Uzasadnienie
M.M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych. Do skargi skarżący załączył wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty wymaganej przy wnoszeniu skargi oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Następnie w nadesłanym, na wezwanie Sądu, formularzu urzędowym (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oraz adwokata. Jednocześnie w oświadczeniu o stanie rodzinnym, dochodach i majątku skarżący podał, że nie posiada żadnego majątku i brakuje mu odpowiedniej wiedzy fachowej do podejmowania czynności procesowych. Oświadczył przy tym, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Do wniosku skarżący załączył zaświadczenie z Zakładu Karnego Nr [...] we W. dotyczące jego osadzenia w tymże Zakładzie Karnym i braku osiągania dochodu z powodu braku miejsc pracy.
Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2013 roku skarżący został wezwany do sprecyzowania wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jednoznaczne wskazanie, czy wnosi o ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego, czy w osobie adwokata – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że wnosi o ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Skarżący został także pouczony, że w świetle postanowień art. 244 § 1 w związku z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) może mieć ustanowionego jednego pełnomocnika z urzędu i do niego należy wybór osoby tego pełnomocnika. Wezwanie w powyższej kwestii zostało skarżącemu doręczone w dniu 8 lutego 2013 roku. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wyżej wymienionego wezwania do sprecyzowania wniosku.
W tej sytuacji Referendarz sądowy uznał, że skarżący, składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest zasadny.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako "p.p.s.a.".
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślić przy tym należy, że wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz akt sprawy wynika, że skarżący odbywa karę pozbawienia wolności i przebywa w Zakładzie Karnym we W.. Nie posiada żadnego majątku, nie osiąga także żadnych dochodów. Ponadto skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W ocenie Referendarza sądowego skarżący wykazał bowiem, że nie w jest stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504).
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
(MSi)