Uzasadnienie
III SA/Łd 201/13
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia M.W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], zajmującego jako wierzyciel stanowisko w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...]:
- - uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej uznania za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na nieprawidłowe naliczenie odsetek za zwłokę i uznał powyższy zarzut za uzasadniony w odniesieniu w odniesieniu do odsetek za zwłokę naliczonych za okres od dnia 3 stycznia 2010 r. do dnia 14 czerwca 2011 r., a
- - w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia tytuł wykonawczy na podstawie, którego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne wystawiony został w dniu 13 lipca 2011 r. na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...],określającej zobowiązanie strony w podatku od towarów i usług za wrzesień 2002 r. w kwocie 29 543 zł. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...].
W dniu 9 sierpnia 2011 r. pełnomocnik strony złożył w oparciu o art. 33 pkt 1,3 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pismo zawierające zarzuty w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...].
Pismem z dnia 26 września 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zajmując (po raz trzeci) jako wierzyciel stanowisko w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we R. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 lipca 2011 r. uznał za niezasadne zarzuty:
- - nieistnienia orzeczenia o numerze wskazanym w tytule wykonawczym,
- - nieuwzględnienia wszystkich przerw w naliczaniu odsetek,
- - niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz orzekł o niedopuszczalności zarzutu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2002r.
Pełnomocnik zobowiązanej złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie:
- - art. 6,7 i 8 k.p.a. i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu i unikanie działań zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia sprawy,
- - art. 27 § 1 pkt 6 w zw. zart. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez wskazanie w tytule wykonawczym egzekwowanego obowiązku w sposób niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia,
- - art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.przez wskazanie w tytule wykonawczym błędnej wysokości odsetek wyliczonych od wykazanego w tyule wykonawczym zobowiązania podatkowego i bezpodstawne uznanie, że w przedmiotowej sprawie może mieć zastosowanie art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej,
- - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez odmowę umorzenia postępowanie egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania podatkowego, które zostało określone przez organ już po upływie okresu wynikającego z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
- - art. 34 § 1a u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i art. 124 § 2 u.p.e.a. przez niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ nie uznając zgłoszonych zarzutów.
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej orzekł jak przytoczono na wstępie.
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1135/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 31 maja 2011 r. oraz stwierdził nieważność poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. Na powyższy wyrok Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sądowi rozpoznającemu niniejszą skargę wiadomo z urzędu, że sprawa wraz ze skargą kasacyjną znajduje się w NSA od 20 czerwca 2012 r. i ma sygnaturę I FSK 903/12. Termin rozprawy w NSA nie został jeszcze wyznaczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, a jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu, który musi rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie (np. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.
Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Taka sytuacja zachodzi niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie. Jeżeli bowiem skarga kasacyjna wniesiona przez Dyrektora Izby Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydanego w sprawie I SA/Łd 1135/11 zostanie oddalona przez NSA, prawomocnie odpadnie (przestanie istnieć) podstawa wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne i w ramach którego organ egzekucyjny zwrócił się wierzyciela, jakim jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zaistnieje wówczas podstawa do umorzenia całego postępowania egzekucyjnego, wskazana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Brak decyzji figurującej w tytule wykonawczym sprawia bowiem, że postępowanie egzekucyjne staje się bezprzedmiotowe (por wyrok NSA z 19 marca 2009 r. II FSK 111/09 Legalis), a tym samym rozpatrywanie zasadności stanowiska wierzyciela utraci rację bytu.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
D.Cz.