Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania M. i K. małż. O. wraz z dziećmi z pobytu stałego w lokalu nr 30 przy ul. A14 w Ł..
Decyzja Wojewody [...]ego została doręczona K. O. w dniu 21 lutego 2006 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru – akta administracyjne).
Na powyższą decyzję skarga wniesiona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez M. A. – O. i K. O. w dniu 23 marca 2006 roku. Skarga została przekazana według właściwości do Wojewody [...]ego, który otrzymał ją 29 marca 2006 roku (potwierdzenie wpływu do organu – k. 14 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie ze względu na niezachowanie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi - art. 54 § 1 ustawy.
W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 23 marca 2006 roku. Jak wskazano powyżej skarga wpłynęła do organu w dniu 29 marca 2006 roku, a więc została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Zauważyć należy, że nie ma znaczenia dla oceny terminowości skargi okoliczność, że skarga wpłynęła pierwotnie bezpośrednio do Sądu w dniu 23 marca 2006 roku. Stosownie bowiem do powołanego wyżej art. 54 § 1 ustawy, skargę wnosi się wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Na marginesie można jedynie zauważyć, że zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, o której mowa w art.
2. Natomiast art. 2 stanowi, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 roku. Oznacza to, że do końca 2005 roku, dla oceny terminowości skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu należało brać pod uwagę datę wpływu skargi do Sądu. W obecnie obowiązującym stanie prawnym przepis ten nie znajduje zastosowania, właściwym zaś momentem dla ustalenia wpływu skargi jest faktyczny wpływ pisma do organu administracji, za którego pośrednictwem pismo powinno zostać wniesione.
Zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz terminie i sposobie jej wniesienia. Termin w postępowaniu sądowo – administracyjnym o jakim mowa w art. 53 ust. 1 powołanej wyżej ustawy jest terminem ustawowym, prekluzyjnym i procesowym. Oznacza to, że niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84 ustawy, odnoszą się tylko do terminów sądowych. W razie uchybienia tego terminu dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu, jednakże strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, a Sąd nie ma możliwości domniemywać takich intencji strony skarżącej. Upływ terminu Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy).
Skarga M. A.-O. i K. O., jako wniesiona po upływie przepisanego terminu, podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.