Uzasadnienie
P. B. w dniu 8 lutego 2022 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie.
Z akt sprawy wynika, że zakwestionowane rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) w dniu 1 września 2021 r. (środa). Takie doręczenie dokonywane jest, w myśl art. 44 k.p.a., zgodnie z którym, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (art. 44 § 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
W kontrolowanej sprawie przesyłka zawierająca powyższą decyzję była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 18 i 26 sierpnia 2021 r. Nadto, na dołączonym do koperty zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki (k. 100 odwr. akt administracyjnych) podano przyczynę zwrotu pisma do nadawcy – adresat przesyłki nie podjął awizowanego pisma w terminie. W tej sytuacji placówka pocztowa zwróciła przesyłkę nadawcy w dniu 2 września 2021 r. Przesyłkę doręczono zatem z zachowaniem trybu przewidzianego w art. 44 k.p.a. Skoro zaś skarżący, mimo dwukrotnego awizowania, nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 1 września 2021 r.
Biorąc pod uwagę trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na decyzję z dnia 29 lipca 2021, w niniejszej sprawie ostatnim dniem do jej złożenia był 1 października 2021 r. (piątek). Natomiast P. B. wniósł skargę na decyzję GITD w dniu 8 lutego 2022 r., a zatem nie zachowując trzydziestodniowego terminu.
Wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że - jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę – przesłanie na wniosek strony kopii decyzji nie wywołuje skutku prawnego jej doręczenia, w rozumieniu art. 109 k.p.a., związania nią organu (art. 110 k.p.a.), jak też wejścia jej do obrotu prawnego. W orzecznictwie dominuje bowiem pogląd, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie doręczyć li tylko wypis lub odpis decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt II SA/Gd 1618/96, Lex nr 44208; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10, Lex 9520600).
Zatem następcze doręczenie stronie uwierzytelnionej kopii decyzji odwoławczej z dnia 29 lipca 2021 r., jakie miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu 7 lutego 2022 r. miała jedynie walor informacyjny. Strona nie składała przy tym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Również pisma strony z dnia 22 grudnia 2021 r. i 13 stycznia 2022 r., a także skargi nie sposób uznać za zawierające w swej treści wniosek o przywrócenie terminu.
W takich okolicznościach – z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – skutkiem spóźnionego wniesienia skargi musi być jej odrzucenie.
Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.
e.o.