Uzasadnienie
III SA/Łd 235/14
M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą we W. (dalej skarżąca lub Spółka) – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Strona uiściła wpis od skargi w kwocie 1.979 zł, a następnie po wyroku z 27 kwietnia 2016 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, oddalającego skargę, uiściła opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.
Następnie pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł skargę kasacyjną. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej złożył w imieniu Spółki wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi kasacyjnej, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej na druku "PPPr".
Ze złożonego na urzędowym formularzu PPPr oświadczenia o majątku i dochodach spółki oraz załączonych dokumentów finansowych Spółki wynika, że w 2008 r. otwarta została likwidacja Spółki, która obecnie nie prowadzi żadnej działalności, a likwidator podejmuje jedynie czynności likwidacyjne, nie wszczyna nowych interesów. Spółka nie posiada środków trwałych, a ostatni rok obrotowy zakończyła stratą (-120,80 zł). Spółka wykazała fakt posiadania na rachunku bankowym na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku środków finansowych w kwocie 15.275,90 zł. Wykazała także fakt posiadania akcji imiennych Dolnośląskiego Centrum Hurtu Rolno-Spożywczego S.A. we W o wartości nominalnej 13.500 zł.
Z załączonych przez pełnomocnika Spółki dokumentów Ł wynika, że w 2014 r. spółka nie osiągnęła żadnych przychodów, generując jedynie koszty w wysokości 17.032,03 zł. W 2015 r. analogicznie nie osiągnęła żadnych przychodów, generując jedynie koszty w wysokości 284,30 zł. Z przedłożonych deklaracji VAT-7 za okres maj – lipiec 2016 r. wynika, że Spółka nie wykazała żadnych obrotów.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 2 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana przy tym uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Oceniając w tym kontekście złożony wniosek, oceniając możliwości płatnicze strony, referendarz uznał, że wniosek zasługuje jedynie w części na uwzględnienie.
W szczególności należy mieć na uwadze, że spółka na dzień 31 lipca 2016 roku dysponowała środkami finansowymi zgromadzonymi na rachunku bankowym w kwocie 15.275,90 zł. Ponadto dysponowała papierami wartościowymi (akcje) na kwotę 13.500 zł. Z drugiej strony, należy mieć na uwadze, że Spółka obecnie nie prowadzi żadnej działalności, a likwidator podejmuje jedynie czynności likwidacyjne, nie wszczyna nowych interesów. Spółka nie posiada środków trwałych, a ostatni rok obrotowy zakończyła stratą (-120,80 zł). W 2015 r. nie osiągnęła żadnych przychodów, generując jedynie koszty w wysokości 284,30 zł.
Zauważyć także należy, iż Spółka w dniu 1 czerwca 2016 r. uiściła opłatę kancelaryjną za odpisy orzeczeń wydanych w tej sprawie i innych równolegle prowadzonych na kwotę łączną 800 zł. Powyższe nie spowodowało, jak wynika z przedłożonych dokumentów finansowych istotnych zmian w sytuacji majątkowej Spółki.
Ponadto Spółka działa w sprawie przez pełnomocnika – adwokata, co z natury rzeczy jest związane z określonymi wydatkami, z pokryciem których również bez wątpienia musiała się liczyć i zabezpieczyć na to odpowiednie środki. Brak jest w tej sytuacji przesłanek, by wydatki związane z jego wynagrodzeniem traktowane były w sposób priorytetowy względem kosztów sądowych.
Fakt iż skarżąca korzystała z pomocy kwalifikowanego pełnomocnika z wyboru, pomimo, iż w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie miała takiego obowiązku, nie jest wprawdzie okolicznością, która sama przez się może zdecydować o zasadności bądź bezzasadności wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże okoliczność ta podlega ocenie w całości sytuacji majątkowej strony skarżącej (orzeczenie Sądu Najwyższego z 6 listopada 1953 r., sygn. akt I C 1427/53).
Uwzględniając wszystkie powyższe argumenty i mając na uwadze, że wysokość wpisu od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie określono na kwotę 990 zł, mając także na uwadze, iż Spółka zobligowana jest do uiszczenia wpisów w podobnej wysokości w siedmiu innych równolegle prowadzonych sprawach oraz mając na uwadze treść art. 245 § 2 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uznać, że skarżąca Spółka wykazała, iż nie ma środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie i dlatego zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej ponad kwotę 500 zł.
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i § 4 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
RA