Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 258/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...], nr. [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie R. K. wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest wstrzymanie lub odmowa wstrzymania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61
Natomiast zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowaniu lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Powyżej powołany przepis stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny. Sąd ten może uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch przesłanek- zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 585).
W niniejszej sprawie w ocenie Sądu wystąpiła druga z przesłanek, o której mowa w art. 195 § 2 p.p.s.a, tj. wniesione zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. dotycząca nałożenia na R. K. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414) karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 93 ust. 2 ustawy).
Z powyższego wynika zatem, że wykonanie ostatecznej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego podlega wstrzymaniu z mocy prawa do czasu wystąpienia jednej z przesłanek, o których mowa w art. 93 ust. 2 ustawy. Inaczej mówiąc, decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi, umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego lub oddalającego skargę.
Orzeczenie sądu staje się natomiast prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
W świetle powyższych przepisów, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł być uwzględniony przez Sąd, gdyż z mocy ustawy szczególnej strona jest już ustawowo objęta ochroną tymczasową, co wyłącza stosowanie regulacji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, w ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której wykonanie podlega wstrzymaniu z mocy przepisów ustawy o transporcie drogowym, uznać należało za bezprzedmiotowy, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem winno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią powołanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 258/14 wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając zażalenie strony za oczywiście uzasadnione. Na podstawie art. 161 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył przy tym postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r., nr [...] z uwagi na fakt, że wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku, jest wstrzymane z mocy samego prawa.
k.p.