Uzasadnienie
III SA/Łd 229/14
Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. M. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie – po wezwaniu Sądu – formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku strona podnosiła, że jest inwalidą tzw. I grupy, po udarze, ma podstawowe problemy z komunikacją, czytaniem i pisaniem, nie jest w stanie samodzielnie się poruszać. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jedyne dochody gospodarstwa domowego stanowi świadczenie emerytalne w wysokości 1.069,72 zł wraz zasiłkiem pielęgnacyjnym w kwocie 153 zł. Skarżący oświadczył, że nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Nie jest właścicielem domu ani mieszkania, wykazał jedynie fakt pozostawania współwłaścicielem działki o powierzchni 1.500 m2.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi emerytura skarżącego wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 1.222,72 zł. Skarżący nie osiąga żadnych innych dochodów, nie posiada także zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Ponosi natomiast wydatki związane z kosztami leczenia i zakupu leków i bieżącym utrzymaniem. Istotne jest także, co wskazał, że jest on osobą o orzeczonej grupie inwalidzkiej w związku z chorobą nowotworową.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też należy uznać, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.