Uzasadnienie
W dniu 25 marca 2009r. B. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ł. w sprawie o wykup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi B. C. podniosła, iż w dniu 27 października 2008r. złożyła do Administracji Nieruchomościami Ł. – Ś. "K." wniosek o wykup lokalu mieszkalnego nr 6 przy ul. Z. 6/8/10, stanowiącego własność Gminy Ł. Do chwili obecnej wniosek ten nie został rozstrzygnięty co stanowi naruszenie art.35 kpa. W związku z czym złożenie skargi stało się konieczne. Skarżąca wnosiła także o przyznanie jej zadośćuczynienia w wysokości 30000 zł jako wyrównania jej straty przy wykupie mieszkania w przyszłości oraz o zwolnienie jej z kosztów postępowania i przyznanie adwokata z urzędu.
Prezydent Miasta Ł. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej odrzucenie gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sprawa wykupu mieszkań jest czynnością o charakterze cywilnym i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają tutaj zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zgodnie z treścią art.247 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 z późn. zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Skarga jest oczywiście bezzasadna gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, iż nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi tu sytuację gdy "na pierwszy rzut oka" widać, że nie ma możliwości uwzględnienia żądania skarżącego. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 18 stycznia 1966r. w spr. I CZ 124/65 (Lex nr 5925) i z 8 października 1984r. w spr. II CZ 112/84 (Lex nr 8631).
W przekonaniu sądu skarga B. C. jest oczywiście bezzasadna.
Jak wynika z treści skargi B. C. skarży przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Ł. w sprawie wykupu jej mieszkania. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż skarżąca jest najemcą lokalu nr 6 przy ul. Zacisze 6/8/10 i w dniu 27 października 2008r. złożyła wniosek o wykup tego lokalu. Jej skarga dotyczy faktycznie bezczynności Prezydenta Łodzi w sprawie sprzedaży najmowanego przez nią lokalu. Należy zaznaczyć, iż sprzedaż komunalnych lokali mieszkalnych ich najemcom następuje w trybie uchwały nr LXXXV/817/98 Rady Miejskiej w Łodzi z 29 kwietnia 1998r. w sprawie ustalenia zasad sprzedaży na rzecz najemców samodzielnych lokali mieszkalnych, nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi i garażami, stanowiących własność Gminy Łódź. Czynność ta polega na zawarciu umowy sprzedaży lokalu przez Gminę Łódź z ich najemcami. Jest to więc czynność cywilnoprawna do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. nr 80 z 2000r. poz.903 z późn. zm.). Skoro jest to czynność cywilnoprawna to nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ani nie podlega ona kognicji sądu administracyjnego.
Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270).
Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4
Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przypadki te dotyczą spraw, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie oraz wydaniem innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Łodzi w zawarciu umowy sprzedaży lokalu zajmowanego przez skarżącą. Nie jest to żadna ze spraw wymienionych w punkcie 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. W związku z czym sprawa ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Kognicji takiej nie podlega także żądanie skarżącej przyznania jej zadośćuczynienia w wysokości 30000 zł gdyż właściwa jest tu droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.
Treść skargi, bez głębszej analizy prawnej, wskazuje, iż nie może ona zostać uwzględniona. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż żądanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Można zatem uznać, iż skarga B. C. jest oczywiście bezzasadna a tym samym nie przysługuje jej prawo pomocy. Mając to na uwadze, na podstawie art.247 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy.