Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] orzekł o zatrzymaniu B. Ś. prawa jazdy kategorii BC.
W odwołaniu skarżący wniósł o wstrzymanie rygoru nałożonego decyzją, wskazując, że jest w trakcie badań lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. Do odwołania załączył zaświadczenie z WOMP-u z dnia [...]r.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W dniu 27 stycznia 2014 r. skarżący wniósł skargę, w której wyjaśnił, że decyzję o skierowaniu na badania lekarskie do WOMP w Ł. otrzymał na początku września 2013 r., natomiast termin badań wyznaczono dopiero na dzień 6 i 16 grudnia 2013 r. (były to pierwsze terminy badań). W dniu 27 listopada 2013 r. napisał prośbę do organu I instancji o przedłużenie terminu, taki wniosek przedłożył również organowi II instancji. Strona wskazała, że składa skargę na decyzję [...] z dnia [...] r., natomiast w nagłówku skargi wskazała numer decyzji: [...]. Do skargi załączono kserokopię zaświadczenia z WOMP-u o wyznaczeniu terminu badań lekarskich na dzień 6 lutego 2014 r. (k. 7).
W dniu [...] r. skarżący złożył w organie II instancji oświadczenie o cofnięciu skargi nr [...], w nagłówku wskazując również numer [...].
W odpowiedzi na skargę z dnia z dnia 25 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o umorzenie postępowania.
Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy składa skargę na decyzję organu I instancji z dnia [...] r., czy też na decyzję organu II instancji z dnia [...] r. – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarży decyzję organu I instancji. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 12 marca 2014 r.
Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. uznano, że przedmiotowa skarga dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57).
W ocenie Sądu, analizując akta sprawy, należy dojść do wniosku, że intencją skarżącego było wniesienie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nie mniej jednak, w związku z uzyskaniem w dniu 6 lutego 2014 r. pozytywnego badania WOMP w Ł. o braku przeciwwskazań do zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi (k. 14a akt admin.), należało uznać, że skarżący w dniu 13 lutego 2014 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi (k. 9). Zdaniem Sądu cofnięcie jest skuteczne, bowiem Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 punkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
k.p.