Uzasadnienie
W dniu 30 stycznia 2007 roku H. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] dotyczącą klasyfikacji gruntów i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca wskazała, iż bez jej zgody zdecydowano o zalesieniu wskazanych w decyzji działek. Skarżąca podała, że wielokrotnie zwracała się z prośbą do Wydziału Budownictwa o przekwalifikowanie jej gospodarstwa na budowlane. H. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę z dnia 6 lipca 2006 roku [...] Wojewódzki Inspektor Geodezyjny i Kartograficzny podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 1 marca 2007 roku skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 9 marca 2007 roku.
W dniu 23 marca 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącej, w którym cofa skargę.
W wyznaczonym terminie H. B. nie wykonała zarządzenia z dnia 1 marca 2007 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
Ponadto zgodnie z art. 58 § 3 sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego w wyznaczonym terminie – nie uzupełniła zatem braków fiskalnych skargi. Należy więc stwierdzić, iż skarga wniesiona przez H. B. nie czyni zadość warunkom wymaganym ustawą.
Stosownie do treści art. 60 powołanej wyżej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wagą nieważności.
Należy podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę, która została skutecznie wniesiona, czyli taką, która nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przypadku, gdy skarga zawiera braki sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 roku, SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207).
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga zawiera braki fiskalne i nie może zostać skutecznie przez skarżącą cofnięta.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia