Uzasadnienie
W dniu 29 stycznia 2013 roku B. D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] odmawiająca skarżącemu zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący nadesłał formularz PPF z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach B. D. wskazał jedynie, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe. Nie podał żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji majątkowej, finansowej ani kosztów utrzymania rodziny, wskazując, iż obawia się, że za pomocą stron internetowych mogą trafić w ręce grup przestępczych. Oświadczył, że koszty sądowe pokryje w całości natomiast domaga się przyznania fachowego pełnomocnika. Z uwagi na fakt, że oświadczenie wnioskodawcy zawarte w formularzu PPF było niepełne, skarżący został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: wskazanie bieżących źródeł utrzymania skarżącego i jego żony oraz wysokości miesięcznego dochodu w jego gospodarstwie domowym, nadesłanie odpisów informacji o dochodach PIT-11 za 2012 rok lub zeznań podatkowych skarżącego i jego żony, wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowiącej adres zamieszkania skarżącego oraz udokumentowanie wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych, nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych za ostatnie 2 miesiące, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Do chwili obecnej skarżący nie udzielił żądanych informacji.
Referendarz sądowy zważył, co następuje:
Wniosek nie jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał jedynie, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, nie udzielił żadnych informacji dotyczących jego kondycji finansowej, ani sytuacji majątkowej, posiadanych dochodów, ponoszonych kosztów utrzymania, mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania. W tym miejscu należy wskazać, iż w sytuacji, w której oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach strony okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego, i możliwości płatniczych bądź wzbudza wątpliwości jest ona obowiązana złożyć dodatkowe oświadczenia lub dokumenty źródłowe. Skarżący nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w żaden sposób nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji materialnej, kwoty bieżących dochodów ani wysokości ponoszonych kosztów utrzymania. Nie nadesłał także rachunków bankowych umożliwiających ustalenie wysokości tych wartości. W tej sytuacji brak jest praktycznie możliwości przeprowadzenia jakiejkolwiek oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego w celu ustalenia czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wnioskodawca nie wywiązał się z obowiązku udzielenia informacji nałożonych wezwaniem do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy, dlatego jego postawę należy potraktować jako niewykazanie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.