Uzasadnienie
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Z. D., utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. z dnia [...] roku, Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wcielenia do Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w okresie od dnia 7 września 1954 roku do dnia 31 października 1955 roku.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Z. D. wystąpił w dniu 5 września 2007 roku do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt wcielania go do Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" od dnia 7 września 1954 roku do dnia 31 października 1955 roku. W uzasadnieniu wniosku Z. D. wskazał, że do organizacji "Służba Polsce" został wcielony przez Komendę Powiatową "Służba Polsce" w Radomsku, na dowód czego otrzymał legitymację junaka Nr [...]. Przez 7 miesięcy pracował w Kopalni Węgla Kamiennego "A" w B. i Kopalni Węgla Kamiennego "B" w B., co potwierdzają załączone go wniosku fotografie. Z B. został wraz z kampanią junaków przewieziony do pracy przymusowej w kamieniołomach w okolicach W.. Miejscem zakwaterowania była wieś S., G. w II Plutonie II Kampanii 26 Brygady Powszechnej Organizacji "Służba Polsce", co również potwierdzają załączone do wniosku fotografie. W konkluzji Z. D. podał, że ze służby został zwolniony w dniu 31 października 1955 roku, na co wskazuje zapis w legitymacji junaka, a za pracę nie otrzymywał wynagrodzenia.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] roku odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 218 § 1 w zw. z art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że z dokumentacji pozostającej w dyspozycji organu wynika, że Z. D. nie odbywał służby wojskowej w żadnej prawnie dopuszczonej formie. Nadto, jak wywodził organ Z. D. został zwolniony ze służby wojskowej ze względu na stan zdrowia, co potwierdza orzeczenie Powiatowej Komisji Poborowej w R. z dnia 18 maja 1959 roku, kiedy to został uznany za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 września 1994 roku o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001 roku Nr 60, poz. 622 ze zm.), świadczenia pieniężne przysługują żołnierzom z poboru w 1949 roku, którzy byli wcieleni do ponadkontyngentowych brygad "Służby Polsce" i przymusowo zatrudniani w kopalniach węgla i kamieniołomach. Jednakże, jak ocenił organ, Z. D. nie spełnia tych kryteriów, gdyż powyższy fakt nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji będącej w posiadaniu organu I instancji. Załączona przez stronę kserokopia legitymacji wskazuje jedynie na to, że był on junakiem w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". Tymczasem organ I instancji nie jest kompetentny do potwierdzenia faktu wcielenia do Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" jako junak, ani do oceny wiarygodności dołączonych do wniosku załączników.
W toku prowadzonego postępowania organ wystąpił z wnioskiem do Archiwum Państwowego w Ł. w celu potwierdzenia pobytu Z. D. w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". Tym niemniej Archiwum Państwowe w treści pisma z dnia 26 września 2007 roku wskazało, że nie odnaleziono nazwiska strony postępowania wśród dokumentów zgromadzonych w aktach Komendy Wojewódzkiej Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w Ł., jak i Komendy Powiatowej Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w R. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. D. wniósł o jego zmianę i wydanie zaświadczenia o odpowiedniej treści. Zdaniem strony fakt wcielenia do Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" potwierdza załączona przez niego kserokopia legitymacji junaka. Rzeczona legitymacja, w ocenie strony, potwierdza również okoliczność zakwalifikowania do ponadkontyngentowych brygad i przymusowe zatrudnienie w kopalniach.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, w tym zgromadzone dokumenty i wyjaśnił, że zgodnie z regulacją art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zasada ta doznaje jednak wyjątku, który wynika z regulacji § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994 roku w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami (Dz. U Nr 136, poz. 707 ze zm.) w związku z art. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 września 1994 roku o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001 roku Nr 60, poz. 622 ze zm.), w stosunku do żołnierzy:
- 1. zastępczej służby wojskowej, którzy w latach 1949-1959 byli przymusowo zatrudniani w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz w zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranowych,
- 2. z poboru w 1949 r., którzy byli wcieleni do ponadkontyngentowych brygad "Służby Polsce" i przymusowo zatrudniani w kopalniach węgla i kamieniołomach,
- 3. przymusowo zatrudnianym w batalionach budowlanych w latach 1949-1959.
Zgodnie z przepisem § 1 w/w rozporządzenia, zaświadczenie wydaje się na wniosek danej osoby na podstawie ewidencji wojskowej, a w razie jej braku – na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę innych dowodów oraz przeprowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Zdaniem organu, załączona przez stronę kserokopia legitymacji junaka potwierdza pobyt w brygadzie "Służba Polsce" w okresie od 7 września 1954 roku do 31 października 1955 roku, zatem nie ma podstaw do zastosowania w sprawie przepisu § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia. Z. D., jak wskazał organ, nie spełnia również pozostałych warunków określonych w rozporządzeniu, gdyż Powszechna Organizacja "Służba Polsce", jako działająca na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1948 roku o powszechnym obowiązku przysposobienia wojskowego, wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego młodzieży oraz o organizacji spraw kultury fizycznej i sportu (Dz. U Nr 12, poz. 90 ze zm.), nie była formacją wojskową, ani nie podlegała Ministrowi Obrony Narodowej. W tej sytuacji okres pobytu w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" nie był okresem zastępczej służby wojskowej i nie był odnotowywany w książeczce wojskowej.
W skardze na powyższe postanowienie Z. D. wniósł o jego zmianę i zobowiązanie organów administracji do wydania zaświadczenia o żądanej treści, uwzględniając dokumenty złożone przez stronę.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Po myśli przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi):
- 1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
- a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;
- 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że Z. D. wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt wcielenia do Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w okresie od dnia 7 września 1954 roku do 31 października 1955 roku. Do wniosku skarżący dołączył dokumenty, które jego zdaniem, miały stanowić potwierdzenie powyższej okoliczności, a mianowicie kserokopię legitymacji junaka oraz zdjęcia.
Właściwe organy do wydania zaświadczenia i tryb postępowania przed tymi organami określa ustawa z dnia 2 września 1994 roku o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 60, poz. 622 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994 roku w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami (Dz. U. Nr 136, poz. 707 ze zm.).
Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia zaświadczenia potwierdzające rodzaj i okres wykonywania przymusowego zatrudnienia w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranu przez żołnierzy powołanych w okresie do dnia 31 grudnia 1959 roku do odbycia zastępczej służby wojskowej oraz przez żołnierzy z poboru 1949 roku wcielonych do ponadkontyngentowych brygad "Służba Polsce" i przymusowo zatrudnionych w kopalniach węgla i kamieniołomach, a także żołnierzy przymusowo zatrudnionych w batalionach budowlanych w latach 1949-1959, wydaje się na wniosek osoby ubiegającej się o to zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się na podstawie ewidencji wojskowej, a w razie jej braku – na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę innych dowodów oraz przeprowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym organ prowadzący postępowanie zasięga opinii właściwego stowarzyszenia zrzeszającego byłych żołnierzy górników, a także w razie potrzeby Centralnego Archiwum Wojskowego, archiwów państwowych i innych instytucji (§ 1 ust. 2 w/w rozporządzenia).
Zaświadczenie wydaje wojskowy komendant uzupełnień, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). W wypadku odmowy wydania zaświadczenia lub odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści albo niewydania zaświadczenia w terminie, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia do szefa właściwego wojewódzkiego sztabu wojskowego w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Zaświadczenie sporządza się według ustalonego wzoru (§ 3 ust. 1 rozporządzenia).
Z treści art. 1 ust. 1 ustawy z 2 września 1994r. i § 1 ust. 1 rozporządzenia z 16 grudnia 1994r. wynika, że zaświadczenie ma potwierdzać rodzaj i okres wykonywania przymusowego zatrudnienia w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranu przez:
- 1. żołnierzy powołanych w okresie do dnia 31 grudnia 1959 roku do odbycia zastępczej służby wojskowej, bądź
- 2. żołnierzy z poboru 1949 roku wcielonych do ponadkontyngentowych brygad "Służba Polsce" i przymusowo zatrudnionych w kopalniach węgla i kamieniołomach, bądź
- 3. żołnierzy przymusowo zatrudnionych w batalionach budowlanych w latach 1949 – 1959.
Do wydania przez organ zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści niezbędne było ustalenie, czy spełnione są przesłanki jednego z tych trzech stanów faktycznych, o których mowa w cytowanych przepisach. Tylko bowiem w razie ustalenia, iż skarżący wykonywał przymusowe zatrudnienie, o którym mowa w art.1 ust.1 ustawy z 2 września 1994r., możliwie jest wydanie zaświadczenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Z. D. nie wykonywał przymusowego zatrudnienia, o którym mowa w art. 1 ust.1 wymienionej ustawy. Nie odbywał bowiem służby wojskowej w żadnej prawnie dopuszczalnej formie. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w punkcie 2 cytowanego artykułu. Przepis ten dotyczy bowiem żołnierzy z poboru w 1949r. zaś skarżący nie odbywał w ogóle służby wojskowej. Skoro nie był on żołnierzem z poboru w 1949r. to nie została spełniona przesłanka wykonywania przymusowego zatrudnienia, o której mowa w art.1 ust.1 pkt.2 ustawy z 2 września 1994r. Organy administracji słusznie uznały, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego okres przymusowego zatrudnienia w rozumieniu art.1 ust.1 wymienionej ustawy.
Organy administracji trafnie również przyjęły, iż nie było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, w oparciu o przepisy art.217 – 218 kpa.
Zgodnie z treścią art.217 § 1 i 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, bądź osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). W sytuacji gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przy czym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Analiza przepisu art.218 § 1 kpa wskazuje, iż w sytuacji gdy chodzi o potwierdzenie faktu organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie gdy fakt ten wynika z ewidencji, rejestru lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Organ może natomiast odmówić wydania zaświadczenia gdy fakt nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, o których mowa w art.218 § 1 kpa. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art.218 § 2 kpa ma jedynie charakter pomocniczy zaś główną rolę pełnią dane ze zbioru pozostającego w dyspozycji organu. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007 roku, II SA/Bk 487/07, Lex Nr 340475; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2004 roku, II SA 2708/02, Lex Nr 173959; wyrok NSA z dnia 9 maja 2002 roku, II SA 944/00, Lex Nr 83811; wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 roku, I SA 80/99, Lex Nr 48667).
Przyjęcie takiego poglądu oznacza, iż organ nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego określony fakt, na podstawie dokumentów przedstawionych mu przez stronę w sytuacji gdy fakt ten nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w dyspozycji organu. Wyjątek stanowi tutaj przepis § 1 ust.2 rozporządzenia z 16 grudnia 1994r., który dopuszcza wydanie zaświadczenia na podstawie dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę ale dotyczy to tylko zaświadczeń potwierdzających okres pracy przymusowej, wymienionej w art.1 ust.1 ustawy z 2 września 1994r. W przypadku skarżącego nie zachodzi jednak sytuacja, o której mowa w art.1 ust.1 wymienionej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie okres służby skarżącego w organizacji "Służba Polsce" winien wynikać z ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu organu. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego wśród dokumentów będących w zasobach Wojskowej Komendy Uzupełnień brak jest danych o pobycie skarżącego w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". W toku prowadzonego postępowania organ I instancji wystąpił do Archiwum Państwowego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia i kserokopii karty ewidencyjnej Z. D. (pismo z dnia 18 września 2007 roku). W odpowiedzi Archiwum Państwowe w Ł. wyjaśniło, że nie posiada akt junaków zatrudnionych w Brygadach Powszechnej Organizacji "Służba Polsce".
Nadto, wśród zasobów archiwalnych Komendy Wojewódzkiej Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w Ł. i Komendy Powiatowej Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w R., nie odnaleziono akt osobowych na nazwisko Z. D. (pismo z dnia 26 września 2007 roku). Prowadzi to do wniosku, iż w dyspozycji organu nie ma żadnych dokumentów świadczących o dobywaniu przez skarżącego służby w organizacji "Służba Polsce". Skoro nie ma żadnych takich dokumentów to organy administracji nie mogły wydać skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego jego służbę w tej organizacji.
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż powinno mu zostać wydane zaświadczenie na podstawie tych dokumentów jakie przedłożył a mianowicie jego legitymacji służbowej z organizacji "Służba Polsce" oraz zdjęć z okresu służby w tej organizacji. Organ administracji nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego określony fakt jedynie na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę w sytuacji gdy fakt ten nie wynika z posiadanych przez organ ewidencji i rejestrów. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art.218 § 2 kpa pełni bowiem tylko rolę pomocniczą zaś główną rolę pełnią dane ze zbioru pozostającego w dyspozycji organu. Skoro organ nie dysponuje żadnymi dokumentami dotyczącymi służby skarżącego w organizacji "Służba Polsce" to nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego tę służbę jedynie w oparciu o dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę.
Dodać należy, iż Z. D. nie wykazał również interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Z przepisu art.217 § 2 pkt.2 kpa wynika, iż zaświadczenie wydaje się jeżeli wnioskodawca posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonego faktu. Osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenie musi mieć w tym interes prawny, a jednocześnie winna wykazać istnienie tego interesu. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny.
Tym samym, interes prawny w wydaniu zaświadczenia o treści żądanej, wymaga wskazania konkretnego przepisu prawnego dotyczącego wnioskodawcy, a nie innych osób, z którego wynikają dla niego określone prawa lub obowiązki (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2002 roku, III SA 2494/01, Lex nr 77543).
Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Z. D. nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenie. W żadnym z pism składanych postępowaniu administracyjnym skarżący nie wyjaśnił w jakim celu potrzebne mu jest zaświadczenie żądanej treści. Nie wiadomo zatem dlaczego skarżący chce uzyskać zaświadczenie. Już sam fakt, iż Z. D. nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia uzasadniało odmowę jego wydania.
Reasumując sąd uznał, iż skarga Z. D. nie jest zasadna. Skarżący nie wykonywał pracy przymusowej, o której mowa w art.1 ust.1 ustawy z 2 września 1994r. a więc brak było podstaw do wydania zaświadczenia na podstawie wymienionej ustawy. Nie było również podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o przepis art.217 § 2 pkt.2 w związku z art.218 kpa gdyż organy administracji nie dysponowały danymi o służbie skarżącego w organizacji "Służba Polsce" a ponadto skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę Z. D. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
K.O.