Uzasadnienie
III SA/Łd 232/15
Pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. A.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 kwietnia 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. oddalił skargę. Wobec treści wyroku wnioskodawca złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Skarżący do wniosku nie dołączył formularza "PPF", mając jednakże na uwadze zasadę ekonomiki postepowania i fakt, iż rozpoznania poprzedzanego wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynęły dwa miesiące, referendarz zdecydował rozpoznać niniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w oparciu o dane ujawnione przez skarżącego w złożonym w dniu 13 kwietnia 2015 r. formularzu "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało zatem, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką i synem. Rodzina utrzymuje się z gospodarstwa rolnego (9,46 ha), z którego dochód to kwota ok. 14.000 zł rocznie. Strona posiada dom o powierzchni 100 m2. Skarżący nie zadeklarował posiadania innego wartościowego majątku ani oszczędności. Oświadczył również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawcy, postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji wobec stwierdzenia, że wnioskodawca korzysta już z przyznanego mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, to ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skutkować będzie przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy więc zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Rozpoznając w związku z tym powyższy wniosek referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że dochody skarżącego zamykają się kwotą ok. 14.000 rocznie, czyli niewiele ponad 1.000 zł miesięcznie.
Skarżący nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych. Należy mieć w tym względzie na uwadze, że ze wskazanego dochodu skarżący ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, w tym utrzymaniem dwójki dzieci.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności stwierdza się, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.