Uzasadnienie
J. D. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżąca napisała, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dwiema, niepełnoletnimi córkami (urodzonymi w 2013 i w 2017 roku) utrzymując się ze świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości 2.200 zł miesięcznie (zasiłek macierzyński – 1.000 zł, świadczenia wychowawcze – 1.000 zł oraz zasiłek rodzinny – 200 zł). Skarżąca jest współwłaścicielką w ¼ części domu mieszkalnego i ¼ części dwóch działek, które podlegają zajęciu komorniczemu. Skarżąca żadnego innego majątku, oszczędności i przedmiotów wartościowych nie posiada. Skarżąca ponosi miesięczne wydatki w łącznej kwocie ok. 2.000 zł (energia elektryczna – 200 zł, jedzenie – 700 zł, przedszkole – 200 zł, mleko dla dziecka – 200 zł, pieluchy jednorazowe – 200 zł, leki – 200 zł oraz ubrania – 300 zł). We wniosku skarżąca oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, ani z radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.", prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych praw przed sądem.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą skarżącej w tym: niski dochód na który składają się wyłącznie świadczenia z pomocy społecznej, z którego skarżąca musi utrzymać siebie i dwie małoletnie córki, niewielki majątek (podlegający zajęciu komorniczemu), brak oszczędności i przedmiotów majątkowych, referendarz sądowy uznał, że nie jest ona w stanie ponieść kosztu ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tego powodu wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono jak w postanowieniu na mocy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. a.l.