewentualnego złożenia wniosku w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 oraz § 4 u.p.e.a. Są to bowiem dwa odrębne postępowania przewidziane w ramach postępowania egzekucyjnego, przy czym złożenie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. w przeciwieństwie do wniosku zawierającego zarzuty nie jest ograniczone żadnym terminem.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i działając na podstawie przepisu art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

D.Cz.

Powołane przepisy 3

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 27 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 164/20

Metryka

Sentencja

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje