Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 czerwca 2015 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. uwzględnił wniosek C. O. złożony w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2014 roku i przyznał mu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem z 25 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę C. O. w przedmiotowej sprawie z powodu jej nieopłacenia w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego.
W dniu 13 lipca 2015 roku do sądu wpłynęło pismo pełnomocnika z urzędu C. O. radcy prawnego M. K. zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z wnioskiem o zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pismo zawierało także oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte w całości. Na wezwanie sądu pełnomocnik przedstawił dowód nadania opinii do skarżącego listem poleconym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu przyjmuje się zgodnie, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317. B, Duter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 704-705). Ze względu na to, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie referendarza sądowego w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnik strony udzielił pomocy prawnej skarżącemu, bowiem przesłana skarżącemu opinia jest nieprawidłowa. Zgodnie ze złożoną opinią pełnomocnik skarżącego nie znalazł podstaw do wystąpienia z zażaleniem na postanowienie tutejszego sądu z dnia 25 czerwca 2015 roku o odrzuceniu skargi z powodu jej nieopłacenia, gdy tymczasem zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. rozstrzygnięcie to kwestionowane może być jedynie skargą kasacyjną o czym wiedzieć winien profesjonalny pełnomocnik.
Przedstawiona stronie opinia nie stanowiła prawidłowo wykonanej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i dlatego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
m.k.