Uzasadnienie
III SA/Łd 264/09
Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r. S. L. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] (Nr [...]; znak [...]) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie do kosztów sądowych.
Z uwagi na fakt, że powyższy wniosek skarżącego nie spełniał warunków ustawowych, wezwaniem z dnia 27 maja 2009 r. zobowiązano skarżącego do nadesłania wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym formularzu (PPF), zawierającym oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 2 czerwca 2009 r. skarżący przedłożył pismo, w którym cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Zgodnie natomiast z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 powoływanej ustawy).
W niniejszej sprawie skarżący w dniu 2 czerwca 2009 r. złożył pismo, w którym cofnął swój wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W tej sytuacji uznać zatem należało, że cofnięcie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy uczyniło bezprzedmiotowym postępowanie w zakresie nim objętym, zachodzi bowiem brak przedmiotu rozpoznania. Jest to zatem sytuacja, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie należało jednakże dodatkowo rozważyć, czy do orzekania na podstawie powołanego przepisu uprawniony jest referendarz sądowy. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Jeśli bowiem referendarz sądowy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został uprawniony do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, to takie jego uprawnienie obejmuje tym bardziej kompetencję do zakończenia tego postępowania z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie tego celu (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 379/08).
Jednocześnie podzielić w tym miejscu należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2007 roku (sygn. akt I OZ 942/07), w którym sąd ten stwierdził, że katalog czynności referendarza sądowego z art. 258 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter otwarty, co powoduje, że ma on także możliwość wydawania innych niż wymienione w tym przepisie zarządzeń i postanowień. W takiej sytuacji należy odpowiednio zastosować art. 259 § 1 powoływanej ustawy i uznać, że strona ma możliwość złożenia sprzeciwu również wobec tych czynności. Daje to możliwość skontrolowania przez sąd administracyjny między innymi, czy referendarz sądowy, dokonując czynności niewymienionych w art. 258 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wykroczył poza uprawnienia przyznane mu art. 258 § 1 powoływanej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.