Uzasadnienie
UZASADANIENIE
Decyzjami z dnia [...] nr [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzje Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i [...] wydane w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w wysokości odpowiednio: 715 zł i 770 zł.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
W dniu 1 kwietnia 2014 r. do Starostwa Powiatowego w T. wpłynęło zgłoszenie geodety P. G. dotyczące roboty geodezyjnej [...] w asortymencie inwentaryzacja przyłączy kanalizacji sanitarnej. W dniu 7 kwietnia 2014 r. geodecie zostały udostępnione materiały z zasobu geodezyjnego niezbędne do wykonania w/w pracy geodezyjnej. Powstała w wyniku wykonania roboty dokumentacja (operat techniczny) została włączona do zasobu w dniu 11 lipca 2014 r., za numerem [...]. Natomiast odebranie przez stronę materiałów dla zamawiającego oraz uiszczenie opłaty za uwierzytelnienie tych dokumentów, w wysokości 715 zł nastąpiło w dniu 22 lipca 2014 r.
W dniu 13 czerwca 2014 r. do Starostwa Powiatowego w T. wpłynęło kolejne zgłoszenie geodety P. G. dotyczące roboty geodezyjnej [...] w asortymencie inwentaryzacja przyłączy kanalizacji sanitarnej. W dniu 18 czerwca 2014 r. geodecie zostały udostępnione materiały z zasobu geodezyjnego niezbędne do wykonania w/w pracy geodezyjnej. Powstała w wyniku wykonania roboty dokumentacja (operat techniczny) została włączona do zasobu w dniu 11 lipca 2014 r., za numerem [...]. Natomiast odebranie przez stronę materiałów dla zamawiającego oraz uiszczenie opłaty za uwierzytelnienie tych dokumentów, w wysokości 770 zł nastąpiło w dniu 22 lipca 2014 r.
Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2014 r. P. G. wystąpił o naliczenie powyższych opłat w drodze decyzji administracyjnej.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta[...], działając na podstawie art. 40f ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 i 107 k.p.a., ustalił wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego przy wykonywaniu roboty geodezyjnej [...] na kwotę 715 zł. Na powyższą opłatę składała się opłata za uwierzytelnienie 13 sztuk dokumentów po 50 zł za sztukę oraz za uwierzytelnienie 13 sztuk kopii dokumentu po 5 zł za sztukę.
Kolejną decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 40f ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 i 107 k.p.a., ustalił wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego przy wykonywaniu roboty geodezyjnej [...] na kwotę 770 zł. Na powyższą opłatę składała się opłata za uwierzytelnienie 14 sztuk dokumentów po 50 zł za sztukę oraz za uwierzytelnienie 13 sztuk kopii dokumentu po 5 zł za sztukę.
Kwestionując prawidłowość ustalonych opłat za uwierzytelnienie dokumentów i ich kopii strona zarzuciła niewłaściwe przyjęcie stawek podstawowych. W ocenie skarżącego organ ustalając należną opłatę winien przyjąć w stosunku do pracy geodezyjnej[...]: 1 oryginał i 25 kopii z uwagi na przedstawienie do uwierzytelnienia jednej mapy opracowanej w wyniku prac geodezyjnych, a składającej się z 13 arkuszy stanowiących jedną całość, a wobec pracy[...]: 1 oryginał i 27 kopii z uwagi na przedstawienie do uwierzytelnienia jednej mapy opracowanej w wyniku prac geodezyjnych, a składającej się z 14 arkuszy stanowiących jedną całość.
W wyniku rozpatrzenia odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzjami z dnia [...] nr [...] uchylił powyższe decyzje i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Na powyższe rozstrzygnięcia organu odwoławczego P. G. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokami z dnia 13 maja 2015 r., w spr. o sygn. akt III SA/Łd 248/15 oraz III SA/Łd 249/15 stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z powodu ich wydania przez organ niewłaściwy. Sąd stwierdził, że w myśl przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Starosty [...] wydanych w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Sąd nie odniósł się natomiast do kwestii związanych z prawidłowym ustaleniem nałożonych na skarżącego opłat.
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] nr [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzje Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i [...], wydane w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w wysokości odpowiednio: 715 zł i 770 zł.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przepis art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 lipca 2014 r. przewidywał odpłatność za czynności geodezyjne i kartograficzne, udzielanie informacji oraz wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, których wysokość określało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. Przeprowadzona ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nowelizacja (obowiązująca od dnia 12 lipca 2014 r.) objęła między innymi przepisy regulujące kwestie odpłatności za czynności geodezyjne i kartograficzne. W myśl art. 40a ust. 1 znowelizowanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organy prowadzące zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie.
Natomiast jak wynika z art. 40b ust. 1 ustawy opłacie podlega między innymi uwierzytelnienie dokumentów opracowanych przez wykonawców prac geodezyjnych lub kartograficznych, co do zgodności tych dokumentów z danymi zawartymi w bazach danych lub z dokumentacją przekazaną przez wykonawcę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia utrwala się w Dokumencie Obliczenia Opłaty (art. 40e ust. 1 ustawy). Natomiast w przypadku sporu, co do wysokości opłaty, organ właściwy wydaje decyzję administracyjną (art. 40f ust. 1 ustawy). Wysokość stawek oraz szczegółowy sposób obliczania opłat określa załącznik do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Kolegium wskazało nadto, że zgodnie z treścią art. 12 powołanej wcześniej ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawach wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pobiera się opłatę niższą.
W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie Starosta [...] wystawiając w dniu 22 lipca 2014 r. Dokumenty Obliczenia Opłaty nr 128/2014 i 133/2014 zasadnie uznał, iż złożone operaty techniczny zawierały odpowiednio 13 oraz 14 map sytuacyjno-wysokościowych z inwentaryzacją przyłącza kanalizacji sanitarnej, oddzielnie dla każdej nieruchomości. Ze złożonych dokumentów nie wynikało bowiem w żaden sposób, że stanowią one jedną całość. Ponadto mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 12 ustawy nowelizującej, dokonując porównania wysokości stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. oraz stawek określonych w tabeli 16 poz. 3 i poz. 4 załącznika do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Starosta zasadnie pobrał opłatę niższą według stawek obowiązujących od dnia 12 lipca 2014 r. (50 zł za każdy uwierzytelniony dokument oraz 5 zł za każdą kopię uwierzytelnionego dokumentu).
Tym samym uwierzytelniając 13 map sytuacyjno – wysokościowych oraz 13 kopi każdej ze złożonych map, w sposób prawidłowy obliczył należną opłatę w wysokości 715 zł (DOO nr 128/2014), a uwierzytelniając 14 map sytuacyjno – wysokościowych oraz 14 kopi każdej ze złożonych map, w sposób prawidłowy obliczył należną opłatę w wysokości 770 zł (DOO 133/2014).
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. G. wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] i [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił zignorowanie przez organ odwoławczy art. 12b ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie skarżącego analiza treści art. 12b ust. 5 ustawy nasuwa przekonanie, że skoro ustawodawca posłużył się w tym przepisie słowami "opatrzenie klauzulami", o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 8, a nie słowem "uwierzytelnienie" to nasuwa się wniosek, że uwierzytelnienie następuje w odrębnym trybie, w innym czasie i nie tylko na wniosek wykonawcy tych dokumentów, lecz innych osób wnioskujących o uwierzytelnienie dodatkowych egzemplarzy dokumentu. Sprawa ta uregulowana jest w art. 73 § 2 k.p.a. Gdyby było inaczej, chcąc na siłę powiązać art. 12b ust. 5 z przepisami rozporządzenia o uwierzytelnianiu, nie byłoby możliwe złożenie wniosku o uwierzytelnienie w dowolnym terminie.
Przepis art. 12b ust. 5 przecież wymuszałby wtedy uwierzytelnienie równocześnie z przyjęciem operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a jest to sprzeczne z przepisami rozporządzenia o uwierzytelnianiu, gdyż według tych przepisów, złożenie wniosku o uwierzytelnienie razem z operatem przekazanym do państwowego zasobu geodezji jest jedną z możliwości jego złożenia. Art. 12b ust. 5 innych możliwości opatrywania klauzulami nie przewiduje, jak tylko jako element potwierdzający przyjęcie operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Skarżący podniósł, że zgodnie z przepisami rozporządzenia o uwierzytelnianiu, uwierzytelnienie dokumentów następuje na wniosek złożony do właściwego organu, który przyjął do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentację zawierająca zbiory danych oraz dokumenty, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, i następuje z chwilą przyjęcia tej dokumentacji. Czyli wynika z tego, że uwierzytelnienie jest czynnością osobną do czynności przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji geodezyjnej (operatu technicznego) oraz późniejszą od tej czynności.
Natomiast czynność opatrywania odpowiednimi klauzulami dokumentów geodezyjnych dla zamawiającego, zgodnie z art. 12b ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jest czynnością, która jest elementem przyjmowania operatu technicznego do zasobu. Czynność ta, razem z wpisem operatu technicznego do ewidencji materiałów tego zasobu, składa się na wykonanie przyjęcia dokumentacji geodezyjnej do zasobu. Innymi słowy: wykonanie obu tych czynności (wpis do ewidencji i opatrzenie klauzulami dokumentów dla zleceniodawcy) ostatecznie potwierdza przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do zasobu.
W ocenie skarżącego czynności opatrywania dokumentów geodezyjnych dla zleceniodawcy odpowiednimi klauzulami nie można utożsamiać z czynnością uwierzytelnienia, chociażby z tego względu, że czynności te odbywają się w różnym czasie i mają inny charakter. Starosta może wypełniać obowiązek do pobierania opłat za uwierzytelnianie Dokumentów, który wynika z art. 40b ustawy i następuje w wyniku złożenia dobrowolnego wniosku o uwierzytelnienie, pozostając bez sprzeczności z wypełnianiem innego obowiązku wynikającego z art. 12b ust. 5 ustawy, czyli przyjęciem operatu technicznego do zasobu, w tym opatrzeniem odpowiednimi klauzulami dokumentów dla zamawiającego. Powyższe zdaniem skarżącego czyni skargi zasadnymi.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. w spr. o sygn. akt III SA/Łd 176/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt III SA/Łd 176/16 (skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr[...]), sprawę o sygn. akt: III SA/Łd 178/16 (skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia z dnia [...] nr[....]). Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie obie skargi ze względu stan faktyczny i istotę spornych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sprawę o sygn. akt III SA/Łd 178/16 zakreślono w repertorium sądowym, a obie sprawy prowadzone są obecnie pod sygnaturą akt III SA/Łd 176/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi P. G. są zasadne, chociaż z innych powodów, niż zostały w nich podniesione.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wskazanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej: "P.p.s.a.", uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonych decyzji wykazała, że naruszają one przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skarg i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 lit a) P.p.s.a. Sąd stwierdził bowiem nieprawidłowości w zakresie zastosowanych w niniejszej sprawie przez organ przepisów prawa materialnego.
Należy dodatkowo mieć na względzie, że sprawy były wcześniej rozpatrywane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokami z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt: III SA/Łd 248/15 oraz III SA/Łd 249/15 stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...], nr [...] i [...] z powodu ich wydania przez organ niewłaściwy. Sąd uznał, że w myśl przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, organem właściwym do rozpatrzenia odwołań strony od decyzji Starosty [...] wydanych w przedmiocie ustalenia opłat za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Sąd nie odniósł się natomiast do kwestii związanych z prawidłowym ustaleniem nałożonych na skarżącego opłat.
W związku z powyższym, wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroków z dnia 13 maja 2015 r., którymi organ administracji, a następnie sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 25 marca 2014 r. sygn. II GSK 55/13 (LEX nr 1488128), obowiązek ten może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku, a żadna z wymienionych sytuacji w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji.
W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości i wynikają z uzasadnienia wyroku. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (patrz wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r. sygn. I GSK 534/12 - LEX nr 1488128, wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. II GSK 1762/12).
Rozpoznając obecnie skargi P. G. sąd był zatem związany wykładnią prawa dokonana przez WSA w Łodzi w wyrokach z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 248/15 oraz III SA/Łd 249/15 i nie miał kompetencji do przeprowadzania ponownej oceny decyzji wydanych w niniejszej sprawie w aspekcie właściwości organów orzekających w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Zdaniem sądu organy obu instancji błędnie uznały, iż w sprawie obliczenia opłaty za korzystanie przez skarżącego z zasobu geodezyjnego i kartograficznego przy wykonywaniu robót geodezyjnych nr [...] i [...] w asortymencie inwentaryzacja przyłączy kanalizacji sanitarnej, znajdzie zastosowanie art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 897). Przepis ten stanowi, iż w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pobiera się opłatę niższą.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje Starosty [...], który naliczył opłaty na podstawie obowiązującego od dnia 12 lipca 2014 r. art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 20109 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dla pracy geodezyjnej: 1/ nr ZGP.6642.1436.2014 zgłoszonej w dniu 01.04.2014 r. w kwocie: 715,00 zł za uwierzytelnienie dokumentów - 13 oryginałów map na podstawie tabeli 16 lp 3 załącznika do znowelizowanej w dniu 12 lipca 2104 r. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (13 x 50zł) oraz 13 kopii tych map na podstawie tabeli 16 lp 4 załącznika do znowelizowanej ustawy, tj. map z inwentaryzacją przyłączy, którymi są mapy sytuacyjno-wysokościowe z inwentaryzacją powykonawczą przyłączy (13 x 5zł); 2/ nr ZGP.6642.2716.2014 zgłoszonej w dniu 18.06.2014 r. w łącznej kwocie 770,00 zł za uwierzytelnienie dokumentów - 14 oryginałów map na podstawie tabeli 16 lp 3 załącznika do znowelizowanej w dniu 12 lipca 2104 r. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (14 x 50zł) oraz 14 kopii tych map na podstawie tabeli 16 lp 4 załącznika do znowelizowanej ustawy, tj. map z inwentaryzacją przyłączy, którymi są mapy sytuacyjno-wysokościowe z inwentaryzacją powykonawczą przyłączy (14 x 5 zł).
Tymczasem, skoro bezsporne jest, iż prace geodezyjne nr [...] oraz nr [...] - zgłoszone w dniu 01.04.2014 r. i 13.06.2014 r., włączone zostały do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 11 lipca 2014 r., a zatem przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (12 lipca 2014 r.), to czynność ta spowodowała zakończenie postępowania związanego z realizacją tych robót. Były to zatem sprawy związane z koniecznością poniesienia opłaty, które zostały zarówno wszczęte jak i zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r., a wobec tego brak było podstaw prawnych do zastosowania art. 12 tej ustawy i obliczenia opłat dla prac geodezyjnych nr [...] oraz nr [...] na podstawie znowelizowanych od dnia 12 lipca 2014 r. zapisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Naliczenie opłat za prace geodezyjne nr [...] oraz nr [...] powinno zostać dokonane w oparciu o przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązujące w dniu włączenia tych robót do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. wg stanu prawnego na dzień: 11 lipca 2014 r.
Wskazane wyżej naruszenia przepisów obligowały sąd do uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. Zastosowanie przez organy dla obliczenia opłat przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 lipca 2014 r., niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż z załączonych do akt administracyjnych I instancji wyliczeń wysokości opłat za przedmiotowe prace geodezyjne z uwzględnieniem brzmienia ustawy sprzed, jak i po nowelizacji, wynika, że nie są to kwoty tożsame.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a rozstrzygnięcie sądu w tym względzie odnosi się do zasądzenia od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu wpisu uiszczonego od skarg w sprawach III SA/Łd 176/16 oraz III/SA Łd 178/16, w wysokości: 2 x 100zł.
d.j.