Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Starosta [...] cofnął T. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A B w związku ze stwierdzeniem, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.
W odwołaniu skarżący podniósł, że podczas badań stwierdzono u niego początek zaćmy oraz spadek ostrości wzroku. Wskazał, że wady te leczy w prywatnym gabinecie lekarskim w U.. Do prowadzenia samochodu używa okularów korekcyjnych, które wpływają korzystnie na pole widzenia w dzień i w nocy, więc nie stanowi zagrożenia dla innych użytkowników dróg. Wniósł o czasowe zawieszenie orzeczenia w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy prawa nie przewidują możliwości zawieszenia wykonania decyzji o cofnięciu uprawnienia do prowadzenia pojazdów silnikowych.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, skarżący został prawidłowo skierowany na badanie lekarskie przez organ kontroli ruchu drogowego.
W toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący odwołał się od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] roku Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., co skutkowało zawieszeniem przedmiotowego postępowania. W dniu 17 grudnia 2008 roku do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...], w którym uprawniony lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co stanowiło przyczynę podjęcia postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy powołał się na treść art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazując jednocześnie, że Starosta [...] po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego u skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, miał obowiązek wydać zaskarżoną decyzję.
W skardze z dnia 4 marca 2009 roku T. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, że jest ona dla niego krzywdząca i niesłuszna. Podkreślił, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie rozrodu zwierząt, a praca ta wiąże się z dojazdem do rolników. Podniósł argumenty zaprezentowane w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie cofnięcia T. P. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A B. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w myśl którego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści przywołanego przepisu wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień musi być poprzedzone orzeczeniem lekarskim, wydanym przez uprawnionego lekarza i ewentualnie przez właściwą jednostkę medyczną po przeprowadzeniu stosownych badań i z zachowaniem określonego trybu.
Skarżący został skierowany w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 a ustawy Prawo o ruchu drogowym na badania lekarskie, gdyż uczestniczył w wypadku drogowym, którego następstwem była śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu.
Szczegółowe warunki i tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających przeciwwskazania zdrowotne lub ich brak do kierowania pojazdami silnikowymi określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). I tak zgodnie z § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ocena, czy u kierowcy występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, leży zatem w gestii uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach. Orzeczenia lekarskie uprawnionych lekarzy podmiotu odwoławczego mają walor ostateczności. Bez tych orzeczeń lub sprzecznie z nimi organ nie może dokonywać samodzielnych ocen, co do tego, czy kierowca - ze względu na stan zdrowia - jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego (tak: NSA w wyroku z dnia 29.01.2008r., I OSK 2028/06, niepublik.).
W piśmiennictwie dotyczącym omawianej kwestii podkreśla się również, że cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. Objęte są nimi sytuacje, w których jest wielce prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia - nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę.
Ważną zatem rzeczą staje się problem nie tylko niedopuszczenia do udziału w ruchu kierujących osób niemających wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych, którzy utracili warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy. (zob. R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, wydanie II).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy podkreślić należy, że okolicznością bezsporną jest schorzenie oczu skarżącego w postaci początków zaćmy oraz spadku ostrości widzenia. Schorzenia te stwierdzone zostały w orzeczeniach lekarskich, jak również sam skarżący wskazuje, że leczy je w prywatnym gabinecie.
Treść orzeczeń lekarskich nie pozostawia wątpliwości, iż zostały one wydane przez lekarzy uprawnionych do badań kierowców. Z orzeczeń tych wynika również jednoznacznie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A B. W związku z tym, iż organy związane są takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, należy uznać, iż cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne.
Okoliczność w postaci prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i konieczności dojeżdżania do rolników nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie stanowi przesłanki przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami. Racji bytu nie ma również fakt leczenia się skarżącego w prywatnym gabinecie okulistycznym, w sytuacji stwierdzenia schorzeń w orzeczeniach lekarskich.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.
e.o.
- - ---------------------- 3 4