Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpoznaniu odwołania V. C. od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] nr obw. [...]w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego V. C. z zapisem w miejscu zameldowania B. 22, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W toku postępowania ustalono, że w dniu 24 grudnia 2007 r. V. C. złożyła w Urzędzie Gminy w Z. pismo, w którym zażądała udzielenia informacji w sprawie złożonej do sądu administracyjnego skargi dotyczącej jej wymeldowania z miejsca pobytu stałego oraz złożenia wniosku o dowód osobisty.
W piśmie z dnia 7 stycznia 2008 r. Wójt Gminy Z. poinformował skarżącą, że decyzją Wojewody [...] z dnia. [...] została wymeldowana z miejsca pobytu stałego w miejscowości B.
- 22. Wskazano, że skarżąca w chwili obecnej jest wymeldowana z miejsca pobytu stałego i organ nie może wydać dowodu osobistego, w którym w miejscu zameldowania widniałby zapis B. 22.
Pismem z dnia 10 stycznia 2008 r. wezwano skarżącą do stawienia się w urzędzie gminy w celu określenia i uzupełnienia wniosku o wydanie dowodu osobistego.
W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 14 stycznia 2008 r. wskazała, że w nie wyraża zgody na wydanie dowodu z adresem zameldowania czasowego oraz adnotacją w miejscu adresu zameldowania-brak.
Postanowieniem z dnia [...] nr obw. [...] Wójt Gminy Z. wszczął postępowanie w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego.
Natomiast decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie wydania dowodu osobistego z zapisem w miejscu zameldowania B.
22. Organ I instancji wskazał, że równolegle w stosunku do tego postępowania toczy się postępowanie dotyczące wymeldowania skarżącej z przedmiotowego adresu. Podkreślono, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w miejscowości B. 22 gm. Z. (III SA/Łd 657/07). Jednocześnie wskazano, że skarżąca domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd w tym przedmiocie wydał w dniu 13 lutego 2008 r. postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania, które nie jest prawomocne.
W odwołaniu skarżąca wniosła o przywrócenie stanu pierwotnego lub przyznania mieszkania, w przypadku nieprzyznania mieszkania wyrobienie dowodu osobistego z miejscem zameldowania B. 22.
Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] wskazał, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w dowodzie osobistym zamieszcza się: adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku – zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące; a w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo czasowy danych o adresie nie zamieszcza się. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji podnosząc, że zaistniały podstawy do odmowy wydania przedmiotowego dowodu osobistego z żądanym zapisem.
Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że toczące się postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego nie uniemożliwia wydania decyzji w przedmiocie dowodu osobistego, bowiem decyzje te są ostateczne w administracyjnym toku instancji.
W skardze z dnia 11 maja 2008 r. V. C. wskazała, że "odmowa wydania dowodu osobistego jest pogwałceniem i hańbą dokonywaną przez Wójta Gminy Z.". Skarżąca nie zgodziła się wyjaśnieniami organów administracji i wskazała, że sprawa o wymeldowanie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Podniosła, że wobec faktu, że decyzja jest nieprawomocna, powinien być jej wydany dowód osobisty ze stałym meldunkiem B. 22.
W odpowiedzi na skargę z dnia 2 czerwca 2008 r. Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. przyznano skarżącej prawo pomocy.
Natomiast postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie z uwagi na toczącą się przed tutejszym Sądem sprawę o sygn. akt III SA/Łd 657/07 w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego pod adresem B. 22.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2009 r. oddalono skargę V. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 793/09 oddalił skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. podjęto zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga V. C. nie jest zasadna.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji czy postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje zostały wydane z uchybieniami, które powodowałyby konieczność ich uchylenia.
Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie były decyzje Wojewody [...] z dnia [...] i Wójta Gminy Z. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego V. C. z zapisem w miejscu zameldowania B. 22.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.).
Na wstępie przypomnieć należy, że analizując charakter prawny dowodu osobistego, wpisu w dowodzie osobistym, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym uznaje się, że postępowanie w sprawie wydania dowodu osobistego, dokonania wpisu w dowodzie winno skończyć się albo czynność materialno -techniczną, jaką jest wydanie dowodu osobistego, dokonanie w nich stosownego wpisu, albo decyzją administracyjną o odmowie wydania dowodu, o odmowie wydania dowodu o żądanej treści (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. II OSK 230/09; wyrok WSA w Kielcach z dnia 2008 r. II SA/Ke 272/08 Baza orzeczeń CBOIS).
W myśl przepisu art. 37 ustawy o ewidencji ludności (...) w dowodzie osobistym zamieszcza się następujące dane: nazwisko, nazwisko rodowe i imię (imiona); imiona rodziców; datę i miejsce urodzenia; adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się; płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu; numer PESEL; nazwę organu wydającego dowód osobisty, datę wydania i termin ważności; serię i numer dowodu osobistego.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca domaga się wydania dowodu osobistego z zapisem w miejscu adresu zameldowania B.
22. Jednocześnie podnieść należy, że zakończyło się postępowanie sądowe w przedmiocie wymeldowania V. C. z pobytu stałego w miejscowości B. 22 gmina Z., bowiem wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 793/09) oddalił skargę kasacyjną V. C. od wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 lutego 2009 r. oddalającego jej skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] A zatem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Łd 657/07) jest prawomocny od dnia 11 maja 2010 r.
Rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu zależy więc od orzeczenia, które zapadło w toku postępowania o wymeldowanie skarżącej ze wskazanego adresu.
W sytuacji kiedy prawomocnie orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w miejscowości B. 22 skarżąca nie ma możliwości domagania się umieszczenia w dowodzie osobistym zapisu o tym adresie zameldowania na pobyt stały. Związanie sądu administracyjnego w tym wypadku oznacza, że nie ma możliwości dokonywania samodzielnej i nowej oceny faktów sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i ma obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.
Jednocześnie wskazać należy, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania informowały skarżącą, że może skorzystać z innych możliwości rozwiązania jej problemu – poprzez wskazanie adresu zameldowania na pobyt czasowy albo całkowitej rezygnacji ze wskazywania adresu zameldowania.
Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Natomiast o wysokości wynagrodzenia przyznanego ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
d.r.