Uzasadnienie
III SA/Łd 210/10
Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy Ż., po rozpoznaniu wniosku J.J. o wydanie dowodu osobistego, odmówił wydania dowodu osobistego zawierającego dane niezgodne ze stanem faktycznym.
W dniu [...] roku J. J. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Burmistrza Gminy Ż. z [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego.
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2010 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami sprawy zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przekazał skargę J. J.organowi administracji publicznej - Burmistrzowi Gminy Ż. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 kwietnia 2010 roku Burmistrz Gminy Ż. wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2010 r. wezwał skarżącego do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy przedmiotem jego skargi jest decyzja Burmistrza Gminy Ż. o odmowie wydania dowodu osobistego, czy też przedmiotem skargi jest inne rozstrzygniecie organów administracji. W treści wezwania zawarte zostało pouczenie, iż w przypadku braku odpowiedzi na powyższe wezwanie, Sąd uzna, że wniesiona skarga dotyczy decyzji Burmistrza Gminy Ż. o odmowie wydania dowodu osobistego z dnia [...] r. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 8 lipca 2010 r. w trybie "awizo" (k. 32 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie sprecyzował przedmiotu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy).
W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.).
Przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi jest decyzja Burmistrza Gminy Ż. z dnia [...].
Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Wojewody Ł. za pośrednictwem Burmistrza Gminy Ż. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona skarżąca nie skorzystała jednak z prawa wniesienia odwołania, tym samym nie wyczerpała wszystkich przysługujących jej w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, środków zaskarżenia. Złożenie zatem skargi do Sądu bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku w postępowania administracyjnego nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, a skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.