Uzasadnienie
W dniu 25 sierpnia 2009 roku J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zarządzeniem z dnia 2 października 2009 roku Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wezwał skarżącego do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, czy też postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...]. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącego, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi w zakreślonym powyżej terminie, pismo wniesione w dniu 25 sierpnia 2009 roku zostanie potraktowane jako skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...].
W piśmie procesowym nadanym w dniu 16 października 2009 roku, stanowiącym odpowiedź na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 roku skarżący wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając w oparciu o treść art. 59 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia według właściwości miejscowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy).
W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.).
Reasumując, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest więc możliwe – w przypadku decyzji na które służy stronie odwołanie (tak jak w niniejszej sprawie) – po skutecznym wyczerpaniu środków odwoławczych skutkującym rozpoznaniem merytorycznym sprawy przez organ odwoławczy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi, jest zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego zawartymi w piśmie procesowym nadanym w dniu 16 października 2009 roku decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona skarżąca skorzystała z prawa wniesienia odwołania, jednakże uczyniła to z uchybieniem 14 – dniowego terminu. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania – nie doszło więc do rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia.
W dniu 25 sierpnia 2009 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], a więc na decyzję organu pierwszej instancji.
Z treści pisma procesowego nadanego w dniu 16 października 2009 roku, stanowiącego odpowiedź na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 roku wynika jednoznaczne potwierdzenie, że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji organu I instancji.
W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, że skarga na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.
a.ł.