Uzasadnienie
III SA/Łd 175/14
Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. R.S. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania. W dniu 21 lutego 2014 r. wnioskodawczyni uiściła, na wezwanie sądu, wpis od skargi w wysokości 100 zł.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy podniosła, że sama wychowuje dwoje dzieci. Od stycznia 2013 r. do czerwca pozostawała bez pracy. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dwójką dzieci (18 lat i 13 lat). Utrzymuje się z wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.336,15 zł. Jest właścicielką mieszkania o powierzchni 45 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,13 ha. Zgodnie z oświadczeniem nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że wnioskodawczyni ma na utrzymaniu dwoje dzieci, utrzymuje się jedynie z dochodów z tytułu pracy – ok. 2.300 zł brutto miesięcznie. Nie posiada oszczędności.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną wnioskodawczyni. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zauważyć jednakże w tym miejscu należy, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu został przez wnioskodawczynię uiszczony w prawidłowej wysokości. Uznać zatem w tym zakresie należało, że skoro skarżąca wpis we wskazanej wysokości uiściła, to środki na jego opłacenie była w stanie wygospodarować. Z tych też względów zasadnym było przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie ponad uiszczoną już kwotę kosztów sądowych.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.