Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 22 maja 2017 r. adwokat M. S., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego A. J., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 18 maja 2017 r. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 234,02 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z dojazdem na rozprawę, które należycie udokumentowała. Oświadczyła również, że koszty i wydatki związane z udzieloną skarżącemu pomocą prawną z urzędu nie zostały pokryte w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 19 września 2017 r., III SA/Łd 231/15 starszy referendarz sądowy przyznał adwokat M. S. kwotę 295,20 zł, zawierającej podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu A. J. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nakazał wypłacenie w/w kwoty z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia adwokat M. S. wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła, iż nie zawiera ono całości rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów i wydatków, bowiem nie uwzględnia niezbędnych udokumentowanych wydatków adwokata, w kwocie 234, 02 zł, związanych z dojazdem pełnomocnika na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Zgodnie natomiast z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 231/15, wydanym w następstwie rozpoznania wniosku adwokat M. S., zostały jej przyznane koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu A. J. w kwocie 295,20 zł. Kwestionując prawidłowość wydanego orzeczenia wnioskodawczyni zarzuciła nieuwzględnienie wniosku w części odnoszącej się do zasądzenia na jej rzecz niezbędnych udokumentowanych wydatków w wysokości 234,02 zł, związanych z dojazdem pełnomocnika na rozprawę przed sądem II instancji.
W ocenie Sądu sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie bowiem do treści § 19 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 461), które to rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:1. opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2. niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.
Do niezbędnych, udokumentowanych wydatków adwokata zaliczyć niewątpliwie należy wydatki poniesione z tytułu dojazdów do siedziby sądu, zwłaszcza poza miejscowość, w której wyznaczony z urzędu adwokat ma siedzibę, w szczególności w celu wzięcia udziału w rozprawie (por. uchwała SN z 12 czerwca 2012 r., III PZP4/12, LEX nr1168758).
W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, wnosząc w dniu 22 maja 2017 r. o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu poniesionych niezbędnych wydatków związanych z dojazdem na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 maja 2017 r., w sposób prawidłowy udokumentowała fakt ich poniesienia wskazując na pojazd, którym odbyła podróż, pojemność jego silnika, ilość przejechanych kilometrów oraz stawkę za 1 kilometr przebiegu pojazdu, obliczoną na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
a.l.