Uzasadnienie
Ax. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W toku postępowania skarżąca sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2018 r. przesłano skarżącej spółce urzędowy formularz "PPPr" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącej spółce 27 lutego 2018 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji (k. 15).
Skarżąca spółka formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy złożyła w dniu 7 marca 2018 r.
Zarządzeniem z dnia 27 marca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Referendarz wskazał, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, zostało do skarżącej spółki doręczone 27 lutego 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął 6 marca 2018 r. Jednakże w tym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniosku. Formularz wniosku na urzędowym druku "PPF" przesłany został do Sądu 7 marca 2018 r., a zatem po zakreślonym terminie. Odpis zarządzenia wraz z uzasadnieniem doręczono spółce w dniu 10 kwietnia 2018 r.
W sprzeciwie spółka wskazała, że zarządzenie referendarza nie jest trafne, gdyż brak było jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Sąd wskazuje, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka odebrała wezwanie do złożenia wypełnionego formularza PPPr w dniu 27 lutego 2018 r. (k. 15), zatem 7-dniowy termin na nadesłanie wypełnionego formularza upływał w dniu 6 marca 2018 r. Spółka nadesłała natomiast formularz za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 7 marca 2018 r., zatem z jednodniowym uchybieniem terminu.
Sąd podzielił zatem w tym zakresie ocenę referendarza sądowego zawartą w zaskarżonym zarządzeniu. Natomiast w sprzeciwie strona nie podniosła żadnych argumentów, które mogłyby wpłynąć na ocenę zaskarżonego zarządzenia z 27 marca 2018 r..
Podkreślić trzeba, że ustawodawca w treści art. 257 p.p.s.a. nie pozostawia Sądowi wyboru: wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że prawidłowo referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Z przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a.
D.Cz.