Uzasadnienie
III SA/Łd 216/11
Pismem z dnia 28 marca 2011 r. K. B. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych. W treści skargi zawarty został wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, a do skargi strona załączyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z przedłożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córkami: P. B. (22 lata), K. B. (19 lat), E. B. (18 lat). Zgodnie ze swoim oświadczeniem skarżący jest właścicielem budynku gospodarczo-mieszkalnego o powierzchni 87 m2, mieszkania o powierzchni 29 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 2,76 ha. Zgodnie z oświadczeniem, jedyny dochód skarżącego stanowi dochód z tytułu prac dorywczych, który określił na ok. 5.000 zł rocznie. Skarżący nie uzyskuje żadnych innych dochodów, nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Wskazał na swoje schorzenia – dyskopatia kręgowa i choroba serca. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy załączył zaświadczenie o wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., z którego wynikało, iż osiągnął dochód brutto wysokości 6.429,10 zł. Załączył także kserokopie potwierdzeń przekazania alimentów na rzecz dzieci za styczeń, luty i marzec 2011 r.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi] należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 powoływanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyne dochody gospodarstwa domowego skarżącego stanowią dochody uzyskiwane z tytułu prac dorywczych w kwocie ok. 5.000 zł rocznie. Z tych dochodów skarżący pokrywa bieżące wydatki i koszty utrzymania. Nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Istotne jest także, że skarżący jest zobligowany do regulowania alimentów na dzieci, których wysokość wyliczył na kwotę – 700 zł. Nadmienić także należy, że skarżący jest osobą schorowaną, po przebytym stanie przedzawałowym, choruje na osteoporozę i choroby kręgosłupa.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może stanowić obciążenie jego budżetu domowego. Stąd też biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz informacje załączone do akt postępowania należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.