Uzasadnienie
III SA/Łd 182/11
Pismem z dnia 8 marca 2011 r. I. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "Skargę na decyzję strony przeciwnej z dnia 17 czerwca 2010 roku, uzupełnioną w dniu 4 lutego 20111 roku (...)". Z treści pisma (skargi) wynikało, że dotyczy ono odmowy refundacji skarżącej kosztów zakupu okularów korekcyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (k. 9), wskazując w szczególności, iż kwestia refundacji kosztów zakupu okularów korekcyjnych nie jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, a stanowi jedynie działanie materialno-techniczne organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a]. Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8.
Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Z treści przedmiotowej skargi wynika, iż I. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo (decyzję) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł, w którym organ odmówił jej refundacji kosztów zakupu okularów korekcyjnych. Stanowisko skarżącej określające w ten sposób przedmiot skargi, wyrażone w piśmie z dnia 8 marca 2011 r., jest dla Sądu wiążące.
W związku z takim określeniem przez skarżącą przedmiotu skargi w pierwszej kolejności należało odpowiedzieć na pytanie, czy możliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego w tym przypadku.
Wskazać w tym miejscu należy, iż regulacja dotycząca obowiązków pracodawcy zapewnienia pracownikom zatrudnionym na stanowiskach z monitorami ekranowymi okularów korygujących wynika z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz.U. Nr 148, poz. 973). Rozporządzenie to wydane natomiast zostało na podstawie delegacji ustawowej z art. 23715 ustawy Kodeksu pracy. Regulacja w tym zakresie dotyczy obowiązków pracodawcy i uprawnień pracowników związanych ze świadczeniem pracy w ramach stosunku pracy, które to ogólne zagadnienia regulowane są w całości przepisami wspomnianego kodeksu pracy.
Stwierdzić należy w związku z tym, że skoro strona w treści swojej skargi zgłasza roszczenia związane ze stosunkiem zatrudnienia, które to kwestie są regulowane przepisami prawa pracy, to prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w takich sytuacjach nie przysługuje. Spory dotyczące szeroko rozumianego stosunku pracy, wynikające z przepisów prawa pracy, w tym roszczenia, których źródłem jest stosunek pracy, rozstrzygane są bowiem przez sądy powszechne.
W konsekwencji Sąd uznał, iż kwestia uregulowania ze skarżącym prawnych zobowiązań wynikających z zatrudnienia nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w cytowanym na wstępie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy p.p.s.a., a tym samym nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji o charakterze merytorycznym.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
R.A.