Uzasadnienie
W dniu 14 stycznia 2013 roku (data wpływu skargi do organu) I. M.-M.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] roku, znak; [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 12 lutego 2013 roku do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej, w którym działając na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) - zwaną dalej –p.p.s.a. oświadczyła, że "cofa wniesioną w dniu 8 stycznia 2013 roku skargę na akt (czynność) Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] roku, znak; [...]". Jednocześnie skarżąca wniosła również o zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200,00 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego orzeczono zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. e.o.