Uzasadnienie
W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 200 zł skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) oświadczeniu o stanie rodzinnym, dochodach i majątku skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest po rozwodzie, ma dwoje dzieci, względem których ciąży na nim obowiązek alimentacyjny w kwotach 350 zł i 400 zł. Utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód miesięczny w wysokości ok. 500 zł. Z kwoty tej 400 zł przeznacza na alimenty dla dzieci, a pozostałe 100 zł przeznacza na własne utrzymanie. Korzysta z pomocy rodziny, która zapewnia mu wyżywienie i możliwość zamieszkiwania. Nie posiada żadnego majątku i oszczędności. Ponadto skarżący wskazał, że aktualnie poszukuje pracy, większość jednak pracodawców wymaga, aby pracownik posiadał prawo jazdy.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2014 roku wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, w tym do: nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy i przedstawienia odpisu (kserokopii) aktualnego zeznania podatkowego skarżącego - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w drodze pisma z dnia 9 kwietnia 2014 roku oświadczył, że nie posiada żadnego rachunku bankowego, a za lata 2012 i 2013 nie składał zeznań podatkowych z uwagi na brak jakichkolwiek dochodów w tym okresie.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (rubryka nr 4 formularza PPF). Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślić przy tym należy, że wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz pisma z dnia 9 kwietnia 2014 roku, wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest po rozwodzie, ma dwoje dzieci, względem których ciąży na nim obowiązek alimentacyjny w kwotach 350 zł i 400 zł. Skarżący aktualnie poszukuje pracy i utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód miesięczny w wysokości ok. 500 zł. Z kwoty tej 400 zł przeznacza na alimenty dla dzieci, a pozostałe 100 zł - na własne utrzymanie. Korzysta przy tym z pomocy rodziny, która zapewnia mu wyżywienie i możliwość zamieszkiwania. Nie posiada żadnego majątku, a także rachunków bankowych. Za okres obejmujący lata 2012 i 2013 skarżący nie składał zeznań podatkowych z uwagi na brak jakichkolwiek dochodów.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę dochodu i niezbędnych wydatków wnioskodawcy, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie w jest stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504).
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
(MSi)