Uzasadnienie
III SA/Łd 240/17
W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej E.W. wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem, utrzymując się z alimentów na syna (950 zł), świadczenia wychowawczego (500 zł) oraz kwot uzyskiwanych z umowy zlecenia (ok. 200 zł miesięcznie). Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni ok. 53 mkw., obciążone hipoteką. Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku ani dochodów. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że rata kredytu mieszkaniowa wynosi 500 zł, czynsz za mieszkanie to wydatek rzędu 350 zł, energia elektryczna – 50 zł, telefon – 25 zł. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
W tej sytuacji uznać należało, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę wykazane dochody uzasadnione jest, zdaniem Referendarza sądowego, przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG