Uzasadnienie
III SA/Łd 226/08
Pismem z dnia 17 grudnia 2007 roku H. C. – G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na odmowę wyliczenia przez Urząd Miasta Ł. w kwietniu i grudniu 2007 roku kwoty dodatku mieszkaniowego jaki powinna otrzymać w 2003 roku.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Wnioskiem z dnia 29 marca 2007 roku H. C. – G. wniosła do Urzędu Miasta Ł o wydanie nowej decyzji o przyznaniu dofinansowania do czynszu zgodnie z wnioskiem z lipca 2003 roku i z uwzględnieniem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z maja 2006 roku. W przypadku braku pozytywnego załatwienia sprawy strona wniosła o podanie wysokości dofinansowania jakie by otrzymała, gdyby spełniała warunki do jego przyznania.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 4 kwietnia 2007 roku Nr [...] Kierownik Referatu Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. wyjaśnił, iż w dniu [...] Referat Budynków i Lokali Delegatury Ł. postanowieniem Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego z dnia [...] Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]
Jak wynika z treści powyższego pisma, w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu wydania decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego obowiązywał art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, w myśl którego dodatek mieszkaniowy przysługiwał członkom spółdzielni mieszkaniowych posiadającym spółdzielcze prawo do lokalu. W dniu 20 marca 2003 r. skarżąca została wykluczona z grona członków Spółdzielni Mieszkaniowej, a zatem nie spełniała kryteriów obowiązującej wówczas ustawy.
W piśmie organ wyjaśnił nadto, że od tejże decyzji strona odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na decyzję organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W piśmie datowanym na dzień 6 marca 2007 roku, które wpłynęło do organu w dniu 12 kwietnia 2007 roku skarżąca złożyła ponowny wniosek o wydanie "nowej decyzji z [...] r." oraz wskazanie na jakiej podstawie Urząd Miasta Ł. twierdzi, że nie posiadała ona tytułu prawnego do lokalu.
W stanowiącym odpowiedź na powyższy wniosek piśmie organu z dnia 13 kwietnia 2007 roku znak [...] organ ponownie podniósł argumenty jak w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 roku.
Pismem z dnia 10 grudnia 2007 roku H. C. – G. ponownie wniosła o obliczenie wysokości dofinansowania za 2003 rok. Przedstawiła własne wyliczenie wnosząc o jego sprawdzenie.
W piśmie z dnia 13 grudnia 2007 roku znak [...] Kierownik Referatu Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. poinformował, że zadania w zakresie przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych przejął Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. W dniu 17 grudnia 2007 roku H. C. – G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przedmiotowa skargę. Zarzuciła, że udzielanie jej odpowiedzi miały charakter nieformalny, bez pouczenia o możliwości ewentualnego zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wymienione powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 1 - 4 i 8 powołanej ustawy).
Z treści przedmiotowej skargi wynika, iż H. C. – G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pisma Kierownika Referatu Budynków i Lokali Delegatury Urzędu Miasta Ł., który poinformował skarżącą o stanie sprawy.
Tymczasem akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (lub w przypadku ich niepodejmowania – na bezczynność), charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Kolejnym kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej".
Zatem akty lub czynności z zakresu administracji publicznej będą zawierały element władztwa administracyjnego. Władcze działanie to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, adresat jest związany tym jednostronnym działaniem, z kolei jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego.
Wskazane w skardze pisma organu nie spełniają wskazanych wyżej warunków oraz nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Udzielenie informacji o stanie sprawy, jej przebiegu oraz możliwościach działania organu we wnioskowanym przez stronę zakresie, nie jest bowiem władczym działaniem, kreującym uprawnienie bądź obowiązek jednostki w indywidualnej sprawie. Powyższe oznacza, iż nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Jedynie na marginesie rozważań wskazać należy, że w przypadku, gdyby skarżąca zmierzała do uzyskania rozstrzygnięcia administracyjnego we wnioskowanym przez siebie zakresie, przysługuje jej (po spełnieniu warunków ustawowych) prawo do złożenia skargi na bezczynność organu.
W świetle powyższych rozważań należy uznać, że skarga H. C. – G. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy.
e.o.