Uzasadnienie
W dniu 2 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga H W zatytułowana "Skarga na bezczynność Wójta Gminy i SKO w S". Skarżący podniósł, że zaskarża postanowienia SKO [...] z dnia[...] r., SKO [...] z dnia [...]r. w całości w sprawie nieprzekazania sprawy do sądu powszechnego. Sprawę dotyczącą postanowienia SKO [...] z dnia [...]r. zarejestrowano pod sygn. III SAB/Łd 2/17.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o odrzucenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2017 r. wezwano Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S do złożenia potwierdzenia przekazania sprawy o rozgraniczenie, w której została wydana decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości do Sądu Rejonowego w S w dniu 4 kwietnia 2016 r. oraz udzielenie informacji, na jakim obecnie etapie znajduje się to postępowanie.
W odpowiedzi, organ nadesłał żądane dokumenty oraz wyjaśnił, że postępowanie przed Sądem Rejonowym w S nadal się toczy.
Zarządzeniem z dnia 10 lutego 2017 r. uznano, że przedmiotowa skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [....] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione i wpisano sprawę do repertorium SA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.)- dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4)inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Analiza treści powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że przesłanką dopuszczalności skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym niekończące postępowania lub nierozstrzygające sprawy co do istoty jest możliwość ich zaskarżenia w drodze zażalenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 141 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 t.j. ze zm.) stronie przysługuje zażalenie na postanowienie tylko, jeśli Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 19 września 2016 r. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy [...]. Przedmiotową skargę Wójt Gminy[...] przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S wyjaśniając, że sprawa rozgraniczenia została zakończona decyzją z dnia 10 marca 2016r., a po wniesieniu żądania przez H W przekazania sprawy o rozgraniczenie do sądu powszechnego, sprawę przekazano w dniu 4 kwietnia 2016 roku do Sądu Rejonowego w S. Postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S, uznało zażalenie skarżącego na bezczynność Wójta Gminy [...] za nieuzasadnione. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi H W do sądu.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nie określa on jednak w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie rozstrzygnąć. Podzielając jednak powszechnie przyjęte w orzecznictwie i nauce prawa stanowisko, należy wskazać, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o którym mowa w art. 123 k.p.a. Postanowienie to jest zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, a w przepisach Kodeku postępowania administracyjnego brak jest uregulowania, które ustanawiałoby prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. I OSK 306/05, opubl. Lex nr 196463).
Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem wskazać, że postanowienie o uznaniu zażalenia na bezczynność organu za nieuzasadnione, wydane na podstawie art. 37 k.p.a. jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego też względu nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w powołanym powyżej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Wyjaśnić także trzeba, że wbrew stanowisku skarżącego zawartym w skardze, akta postępowania o rozgraniczenie zostały przekazane przez Wójta Gminy [...] za pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r., do właściwego sądu powszechnego. Sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym w S I Wydział Cywilny sygn. [...].
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.
k.p.