Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2, art. 71 oraz art. 9 ust 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001/ - uznał T. K. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji /od dnia 6 stycznia 2005 r./ bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w art. 71 oraz art. 73 ust 5, 6, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. T. K. w dniu 26 stycznia 2005 roku wniósł odwołanie w części dotyczącej odmowy prawa do zasiłku i wskazując na sytuację materialną i rodzinną podniósł, iż w okresie od 2 stycznia 2002 roku do dnia 30 czerwca 2004 roku był zatrudniony w niepełnym wymiarze pracy i osiągał wynagrodzenie w kwocie 550 zł brutto i nie powinien ponosić konsekwencji z tego tytułu, że pracodawca nie wypłacał mu najniższego wynagrodzenia.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania T. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ust. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który przewiduje, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli: nie ma dla tej osoby propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy, nie zaszła żadna z okoliczności powodujących brak prawa do zasiłku wymienionych w art. 75 ustawy - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł. w celu dokonania rejestracji w dniu 6 stycznia 2005 roku. Skarżący spełnił warunki zawarte w art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. T. K. był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia.
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, dokonanej w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] w Ł. w dniu 6 stycznia 2005 roku, tj. od dnia 5 lipca 2003 roku do dnia 5 stycznia 2005 roku skarżący nie udokumentował "365 dni", mogących stanowić podstawę dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Biorąc pod uwagę, treść art.71 ust. l pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do okresu uprawniającego do zasiłku należało zaliczyć jedynie zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 lipca 2004 roku do dnia 31 grudnia 2004 roku tj. (184 dni) w Przedsiębiorstwie A Spółka z o.o. w Ł. przy ul. A 83. W wyżej wymienionym okresie skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Organ odwoławczy nie znalazł natomiast podstawy, aby do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy od dnia 2 stycznia 2002 roku do dnia 30 czerwca 2004 roku, gdyż wynagrodzenie skarżącego było niższe od najniższego wynagrodzenia (pismo A z dnia [...]).
Najniższe wynagrodzenie w 2003 roku wynosiło 800 zł brutto (Dz.U.02.200.1679), zaś w 2004 roku najniższe wynagrodzenie wynosiło 824 zł brutto (Dz.U.03.167.1623).
W tej sytuacji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw, aby uwzględnić argumenty skarżącego i przyznać prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie mają znaczenia okoliczności związane z sytuacją rodzinną i materialną skarżącego. Przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, enumeratywnie wskazuje warunki, od spełnienia których uzależnione jest uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż cytowane przepisy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną bezrobotnego.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] T. K. złożył w dniu 1 kwietnia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. W skardze powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) zgodnie z którym - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
- 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
- 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
- a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest bezsporny i nie budzi wątpliwości.
W przypadku skarżącego okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania to okres od 5 lipca 2003 r do 5 stycznia 2005 r.
W tym okresie skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 lipca 2004 r do 31 grudnia 2004 r., otrzymywał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę i organ zaliczył skarżącemu jedynie ten okres 184 dni do okresu 365 dni wskazanych w cyt. wyżej przepisie. Natomiast odmówiono skarżącemu zaliczenia do okresu 365 dni okresu pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy uznając, iż skarżący w tym okresie otrzymywał wynagrodzenie niższe od najniższego od którego istnieje obowiazek odprowadzania składki na Fundusz Pracy.
Najniższe wynagrodzenie w roku 2003 wynosiło 800 zł, a w roku 2004 – 824 zł brutto. Skarżący otrzymywał wynagrodzenie w niepełnym wymiarze czasu pracy w wysokości 550 zł miesięcznie.
W dotychczasowym swoim orzecznictwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.) interpretował art. 23 tej ustawy odpowiadający w swojej treści cytowanemu powyżej art. 71 aktualnie obowiązującej ustawy stosując wykładnię gramatyczną. Sąd podobnie jak organy administracji w przedmiotowej sprawie przyjmował, iż przepis ten pozwala na zaliczenie do okresu 365 dni jedynie takiego okresu, w którym wynagrodzenie pracownika było wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w wyroku z dnia 8 grudnia 2004 r (sygn. akt OSK 1357/04 - nie publikowany) nie podzielił takiego poglądu.
W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż za wadliwe należy uznać stosowanie wykładni gramatycznej przepisu art. 23 ust. 1 pkt. 2 lit. a w zakresie wielkości osiąganego wynagrodzenia, bez powiązania go z innymi przepisami. Sąd powołał się na treść art. 56 ust. 1, 57 ust. 1 i 53 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.). Przepisom tym odpowiadają przepisy art. 104,106 i 107 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001).
W uzasadnieniu podkreślono, iż stosowanie wykładni gramatycznej prowadziłoby do niekorzystnego traktowania tych pracowników, którzy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy osiągają kwotowo niższe wynagrodzenie od najniższego ustalonego przez Ministra Pracy i Polityki socjalnej. Wykładnia ta stawiałaby – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – w nierównej sytuacji pracowników znajdujących się w analogicznej sytuacji prawnej, (a więc zatrudnionych w tym samym wymiarze czasu pracy) stwarzając sytuację uprzywilejowaną tym, którzy za swą prace pobierają wyższe uposażenie. Naruszałoby to zdaniem Sądu zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc również wzgląd na zgodność z zasadami konstytucyjnymi przemawia za stosowaniem w tym przypadku wykładni systemowej.
Sąd stwierdził zatem, iż użyte w art. 23 ust. 1 pkt. 2 lit a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.). określenie kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia odnosi się do wynagrodzenia pracownika w przeliczeniu na okres miesiąca.
Sąd w tym składzie podziela pogląd wyżej wyrażony.
W tej sytuacji przyjąć należy, iż tę samą wykładnię systemową należy stosować dokonując interpretacji aktualnie obowiązującego art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001).
Zarzuty skarżącego są zatem zasadne.
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji stosując prawidłową interpretację art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a cyt. ustawy winien zaliczyć skarżącemu do 365 dni okres zatrudnienia wykonywany w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.